Τρικυμία εν κρανίω..

Νοσταλγία..

2006-11-30T18:19:00.000+01:00

Μου'χει λείψει αυτό το βλοχ.. Πολύ!
Ααααχχχχχ!

Αυτό το βλοχ θα αυτοκαταστραφεί

2006-09-06T13:01:00.000+02:00

...και πολύ σύντομα μάλιστα.

Η ζωή μου προχωράει μπροστά, με ιλιγγιώδεις ταχύτητες.
Έφυγα.
Είδα.
Γνώρισα.
Ερωτεύτηκα.
Απάτησα.
Χώρισα.
Ένιωσα.
Γέλασα.
Γύρισα.
Έκλαψα.
Διάβασα.
Τραγούδησα.
Μετακόμισα.

Θα φύγω.

Χαμός!
Αναταραχή!
Τρικυμία εν κρανίω!

Το βλοχάκι μου έχει μείνει τόσο πίσω που με εκνευρίζει που δε με ακολούθησε σε αυτό το ταξίδι (δε φταίει όμως το καημένο).
Εγώ δεν είμαι αυτό που φαίνεται εδώ μέσα.
Εγώ είμαι κάτι άλλο εκεί έξω.
Δε βαριέσαι..

Με πολλούς από τους αγαπητούς συνβλόχερς θέλω να τα πούμε πριν φύγω.
Θα συνεχίζω να σας διαβάζω.

Σας φιλώ!

(όβερ)

Μετα - Φολέγανδρος!

2006-08-03T11:41:00.000+02:00

Αυτές οι διακοπές θα μου μείνουν απλά αξέχαστες!
Αλλά δεν έχω χρόνο ούτε διάθεση (για να είμαι ειλικρινής) να στριμώξω σε ένα (ή περισσότερα) ποστ όλες αυτές τις εικόνες, τα γέλια, τις μουσικές, τον ερωτισμό, το αλκοόλ, το χαβαλέ, τα συναισθήματα, τις αμπελοφιλοσοφίες..
Απλά περνάω ΥΠΕΡΟΧΑ!
Δε θα κουραστώ να το λέω!
Και έχω μαυρίσει τίγκα (που λέμε και στο χωριό μου!).
Έχω χάσει επεισόδια από τα βλοχ σας και τα νέα σας γιου πίπολ!
Αλλά δε σας ξεχνάω, σας έχω πάντα στην καρδιά μου! (κλαψ, σνιφ!)

Μοναδικό μελανό σημείο των διακοπών: έπεσε πρόταση για ταξίδι οδικώς μέχρι Γρανάδα (μου κοπήκανε τα γόνατα) αλλά ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΑΩ (την τύχη μου την ξελογιάστρα!)

Κατά τα λοιπά, τα σχέδια για όταν έρθει ο Ρίκο είναι στον αέρα, παίζουν πολλά πιθανά σενάρια αλλά σε κάθε περίπτωση θα περάσουμε από Επίδαυρο (Ακούς Ντολίτσα; Θα σε πάρω τηλέφωνο μια από αυτές τις μέρες)

Υποφέρω!

2006-07-08T19:19:00.000+02:00

Εντάξει, υπερβάλλω! Μια χαρά είμαι!
Νομίζω ότι έχω κλείσει 1,5 μήνα απόλυτων διακοπών.
Έχω χάσει τις μέρες και πάλι καλά που έχω και το μουντιάλ (μέχρι αύριο) και δεν έχω χάσει τελείως τη μπάλα.
Έχω αποκτήσει το χρώμα του ξεροχημένου κεφτέ.
Έχω αδυνατίσει.
Με τη μάσκα μου και τον αναπνευστήρα έχω γυρίσει στα μπρούμητα όλα τα χωρικά ύδατα Σάμου και Ικαρίας.
Το μεγαλύτερό μου πρόβλημα είναι τι θα φάμε το μεσημέρι.
Γενικώς, όλα σούπερ!
Εγώ με την αγαπούλα μου (θα ξεράσω, τόσα σορόπια πια!), το παιδάκι του (μας), ο ήλιος, η θάλασσα, μια χωριάτικη σαλάτα, ξιδάτο χταποδάκι.. διαφήμιση ούζου ένα πράμα.

ΑΛΛΑ!

Δεν ξέρω τι μου συμβαίνει, όλο ατυχήματα παθαίνω.
Το σώμα μου είναι γεμάτο πληγές, καψίματα, γδαρσίματα, μελανιές και άλλα τέτοια όμορφα.
Το κορυφαίο; Χτες εκεί που πλατσούριζα στους καταρράκτες (στο Ποτάμι της Σάμου) με τσίμπησε ένα εντομάκι ιπτάμενο (δεν ξέρω τι ήταν ακριβώς) και τώρα το χέρι μου (το δεξί) είναι τούμπανο! Πονάει, με τρώει, με τσούζει, δεν αντέχω άλλοοοοο!

Δεν έχω χρόνο να γράψω άλλα.
Μόνο τον καημό μου ήθελα να καταθέσω γιατί αν αρχ΄λισω να γράφω για όλα τα άλλα.. δε θα σταματάω.
Υπόσχομαι φωτογραφικό ρεπορτάζ ας σουν ας αποκτήσω μόνιμη πρόσβαση στο ίντερνετ (από Οκτώβρη στας Αγγλίας μάλλον..)

Στο μεταξύ θα με βρείτε στη Φολέγανδρο, στη Λευκάδα, στην Πελοπόννησο (παντού) και στη Χαλκιδική.

Αυτά!!
Σας ασπάζομαι

Τα Σουτ(ζ)άκι

2006-06-15T21:44:00.000+02:00

Εγώ αυτές τις μέρες έχω μεταλλαχθεί.
Όταν δεν αράζουμε σε μια παραλία, όταν δε σκαρφαλώνουμε στα κατσάβραχα, όταν με το καλό επιστρέψουμε σπίτι.. μαγειρεύω.

Δεν ξέρω τι έχω πάθει, πραγματικά.
9 μήνες στις Βρυξέλλες είχα μαγειρέψει 5-6 φορές. Ο καλός μου, χαλί να τον πατήσω και προσωπικός μου σεφ.
Τώρα όμως, άλλο πράγμα! Και παστίτσιο έκανα, και τζατζίκι, και σαγανάκι, και κάτι γκουρμέ κόλπα που αν τα δοκίμαζε ο Αθήναιος θα έκλεινε το βλοχ του! (που λέει ο λόγος τώρα). Τα σουτζουκάκια που έφτιαξα άφησαν εποχή. Ο Ρίκο τα λέει "soutzakia" (και το Ροναλντίνιο "re patatakia" αλλά αυτό είναι άσχετο). Τη μέρα που φάγαμε τα σουτζάκια λοιπόν, γνωρίσαμε το Σουτζάκι. Το Σουτζάκι είναι ένα γλυκύτατο κουταβάκι (απαίσιο το όνομα αλλά ήταν επίκαιρο). Είναι στην αυλή των γειτόνων, όλη μέρα, μόνο του, κοκκαλιάρικο και γεμάτο τσιμπούρια. Τι να κάνουμε κι εμείς τώρα;

Το καημένο σκαρφαλώνει σε κάτι στοιβαγμένα τούβλα για να ανέβει στο μπαλκόνι μας (είμαστε σε ημιόροφο) και αν πέσει κανένα τούβλο και το πλακώσει, θα χτυπήσει. Του βγάλαμε τα τσιμπούρια και το ταϊζουμε κι ίσως καλύτερα να μην το είχαμε κάνει. Τώρα έρχεται συνέχεια στο μπαλκόνι, ακόμα κι όταν λείπουμε, και κλαίει. Που σκατά είναι το αφεντικό του; Εμείς δεν μπορούμε να το κρατήσουμε ούτως ή άλλως (που μακάρι να μπορούσα, είναι πανέξυπνο) αλλά είναι πολύ άσχημο να ζει έτσι το καημένο.

Το καημένο το Σουτζάκι!

Κατά τα λοιπά, βλέπω μουντιάλ, έχω καταπορωθεί! Συμπληρώνουμε τα σκορ σε πίνακες, έχουμε και άλμπουμ πανίνι (δώρο του Ρίκο στον αδερφό μου) και προσπαθούμε να μη χάνουμε ματς! Επίσης διαβάζω στοίβες ολόκληρες κυριακάτικων περιοδικών, καθαρίζω το σπίτι του αδερφούλη μου (όταν ήρθαμε ήταν αχούρι, τώρα ντρέπεσαι να πατήσεις), διαβάζω Ντοστογιέφσκυ και άλλα τέτοια χρήσιμα. Ρε γαμώτο, πειράζει που γουστάρω συτή τη ζωή; Πρώτη φορά χωρίς έγνοιες, χωρίς προβλήματα κι έχω γίνει νοικοκυρούλα χαρωπή, με τον άντρα μου κορώνα στο κεφάλι μου. Είναι που από τον Οκτώβρη θα είμαστε μακρυά και θέλω να τον περιποιηθώ όσο προλαβαίνω.

Προς το παρόν, Σουηδία-Παραγουάη 0-0. Σας αφήνω.

Άσχετο: Το Σουζάκι. Απίστευτα κοινά σημεία με την ιστορία μου με τον καλό μου. (απ'το Σουτζάκι στο Σουζάκι!)

Μόνοι πάνω στη γη..

2006-06-12T20:47:00.000+02:00

Δεν κράτησα το λόγο μου και δε ντρέπομαι καθόλου γι αυτό!
Δεν έχω χρόνο! Από παραλία σε παραλία, φαγητό, ύπνος, βουτιές, ποτάμι, πεζοπορείες, αγκαλίτσες, βόλτες και μουντιάλ.. δεν προλαβαίνω λέμε!

Αλλά δε μπορώ να μη σας πω το τελευταίο!

Μεγάλο Σεϊτάνι

Απομονωμένη παραλία στη Βόρεια Σάμο, κοντά στο Καρλόβασι.
Γύρω γύρω βουνά και δάση και στη μέση η παραλία.. Αχ!
Όπου δε φτάνει ούτε καν χωματόδρομος και μπορεί κανείς να πάει είτε με τα πόδια (1,5 ωρίτσα περπάτημα) είτε με καραβάκι. Το καραβάκι επιλέξαμε εμείς κι ας μας έγδαρε ο κυρ Αλέκος (μα 10 ευρώ το πήγαινε-έλα;). Πήγαμε χτές το πρωί, γυρίσαμε σήμερα το απόγευμα.

Με λίγα λόγια

Ήπιαμε φραπέ κρύο κρύο εκεί που σκάει το κύμα.
Ήπιαμε ρετσίνα και ice tea.
Δε μας ζάλιζαν τα αυτιά κινητά γιατί η περιοχή δεν έχει σήμα!
Είδαμε το πιο όμορφο ηλιοβασίλεμα.
Ανάψαμε φωτιά και ψήσαμε κοτόπουλο και πατάτες.
Δεν είδαμε την πανσένηνο γιατί μας την έκρυβε το βουνό :(
Κάναμε νυχτερινό μπάνιο.
"Χουζουρέψαμε" στην όμορφη σκηνούλα μας (το πιάσατε το υπονοούμενο;).

Ρε γαμώτο, πώς θα ήθελα να έγραφα όμορφα και να σας περιέγραφα τι ονειρεμένα που πέρασα αυτές τις δύο μέρες!

Δυστυχώς δεν έχω φωτογραφίες γιατί σε μια αξόρμησή μας σε ένα ποτάμι πριν κάτι μέρες είχαμε ένα ατυχηματάκι.. και η ψηφιακή του καλού μου έκανε ένα "μπλουμ" και μας βύθισε στο πένθος. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία..

ΕΔΩ ΣΑΜΟΣ!

2006-06-06T22:24:00.000+02:00

Καλησπέρα σας!

Σας γράφω από τη Σάμο και πιο συγκεκριμένα από το Πανεπιστήμιο Αιγαίου το οποίο τελεί υπό κατάληψη και οι φοιτητές το'χουν κάνει μπάτε σκύλοι αλέστε (κι εγώ ως γνήσια Αμελί, μπήκα!). Τώρα προβάλλουν μια ταινία με κάτι τύπισσες με βυζάρες σε μια σάουνα αλλά δεν είναι τσόντα λέει, είναι κουλτούρα. Τέλος πάντων..

Όλα είναι υπέροχα!! Περνάω γαμάτα, δεν έχω λόγια!
Οι διακοπές ξεκίνησαν επεισοδιακά (τραγικά σκηνικά), έχουν γίνει χίλια δυο ευτράπελα, έχω δει πανέμορφα μέρη, έχω κολυμπήσει σε καταγάλανα νερά, έχω σκαρφαλώσει στα κατσάβραχα και γενικότερα περνάω γαμάτα.

Τώρα που βρήκα το δρόμο για το τζάμπα ίντερνετ δίπλα στο σπίτι, θα προσπαθήσω να γράφω συχνά στο καημένο το βλοχάκι μου - ελπίζοντας να συνεχίσει η κατάληψη.
Δε θέλω να γράφω για εσάς που με διαβάζετε (μην το πάρετε προσωπικά τώρα!) αλλά για μένα και για την ασθενέστατη χρυσοψαρένια μνήμη μου. Στο πρώτο ποστ αυτού του βλοχ εξηγώ ότι ποτέ δεν έγραφα ημερολόγιο. Αυτές τις διακοπές θέλω να τις θυμάμαι όμως!
Και τώρα που και καλά βλοχάρω, να η ευκαιρία! Αναμείνατε στο ακουστικό (οθόνη) σας λοιπόν..

Τώρα θα κάνω μια καταγγελία.
Λίγο πριν φύγω από τη Βρυξέλλα εγκατέστησα το feed reader και πάνω που είχα καταπωρωθεί, βρέθηκα χωρίς ίντερνετ και χωρίς τη γλυκιά μου εξάρτηση. Μου λείπετε βρε σκασμένα!! Αλλά οκ, του χρόνου που θα είμαι στο Ίνγκλαντ θα κάνω κατς απ.

Σας φιλώ και σας ασπάζομαι

Απουσιάζω

2006-05-28T10:07:00.000+02:00

Μόλις ανέβασα τη συνέχεια της πασχαλινής ιστορίας που είχα αφήσει στη μέση, φέυγω και δε θέλω να αφήσω εκκρεμότητες!
Τα μάζεψα όλα. ΟΛΑ.
Νιώθω λίγο περίεργα, this is the end of an era..
Πάντα στεναχωριέμαι όταν τελειώνει κάτι..
Βέβαια με ο Ρίκο έρχεται Αθήνα σε τρεις μέρες και θα πάμε χόλιντέιζ.
Αλλά και πάλι..
Φόρεσε και ο ουρανός τον καλύτερό του ήλιο, οι Βρυξέλλες με αποχαιρετούν με τον πιο όμορφο τρόπο (άντε, γιατί τις τελευταίες μέρες μουλιάσαμε, τόση βροχή πια;).
Τέλος πάντων.. δεν έχω όρεξη να γράψω πολλά (πώς το'παθα δεν ξέρω).

Τα λέμε στο Ελλάντα!
Θα προσπαθήσω να μην παρατήσω το βλοχάκι μου..
Το καλοκαίρι μου αρχίζει! Γιουχου!!
Σας ασπάζομαι!

Το αρνί, η Αμελί και άλλες πασχαλινές ιστορίες (μέρος 2ον)

2006-05-28T09:55:00.000+02:00

Πάντα κοντά στην επικαιρότητα
(Συνέχεια από το προηγούμενο)

Το Μεγάλο Σάββατο το πρωί λοιπόν..

Πηγαίνω στο χασάπη και παραλαμβάνω τον οβελία. Τροφαντό το αρνάκι, βαρύ για το λεπτοκαμωμένο μου κορμί (- Φτου σου κουκλαρα μου! - Ευχαριστώ, ευχαριστώ..)
Ακέφαλο και ξεκοιλιασμένο. Ένα χάρμα οφθαλμών. Μου άνοιξε η όρεξη ένα πράμα.
Πλήρωσα το χασάπη, μας έτσουξε λιγάκι η τιμή αλλά τα έθιμα πληρώνονται ακριβά..

Το κουβάλησα μέχρι το σπίτι στην αγκαλιά μου (σα νυφούλα το κράταγα).
Το πήγα γραμμή στη μπανιέρα και το έπλυνα στοργικά.
Αν και δεν έβαλα σαπούνι (φαντάσου, θα αφρίζανε τα μέσα μας!), ακόμα αναρωτιέμαι αν έπρεπε να το πλύνω..
Τέλος πάντων, το έπλυνα και το κουβάλησα στο σαλόνι για να το στερεώσω στη σούβλα.

Με ανείπωτη χαρά πέρασα τη σούβλα από τον κ... του καημένου του ζωντανού (ζωντανό, τρόπος του λέγειν) και την έβγαλα από τον κομμένο του λαιμό. Ένα σπλάτερ η ιστορία αλλά μέχρι εδώ καλά.

Στους καναπέδες του σαλονιού είχαν μαζευτεί διάφορα άλλα μέλη της παροικίας για να παρακολουθήσουν το θέαμα. Ο καθένας φυσικά πέταγε το μακρύ του και το κοντό του και έπεσε πολύ brainstorming:

- Ρε παιδιά, με τι το δένουν το αρνί στη σούβλα; Έχουμε σπάγκο, αλλά κάνει να το δέσουμε με σπάγκο; Δε θα καεί με τη φωτιά;
- Μισό να πάρω το φάδερ. (...)
Σύρμα λέει! Πάμε!

Αποστολή el corte ingles για αγορά σύρματος. Επιστροφή στο σπίτι.
Α, δεν πήραμε κάρβουνα! Πίσω στο corte.
Απόπειρα στερεώματος του αρνιού στη σούβλα.

- Ρε πούστη μου, αυτό όταν το στρίβω, κόβεται. Δεν είναι γερό.
- Δεν πειράζει, βάλε μπόλικο.

Με τα πολλά στερεώθηκε..
Πασάλειμμα με αλατοπιπερωμένο λαδολέμονο. Μέσα έξω.
Ράψιμο σφιχτό σφιχτό.
Τηλέφωνο στον μπαμπα..

- Και μπλα μπλα μπλα και το σύρμα δεν είναι πολύ γερό αλλά τώρα οκ, πατέρα, είμαι και γαμώ τους ψήστες!
- Τι σύρμα έβαλες παιδάκι μου; Για ηλεκτρικές εγκαταστάσεις; Αυτό είναι από μόλυβδο/υδράργυρο/υδροκυάνιο/ουράνιο (κάτι κακό ήταν, δε θυμάμαι κιόλας). Θα πάθετε δηλητηρίαση αν το ψήσετε έτσι!

Πανικός! Φτηνά τη γλίτωσαν οι καλεσμένοι μας, κι άντε μετά να έπειθα τον ιατροδικαστή ότι δεν είμαι ο δολοφόνος με το δηλητηριασμένο αρνί.
Και τώρα;

Αποστολή στο "todo 1 euro" (ο,τι πάρεις εκατό) για σύρμα χωρίς παρενέργειες.
Αντί σύρματος, βρήκαμε κάτι μεταλλικά καλαμάκια για σουβλάκια που ήταν αρκετά χοντρά αλλά μάλλον θα μπορούσαν να λυγίσουν με μια πένσα. Μάλλον.

Εντάξει, τα κατάφερα αλλά τα χέρια μου είχαν γεμίσει κοψίματα γιατί τρύπαγε το άτιμο το παλιομεταλλικοκαλαμάκι. Αλλά ο σκοπός ήταν ιερός. Και τα νεύρα κρόσια γιατί το σφιχτοραμμένο αρνί έπρεπε να ξηλωθεί, να στερεωθεί και να ξανασφιχτοραφτεί, κάτι που μου πήρε κάτι ώρες.

Η τελετή λήξης της προετοιμασίας του αρνιού γιορτάστηκε δεόντως με μουσική, ποτό και γιαλαντζί σούβλισμα στο σαλόνι. Ένας από δω, ένας από κει γυρνάγανε τη σούβλα γύρω γύρω για να βεβαιωθούν ότι το αρνί ήταν καλά στερεωμένο. Το πέρασε το τεστ το χιλιοταλαιπωρημένο αρνάκι και αποτβήχτηκε σε μια γωνιά για να ξεκουραστεί πριν το γύρισμα της επόμενης ημέρας. Και η Αμελί από κοντά, να το κοιτάει και να ξερογλύφεται.

Με τούτα και με κείνα, είχε αρχίσει να νυχτώνει. Και ενώ είχαμε αράξει ανέμελα και τα μπεκροπίναμε, συνειδητοποιούμε μια τραγική παράλειψη!

Οι γλάστρες όπου θα μπήγαμε τα μαραφέτια της σούβλας δεν είχαν μέσα χώμα. Πού σκατά θα βρούμε χώμα τέτοια ώρα; Και το βαρέλι, έπρεπε να το γεμίσουμε με χώμα γιατί δεν είχαμε πολλα κάρβουνα και έπρεπε να ανέβει η στάθμη του ώστε να ψηθεί καλά το αρνί.
ΠΟΥ ΣΚΑΤΑ ΘΑ ΒΡΟΥΜΕ ΧΩΜΑ ΤΕΤΟΙΑ ΩΡΑ;

Επιχείρηση μπάζα.
Στα πέντε λεπτά από το σπίτι υπήρχε μια οικοδομή.
Εφοδιαστήκαμε σακούλες σούπερ μάρκετ, διπλές για να αντέξουν το βάρος.
Και έναν άδειο κάδο σκουπιδιών για τη μεταφορά στις ανηφοροκατηφόρες - μη μας πέσει η μέση, έχουμε γλέντι αύριο!
Στις 12 τη νύχτα, το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου, το γιορτάζαμε πολύ ανορθόδοξα.
4 κοριτσάκια στα τέσσερα στην οικοδομή, σκάψιμο με τα χέρια, γέμισμα, μεταφορά με τον κάδο σκουπιδιών στην πολυκατοικία των κοριτσιών και με τα πόδια στο δεύτερο όροφο και ξανά μανά.
Και να μας βλέπουν οι περαστικοί με μισό μάτι!
40 σακούλες κουβαλήσαμε!

Στις 2 ανεβήκαμε στην ταράτσα. Γεμίσαμε το βαρέλι, στρώσαμε από πάνω το κάρβουνο, μπήξαμε και τα παλούκια στις γεμάτες πια γλάστρες.. Βγήκε και μια γιαγιά που φώναζε γιατί κάναμε λέει φασαρία. Ουφ..
Ψευτοκοιμήθηκα στον καναπέ για 2-3 ωρίτσες. Η Αμελί έμεινε ξύπνια και γρύλιζε στο αρνί που ήταν στερεωμένο στη γωνία.
_____________

5 η ώρα
Πουρνό ανεβαίνω στην ταράτσα με ένα φραπέ.
Επιχείρηση κάρβουνα.
Μια ώρα με το ρολόι προσπαθούσα, να μην ανάβουν τα σκασμένα.
Αναρωτιόμουν τι γεύση να έχει άραγε το ωμό αρνί, εξέταζα το ενδεχόμενο να το τεμαχίσουμε και να ψήσουμε λίγο στο φούρνο έτσι για το καλό..
Πήρα ξανά το φάδερ (τον ξύπνησα) και δώστου από δω δώστου από κει, τα κατάφερα!
Αυτό το αρνί μας έβγαλε την πίστη ανάποδα!

Άρχισε να έρχεται ο κόσμος, πρώτα η παροικία, μετά οι άλλοι, διαδρομές διαμέρισμα-ταράτσα, τα κορίτσια στην κουζίνα σε κατάσταση παραφροσύνης να κόβουνε μαρούλια.. όλα μια χαρά! Τα φαγητά για να μην τα χτυπάει ήλιος τα βάλαμε κάτω από μια αυτοσχέδια τέντα που στήθηκε επί τόπου με μια ελληνική σημαία 2 τετραγωνικά μέτρα!
Αυτή η σημαία γνώρισε μέρες δόξας το ίδιο καλοκαίρι, στο euro.

Οι αρνοσουβλογυριστές να εναλλάσονται ο ένας τον άλλον με τρυκ του τύπου "Γύρνα λίγο τη σούβλα, θέλω να δέσω τα κορδόνια μου" ή "Ανέλαβε τη σούβλα εσύ που έχεις ελαφρύ χέρι" ή "Ξέχασα το κινητό μου στην κουζίνα, κάτσε λίγο εσύ και γύρνα" κλπ. Εγώ δεν ακούμπησα τη σούβλα γιατί ως ψήστης είχα το γενικό πρόσταγμα και απαλλάχθηκα αυτεπαγγέλτως.

Το γλέντι απλά δεν περιγράφεται.
Όλες οι φυλές του Ισραήλ, παρεοκατάσταση και ουχί πηγαδοκατάσταση, χορός, φαγητό, τραγούδια, κρασάκι..
Όταν σφάξαμε το αρνί έγινε της κολάσεως!
Σύμφωνα με το αρχικό σχέδιο, θα το κατεβάζαμε στην κουζίνα για το τεμάχισμα.
Αντί αυτού, μετα της συγκατοίκου μου της Α. το πετάξαμε σε ένα τραπεζάκι και το κάναμε κομματάκια με τα κουζινομάχαιρα και μοιράζαμε κοψίδια στον κοσμάκη.

Κάπου εκεί, ήρθε η αστυνομία (ποιος έλειπε τόση ώρα..)
Είχαν παραπονεθεί λέει οι γείτονες για την τσίκνα. Τς τς τς, περίεργοι άνθρωποι!
Βάλαμε τον εκκολαπτόμενο δικηγόρο να καθαρίσει, κεράσαμε μεζέ και κρασάκι και τη γλιτώσαμε.
Για την ιστορία, η υπεράσπιση μας φανφαρολογούσε στους καημένους τους μπάτσους περί ανεξιθρησκείας, θρησκευτικών τελετουργικών και κοινωνικής αλληλεγγύης.

Το απογευματάκι κλείσαμε τα σιντιά, έβγαλε ο Παντελής το μαντολίνο του, έβγαλα κι εγώ την κιθάρα και το γυρίσαμε στο λάιβ.

Το πρόσωπο της ημέρας ήτο η Αμελί.
Όλοι της έδιναν μεζέ από το αρνί.
Έφαγε τα κόκκαλα.
Έφαγε ό,τι έπεφτε κάτω.
Έγλειψε ένα λίτρο κρασί που είχε χυθεί στο πάτωμα.
Έφαγε το ντεκόρ μας (τις γλαστρούλες μαριχουάνα που σας έλεγα;)

Με πιάνει σε μια γωνιά η συγκάτοικός μου: "Το παιδί δεν είναι καλά."
Παίρνω την Αμελί αγκαλιά, η κοιλιά τούρλα! Περίσσευε από παντού η κοιλιά της! Σαν τον Κραουνάκη!
Την αφήνω στο έδαφος, κάνει δυο βήματα, κάνει κι ένα μπλλλλχχχ και τα ξέρασε όλα.

Το πασχαλινό τσιμπούσι τελείωσε με σφουγγάρισμα.
Τέτοιο Πάσχα πάντως δεν έχω ξαναματαζήσει!
Άντε και του χρόνου!

_____________

Με έπιασε ο οίστρος μου τώρα που θυμήθηκα το εράσμους!
Στα προσεχώς:
Η Αμελί και ο αρουραίος
Παντελής δε ορίτζιναλ
Βραδιά μπουκάλας
Ισπανική υποχώρηση
κλπ

Cap ou pas cap?

2006-05-27T12:04:00.000+02:00

Τελευταίες ώρες στις Βρυξέλλες, μια βόλτα στις εργατικές κατοικίες.

Σας θυμίζει κάτι;

Για κοιτάξτε καλύτερα..

Quand il me prend dans ses bras
il me parle tout bas,
je vois la vie en rose.

Il me dit des mots d'amour
des mots de tous le jours,
et ça me fait quelque chose.

Il est entré dans mon coeur
une part de bonheur
dont je connais la cause...

Jeux d'enfants

Ελληνιστί, "Αγάπα με αν τολμάς".
Τολμάς;
Cap ou pas cap?

Δείτε τη σκηνή!

Αγαπημένη ταινία..

Πάω να φτιάξω βαλίτσες τώρα!

Εικόνες

2006-05-26T16:32:00.000+02:00

Τι έχασα λόγω της καθόδου των Ρώσων

Τις πάντα ευφάνταστες βιτρίνες των Galleries LaFayette. Καλοκαιρινή σεζόν, όμορφα χρώματα και ζωντανές βιτρίνες.

Το Λούβρο και το μικρό φιλότεχνο αγόρι.

Μια συναυλία

Το κουκλάκι μου

Ένα παγωτό

Θέλετε κι άλλα;
ΑΡΓΚ! Θα φάω το καπέλο μου!

Speculoos 21

2006-05-25T20:27:00.000+02:00

ΜΙΚΡΑ ΜΥΣΤΙΚΑ - Από το Βέλγιο με αγάπη

Γευστική πανδαισία για όλες τις ώρες.
Η κατανάλωσή του δε συνιστάται σε βραδυνές ώρες, ουχί δε σε μεγάλες ποσότητες γιατί θερμίδες είναι αυτές και καλοκαιράκι έρχεται, μην το ξεσκίσουμε από τώρα!
Ιδανικό και για παιδιά!
Η συνταγή είναι υψηλής δυσκολίας και για την εκτέλεσή της απαιτείται 5ετής εμπειρία στην αλυσίδα Leonidas ή στη Γαλακτοβιομηχανία Δέλτα.

Υλικά
1 πακέτο Speculoos (ΠΡΟΣΟΧΗ! Αυτή είναι η ατομική συσκευασία. Αναζητείστε τα οικονομικά πακέτα)

1 cartón γάλα (πώς το λένε στα ελληνικά; τέτρα πακ;)

1 ποτήρι για κάθε άτομο
1 βάζο nutella ή merenda (κατά προτίμηση το δεύτερο. Είμαι η γενιά του ΜΕΡΕΝΤόνα!)

Εκτέλεση
Ανοίγουμε το καρτόν.
Ανοίγουμε το βάζο της νουτέλλα ή της μερέντα (είπαμε, το δεύτερο)
Ανοίγουμε το πακέτο με των σπεκιουλός.
Χύνουμε (σόρι κιόλας) το γάλα στα ποτήρια.
Παίρνουμε ένα μπισκοτάκι και το κρατάμε γερά από τη μια του άκρη.
Το βυθίζουμε στη μερέντα σε βάθος 1,5cm.
Το αναδύουμε και το γυρνάμε γύρω γύρω γύρω για να μη στάξει (όπως με ένα κουταλάκι μέλι).
Το βυθίζουμε στο ποτήρι με το γάλα, μέχρις ότου αγγίξουμε με τα ακροδάχτυλά μας την κρύα επιφάνεια του λευκού υγρού. (και δεν είναι κι η κροτ εδώ να με μαζέψει!)

- ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Μετράμε ρυθμικά από το 1 μέχρι το 21.
ΔΕ χρησιμοποιούμε ωρολόγιον.
Απλά χαλαρώνουμε και μετράμε σε tempo andante (αν δεν ξέρετε τι σημαίνει, διαβάστε κάτι χρήσιμο και αφήστε τις συνταγές!)

Αναδύουμε το σπεκιουλός και το φέρουμε (προσεκτικά, ίνα μην κομματιασθεί) στο στόμα μας, το στόμα του παιδιού μας, το στόμα του ερωτικού μας συντρόφου ΑΛΛΑ ΠΡΟΣΟΧΗ!
Όχι στο στόμα του σκύλου μας διότι δεν κάνει λένε και μπορεί να τυφλωθεί. Θα το διασταυρώσω όμως γιατι και για τη μαλακία το λένε αυτό και αν ίσχυε δε θα 'χε μείνει βλέποντας ούτε για δείγμα.

Κλείνουμε το στόμα άργα.
ΔΕΝ χρησιμοποιούμε την οδοντοστοιχία μας, δεν δαγκώνουμε, δεν πιπιλάμε.
Το αφήνουμε να λιώσει στο στόμα αργά αργά..
Πίνουμε λίγο γάλα και επαναλαμβάνουμε κατά βούληση.

Μέχρι το 21! Λιγότερο, είναι σκληρό, περισσότερο είναι παπάρα.
(Χμ.. αυτό ακούγεται περίεργο..)

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ

Για σοβαρές συνταγές, να πάτε αλλού και ας φτίαξουν μερικές μερικές κανένα κινέζικο πιάτο να ανοίξουν τα στραβά τους :)

ΦΑΚ ΚΟΥΕΣΤΙΟΝΣ
"Τι είναι επί τέλους αυτά τα Speculoos;"
"Είμαι νοικοκυρά ολκής και απαιτώ τη συνταγή."
Αυτά και άλλα πολλά εδώ και εδώ και εδώ.

Η φωτογραφία με την αγελάδα είναι του Midgeymoo

Η Μαρία και οι αλλαξοκωλιές

2006-05-24T16:04:00.000+02:00

Μάιος 2006

Εξ απαλών ονύχων είμαι βιβλιοφάγος.
Τόσους μήνες στο σπίτι του Ε. έχω ξεκοκκαλίσει πολλά βιβλία της βιβλιοθήκης. Κάθε μέρα ξαφνιάζομαι ανακαλύπτοντας τους θησαυρούς που κοσμούν τα ράφια της ερωτικής μας φωλίτσας (σιγά, μελώσαμε!), όπως το ανεπανάληπτο "L'extraordinaire pouvoir des aphrodisiaques naturels" ή ένα βιβλίο με ονόματα σκυλιών (και ο Ε. δεν έχει σκύλο.. περίεργα πράγματα!)

Σήμερα είμαι μόνη στο σπίτι σφαδάζοντας από τους πόνους που δε μου επέτρεψαν να πάω στο Παρίσι με τα αγόρια μου. Έβαλα λοιπόν καφέ και άνοιξα το "Ainsi parlait Zarathoustra" για να χαλαρώσω λιγάκι (με την καλή έννοια). Και βρήκα ένα ραβασάκι!

Μισό λεπτό

Ιούλιος 2005

Οι πιστοί μου αναγνώστες (πάρτο αλλιώς, θα βρείς!) ίσως θυμούνται το αυτόχθον καλοκαιρινό φλέρτ του καλού μου λίγο πριν γίνει ο καλός μου.

Επειδή έχω βαρεθεί τα αρχικά (ο Μ, ο Ε, η Ζ κλπ) και επειδή δε θέλω να εκθέτω κόσμο, ας την πούμε Μαρία την κοπελίτσα. Κοπελίτσα τρόπος του λέγειν, μου ρίχνει 15 χρονάκια στο νερό αλλά δεν πειράζει. Όσο για το "Μαρία", λυπάμαι, δεν έχω φαντασία!
Τον Ε. από σήμερα θα τον λέω Rico. Μέχρι και λινκ του έχω βάλει, γιατί να μην πω το ονομά του; Επειδή είναι γελοίο; (Ρίκο ρίκο ρίκοκοκο κι έτσι)..

Στην αρχή της σχέσης μας, ο Ρίκο μου είχε πει (μετά από δική μου ερώτηση, προφανώς) ότι η Μαρία ήταν ένα απλό φλερτ και ότι όλα μια χαρά.

Σεπτέμβριος 2005

Η Μαρία όμως του έστελνε μέιλ και τον έπαιρνε τηλέφωνα ζητώντας του να πάει Ελλάδα για να ξανασυναντηθούν. Εμένα το καμάρι μου είναι κεράκι αναμμένο και δε ζηλεύω (Οκ, ζηλεύω αλλά όχι πολύ. Άλλωστε γιατί να ζηλέψω μια γυναίκα που είναι τόσα χιλιόμετρα μακριά;).

Επανηλλημένως του έλεγα να μη λέει πίπες στη Μαρία ότι δήθεν δε μπορεί να πάει επειδή έχει πολύ δουλειά και κάτι τέτοιες υπεκφυγές. Ας της πει "Κυρία μου, υπάρχει άλλη". Τίποτα αυτός, εκεί. Για να μην την πληγώσει. Εγώ πάλι ξέρω ότι για να μην πληγώσεις κάποιον, τραβάς γρήγορα το τσιρότο. Δεν τον αφήνεις στην κοσμάρα του να νομίζει ότι η δουλειά τα φταίει όλα. Δειλοί οι άντρες χρυσό μου, τι περιμένεις; Αν περίμενα εγώ το Ρίκο.. σήμερα η media manzana μου θα ήταν καλοκαιρινή ανάμνηση (διαβάστε τα παλιά να θυμηθείτε). Τέλος πάντων, δε δώσαμε και μεγάλη έκταση στο θέμα, σταμάτησε κι αυτή τα η-μέλια και τα τηλέφωνα και ξεχάστηκε το πράγμα..

Νοέμβριος 2005

Ο Ρίκο έχει παράσταση. Μετά το τέλος πάω στα καμαρίνια να του τσουρνέψω τα τσιγάρα και τον αφήνω να κάνει το ντουζάκι του. Βγαίνω στο μπαρ. Χαιρετάω γνωστούς του Ρίκο (έχω πολύ κακή μνήμη με τα ονόματα κιόλας και βαριέμαι και τα κοσμικά) και βάζω πλώρη για ένα απόμερο τραπεζάκι.

Και βλέπω μια μελαχρινή κοπέλα να με κοιτάει επίμονα.
Με κοιτάει, την κοιτάω.
Την κοιτάω, με κοιτάει.
Λέω, εγώ να δεις που αυτή κάπου την ξέρω. Η ενδυματολόγος είναι; Η αδελφή της συμπρωταγωνίστριας;
Με το που φτάνω στο τραπεζάκι της ανοίγω το στόμα να τη χαιρετήσω και να δω πού σκατά την ξέρω (γιατί δε μπορεί, την ξέρω!).

Το έκλεισα το στόμα μου και συνέχισα προς το απόμερο τραπεζάκι-στόχος.
Δε βαριέσαι τώρα, νυστάζω κιόλας, θα ρωτήσω το Ρίκο μετά.
Αν της είχα μιλήσει, η ιστορία θα είχε εξελιχθεί διαφορετικά.
Θα είχα νιώσει πολύ άβολα, δε θα ήξερα τι να πω, δεν ξέρω καν τι θα μου έλεγε..
Τέλος πάντων, το κλου είναι ότι δεν της μίλησα.
Και το ξέχασα το σκηνικό

Στο αυτοκίνητο για το σπίτι μου λέει ο Ρίκο "Δε μπορείς να φανταστείς ποια ήρθε να με βρει στα καμαρίνια".
Όπα λέω, στάκα φίλε. Εγώ σε περίμενα στο μπαρ και ξεροστάλιαζα κι εσύ συναντούσες τύπισσες στα καμαρίνια;
"Ποια;" (μελιστάλαχτη αλλά επικίνδυνη χροιά φωνής)
"Τη Μαρία".
Μάλιστα..

Η Μαρία που πίστευε ότι με το Ρίκο είχαν ζήσει κάτι το μοναδικό.
Που πίστευε ότι μόνο η απόσταση τους χωρίζει.
Που ανυπομονούσε να τον ξαναδεί μετά από τόσους μήνες.
Που ήρθε στις Βρυξέλλες από το νησί όπου μένει για να του κάνει έκπληξη.
Που ήρθε στο θέατρο για να του κάνει έκπληξη.
Που παρακολούθησε 2 ώρες χωρίς να ξέρει λέξη γαλλικά.
Που τον κοιτούσε σε όλη την παράσταση και μέτραγε τα λεπτά μέχρι το τέλος.
Που ήταν σίγουρη ότι αυτός θα χαιρόταν με την έκπληξη.

Η Μαρία λοιπόν..
Με είδε στο μπαρ. Και με αναγνώρισε.

Και πήγε στα καμαρίνια.
Ο διάλογος δεν έχει μεγάλη σημασία.
Την άλλη μέρα του έστειλε και ένα χορταστικότατο υβριστικό μέιλ και από τότε δεν έχουμε νεότερα.

Μάιος 2006

Γιατί τα γράφω όλα αυτά;

Γιατί εγώ έχω υπάρξει "Μαρία".
Γιατί έχω ερωτευτεί, έχω ζήσει τον έρωτα εξ αποστάσεως, έχω φάει κουτόχορτο, έχω κάνει τρέλες, έχω πάρει ρίσκα. Και φυσικά, έχω φάει τα μούτρα μου. Και μυαλό δεν έβαλα.
Εγώ, αν ήμουν η Μαρία, θα είχα έρθει στις Βρυξέλλες να συναντήσω το καλοκαιρινό μου αμόρε.
Εγώ, αν ήμουν η Μαρία, θα είχα γράψει το ραβασάκι που βρήκα σήμερα στις σελίδες του Ζαρατούστρα.
Εγώ, αν ήμουν η Μαρία, θα είχα ξεχέσει το Ρίκο όπως έκανε κι αυτή.

Είναι περίεργο που για πρώτη φορά στη ζωή μου δεν είμαι η "Μαρία" της ιστορίας.
Δεν την βλέπω ως "η καριόλα που θέλει να μου φάει τον άντρα".
Αντίθετα, νιώθω τύψεις.

Και σήμερα που βρήκα το ραβασάκι ξαναξύπνησε μέσα μου όλη η ιστορία.
Εγώ συνήθως για ραβασάκια προτιμώ Κική Δημουλά.
Η Μαρία διάλεξε τον Οδυσσέα Ελύτη. Ο μικρός ναυτίλος.

"Γυμνός, Iούλιο μήνα, το καταμεσήμερο.
Σ' ένα στενό κρεβάτι, ανάμεσα σε δυο σεντόνια χοντρά, ντρίλινα, με το μάγουλο πάνω στο μπράτσο μου που το γλείφω και γεύομαι την αρμύρα του.

Kοιτάζω τον ασβέστη αντικρύ στον τοίχο της μικρής μου κάμαρας.
Λίγο πιο ψηλά το ταβάνι με τα δοκάρια.
Πιο χαμηλά την κασέλα όπου έχω αποθέσει όλα μου τα υπάρχοντα: δυο παντελόνια, τέσσερα πουκάμισα, κάτι ασπρόρουχα.
Δίπλα, η καρέκλα με την πελώρια ψάθα.
Xάμου, στ' άσπρα και μαύρα πλακάκια, τα δυο μου σάνταλα.
Έχω στο πλάι μου κι ένα βιβλίο.

Γεννήθηκα για να 'χω τόσα.
Δεν μου λέει τίποτε να παραδοξολογώ.
Aπό το ελάχιστο φτάνεις πιο σύντομα οπουδήποτε.
Mόνο που 'ναι πιο δύσκολο.
Kι από το κορίτσι που αγαπάς επίσης φτάνεις, αλλά θέλει να ξέρεις να τ' αγγίξεις οπόταν η φύση σού υπακούει.
Kι από τη φύση - αλλά θέλει να ξέρεις να της αφαιρέσεις την αγκίδα της.

Con mi amor
Μαρία"

Ηθικό δίδαγμα: Κακό πράγμα οι υπεκφυγές και τα ψέματα.. Μετά, πονάει περισσότερο.
Ηθικό δίδαγμα βου: Οι εκπλήξεις είναι δίκοπο μαχαίρι. Η έκπληξη μπορεί να είναι μεγαλύτερη γι αυτόν που την ετοιμάζει!

Το βράδυ θα δείξω στο Ρίκο το ραβασάκι.
Θα του το μεταφράσω λέξη λέξη.
Και θα του θυμίσω πόσο εύκολο είναι να πληγώσεις κάποιον.. ακόμα και άθελά σου.

Σσσσσσσς! Διαβάζω!

2006-05-24T11:44:00.000+02:00

...τα υπέροχα αστυνομικά μυθιστορήματα της vista.

Το υπέροχο διπλό ουράνιο τόξο (προχθεσινή φωτογραφία)
ο πύργος είναι le travail de papá - RTBF.

Ο κινέζος γκουρού

Η αυτοκρατορία αντεπιτίθεται

2006-05-23T17:03:00.000+02:00

Επειδή είμαι αισιόδοξη ως άνθρωπος, ως γυναίκα, ως σύντροφος και ως (λαστ μπατ νοτ λιστ) βλόχερ, αλλάζουμε μούντ. (Μια χαρά το ινγκλ-γκρικ! θα το υιοθετήσω!)
Άλλωστε με τα χρώματα που έβαλα στο βλοχ δε μπορώ να είμαι χάλια για πολύ.. δεν εμπνέομαι, πώς το λένε!

Εντάξει, είμαι κυκλοθυμική, το παραδέχομαι, είχα και τους λόγους μου να είμαι χάλια.. Άσχετα, τρίτοι, σκηνικά που τέντωσαν τα νεύρα..
Μετά γίναμε και μπίλιες με τον Ε., να δέσει το γλυκό.
Αυτός δε φημίζεται για την ψυχραιμία του, εγώ περιμένω περίοδο.
Αυτός κρανιοφορτώνει κι εγώ το τόσο (μικρό) το κάνω τόσο (μεγάλο).
Αυτός ωρύεται, εγώ κλαίω. Είμαστε χαρντ λάβερς κι έτσι.

> Για την περίοδο - προς αποφυγήν παρεξηγήσεων
Αγόρια, δεν είμαστε τρελές, δεν το κανούμε για να σας βασανίσουμε, απλά οι ορμόνες χτυπάνε κάτι λίμιτ απ.. και κάποιος να μου πάρει τη σοκολάτα απ'το στόμα!
Κι εσείς λίγη κατανόηση βρε γομάρια!
Εν τω μεταξύ έχει και ο Ε. το καμάρι μου ένα είδος περιόδου..
Εγώ έτσι το ορίζω γιατί εκεί που είναι όλα καλά, στραβώνει με μαθηματική ακρίβεια για 2-3 μέρες το μήνα. Στα καλά καθούμενα, ξυπνάει χάλια. Έτσι, χωρίς λόγο και αιτία.
Τι να πω.. άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.

Αλλά μετά όλα καλά
Πάει τώρα, πέρασε!
Μια αγκαλιά
Δυο συγνώμες
Ένα μπουκέτο λουλούδια (κάτι τέτοια κάνει και με σκλαβώνει!)
Ένας ύπνος για δύο (10 με 1!! όταν άλλοι κάνουν λάντς μπρέικ, εγώ κοιμάμαι!)
Λίγο χουζούρεμα (μην τα ξαναλέμε!)
Πολύς καφές
Ο υπέροχος ήλιος που μας έκανε τη χάρη και μας ζεσταίνει
Μια βόλτα στα μαγαζιά όπου βρήκα το μαγιώ των ονείρων μου
Μια εξόρμηση στο βιβλιοπωλείο όπου έβγαλα το άχτι μου!
Και μετά γυμναστήριο.
Σας είπα ότι στο γυμναστήριο κάνω 60' ποδήλατο διαβάζοντας;
Είμαι τρελή, το ξέρω, αλλά καλύτερα έτσι γιατί έχω περισσότερο χρόνο για διάβασμα.

Τώρα καφεδάκι απογευματινό χομ αλόουν.
Σε λίγο έρχονται οι άντρες μου (η επέλαση των βαρβάρων)

Βασικά το ποστ το ξεκίνησα για να ποστάρω το σάιτ ενός εκπληκτικού βελγικού συγκροτήματος. Πηγαίνετε να ακούσετε κομμάτια και να δείτε αποσπάσματα από συναυλίες. Ακόμα κι αν δε μιλάτε γαλλικά, περιηγηθείτε στο μενού, έχει σε πολλά σημεία υλικό.
Τους είδα σε λάιβ και ενθουιάστηκα, δεν είναι το ίδιο βέβαια αλλά τέλος πάντων.

Ο καημός μου είναι το τραγούδι l'elephant, ειδικά μια εκτέλεση με παιδική χωρωδία, δυστυχώς δεν υπάρχει στο σάιτ τους.

Laissez-moi, laissez-moi,
laissez-moi avoir
avoir un peu de temps
un peu de temps pour moi.

(επί λέξη, Αφήστε με να έχω λίγο χρόνο για μένα.)

με τζάζυ-μπλούζι μουσικούλα.. Υπέροχο!
Θα το βρω και θα το ανεβάσω!

Στο μεταξύ, το τραγούδι της ημέρας και της διάθεσής μου

Είδες ποτέ τα πουλιά να πετάνε
την ώρα που τα σύννεφα σβήνουνε
στις ασπρόμαυρες εικόνες σου
τα χρώματα γυρίζουνε ξανά

Θέλω τόσο και γω να γυρίσω
πέρασε ο θυμός δεν στάθηκε
άνοιξε ο άνεμος την πόρτα
τον πήρε και χάθηκε

Είδες ποτέ μετά από τη βροχή
πως γράφουν κύκλους πάνω από την πόλη τα πουλιά
Τον ουρανό γυρνάν απ’ άκρη σ’ άκρη
ξυπνάω και γύρω είναι γιορτή
ρωτάω τον εαυτό μου
πως κλείστηκε και πίστεψε
πως άλλη ελπίδα δεν υπάρχει...

Πόσα στο μυαλό μου γυρνάνε
πόσα την καρδιά μου πνίγουνε
σαν καράβια που με πάνε
στα βαθιά και μ’ αφήνουνε

Μα είδες ποτέ τον κόσμο ν’ αλλάζει
όπως έγραφε το αστέρι σου
είδα την λάμψη του να χορεύει
μωρό μες το χέρι σου

Είδες ποτέ μετά από τη βροχή
πως γράφουν κύκλους πάνω από την πόλη τα πουλιά...

Χάλια

2006-05-23T09:07:00.000+02:00

Σήμερα δεν είμαι καθόλου καλά, σας το λέω να το ξέρετε.

Από χτες το απόγευμα δεν ήμουν καλά, πήρα λοιπόν μια κόλλα χαρτί και έγραφα, έγραφα και μου πέρασε. Μετά μου ξαναήρθε.
Η νύχτα πέρασε βασανιστικά. Κοιμήθηκα, αλλά από αυτούς τους ύπνους που το μυαλό κόβει βόλτες και μια κοιμάσαι, μια ξυπνάς..
Ξύπνησα πολύ νωρίς. 7 είναι πολύ νωρίς για τα τωρινά δεδομένα.
Και τώρα ο καιρός σιγοντάρει μια χαρά τη διάθεση μου.

Χρειάζομαι ένα ζεστό ζεστό μπάνιο να πάει το μυαλό στη θέση του, να περάσει ο πονοκέφαλος, να σταματήσω να σκέφτομαι. Και να κοιμηθώ.

Καλημέρα; Θα δούμε, νωρίς είναι ακόμα.

Ανοιχτή πρόσκληση - Άπντέιτεντ

2006-05-22T11:52:00.000+02:00

Τελευταία εβδομάδα στις Βρυξέλλες..

Την Κυριακή 28/05 επιστρέφω Αθήνα.

Την Τετάρτη 31/05 έρχεται ο Ε.

Την Παρασκευή 02/06 αρχίζουν επισήμως οι διακοπές!!

Γιούχουυυ!

Πότε θα τα πούμε;

Να οργανωθούμε βρε παιδιά!

Άιντε!

Αν υποψιαστώ ότι ο Λαμπρούκος έκλεισε όντως το βλοχ του θα αυτοπυρποληθώ!
Έχει κλείσει και τα σχόλια και δε μπορώ να διαμαρτυρηθώ!
Μας δουλεύει ψιλό γαζί ο πίθηκας για να πέσουν (κι άλλες) 90-60-90 να τον παρακαλάνε γονατιστές να μην πραγματοποιήσει τις απειλές του.
Σέιβ Λαμπρούκος!

Δίοδος

2006-05-19T11:52:00.000+02:00

Από το Centre Pompidou στο Παρίσι σας παρουσιάζουμε μια υπέροχη εφεύρεση που δεν πρέπει να λείπει από κανένα σπίτι.

ΔΙΟΔΟΣ
Μια πολυχρηστική κούνια.
Ένα αντικείμενο τέχνης αλλά και ανέμελου παιχνιδιού.
Προσαρμόζεται τέλεια στις οπές του γυναικείου σώματος, προσφέροντας μεγάλη ποικιλία αισθήσεων κατά τη διάρκεια της ταλαντώσεως. Για βέλτιστα αποτελέσματα, συνιστάται η χρήση λιπαντικού.
Απευθύνεται σε γυναίκες 18 άνω καθώς και σε άνδρες που αγαπούν τις αιθέριες και παιχνιδιάρικες θηλυκές υπάρξεις και επιθυμούν να αλλάξουν τη διακόσμηση του σπιτιού τους.
Τιμή συζητήσιμη.
Πληροφορίες και test drive εντός.

Perfect day

2006-05-18T21:05:00.000+02:00

Σήμερα ήταν μία από αυτές τις μέρες.
Από την ώρα που θα ανοίξεις το μάτι σου το ξέρεις. Σήμερα είναι η τέλεια μέρα.
Δεν έχει σημασία τι έχεις κανονίσει να κάνεις.
Δεν έχει σημασία που θα πας ή τι θα φας.
Είναι σα να φοράς γυαλιά με χρωματιστά τζάμια και να βλέπεις τα πάντα όμορφα.
Σα να φοράς τα Κόκκινα Γυαλιά του Κραουνάκη.
Σα να βλέπεις όλα τα χρώματα (το Ροζ της Αρλέτα).
Με τον Ε. έχουμε συχνά τις τέλειές μας μέρες.

Σήμερα ξυπνήσαμε στις 10 και χουζουρέψαμε (το πιάσατε το υπονοούμενο θέλω να πιστεύω), σηκωθήκαμε στις 11.30.
Πρωινό στη κουζίνα με όμορφη θέα.

Καφές. Τσιγάρο.
Γυμναστήριο.
Φαγητό στα γρασίδια. Μακαρονοσαλάτα με κοτόπουλο, σάντουιτς, παγωμένο τσάι.
Ποδόσφαιρο στα γρασίδια.
Κρυφτό με τον ήλιο.
Πισίνα, σάουνα, χαμαμ, τζακούζι.
Βγήκαμε χαλαρωμένοι ωσάν τα κοτόπουλα.
Περίπατος στο πάρκο.
Ύπνος στο γρασίδι.
Επιστροφή στο σπίτι.

Σήμερα άνθισε η ορχιδέα μας!

Υ.Γ. Συμπαθάτε με για τις επιεικώς απαράδεκτες φωτό!

Απάντηση στο κουίζ προηγούμενης ημέρας

2006-05-18T13:00:00.000+02:00

Ποιος σημαίνων και επιφανής βλόχερ θα δώσει διάλεξη με θέμα "Γίνε κι εσύ βλόχερ, μπορείς!" σε γνωστό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα;

Η απάντηση

Περιμένω με ανυπομονησία το σοβαρό ποστ για να δω πώς πήγε το κονέ που σας έκανα!
Και περιμένουμε βλοχ από την καθηγήτρια! Αλόμβαρε, είπες στην κυρία για το βλοχ μου; Παλιοκαρφί!

Μία η άνοιξη, ένα το σύννεφο..

2006-05-17T23:34:00.000+02:00

Και να'ταν μόνο ένα, καλά θα'τανε.

Όπως φαίνεται και στο χάρτη, τον πούλο θα πάρουμε Κυριακάτικα.
(Ναι, από τώρα τον καιρό της Κυριακής κοιτάω)
Και του χρόνου Αγγλία;
Ε ρε γλέντια! Δεν τη γλιτώνω την κατάθλιψη.
Εντελώς συμπτωματικά, σήμερα φοράω αυτή την μπλούζα.

Εντάξει, σε διακοπές είμαι και τώρα αλλά...
Θέλω θάλασσα!
Θέλω να κάνω μια βουτιά!
Θέλω ούζο!
Θέλω τάβλι!
Θέλω κιθάρα στην παραλία αργά το απόγευμα!
Θέλω φραπέ!
Θέλω άμμο!
Θέλω χωριάτικη!
Θέλω ήλιο!
Θέλω νυχτερινά μπάνια!
Θέλω σες ξτις παξλώ στρες!*
Θέλω κουνούπια!
Θέλω παγωτό, θέλω παγωτό!
Θέλω να μαυρίσω!
ΘΕΛΩ ΗΛΙΟ!
Θ Ε Λ Ω Η Λ Ι Ο ! ! !

(*το κωδικοποίησα για να μη χαλάσω την εικόνα του καλού παιδιού που με τόσο κόπο έχω χτίσει)

Θέλω να ζήσω το μύθο μου στην Ελλάδα, after all.
Όλο το χειμώνα φάτσα κάρτα στη στάση είχα την αφίσα "Vivez votre mythe en Grèce".
Μια άλφα πλύση εγκεφάλου την υφεπέσθην. (Κροτ τι εξεκοντίζω; Έλα να με μαζέψεις!)

Ας μου απαντήσει κάποιος στο σχόλιο του προηγούμενου ποστ! Στο θεό σας βρε, δε με λυπάστε που βαριέμαι να στέλνω η-μέλια;

Αναικαίνιση εν όψει θέρους

2006-05-17T21:39:00.000+02:00

Μετά από εκτενείς ανασκαφές στην html έβγαλα άκρη!
Έχω κάτι προβληματάκια, όπως ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΕΙΚΟΝΑ ΣΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΜΟΥ;;
Ή όπως ΠΩΣ ΣΚΑΤΑ ΘΑ ΒΑΛΩ ΜΟΥΣΙΚΗ ΥΠΟΚΡΟΥΣΗ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΕΙ ΤΟ ΤΣΑΡΔΙ ΜΟΥ;
Αλλά δεν πειράζει.
Είναι πολύ εκτυφλωτικά τα χρώματα;
Εσείς οι πρεσβύωπες τα βγάζετε τα γράμματα; (ωχ, θα φάω κάτι βρισίδια που έθιξα το ηλικιακό..)
Αυτά τα ολίγα..

Pandora και η πρώτη μέρα στο σχολείο

2006-05-16T21:39:00.000+02:00

www.pandora.com

Σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ σε ποιο ελληνικό βλοχ βρήκα το λινκ..
Τέλος πάντων, δοκιμάστε το.
Ο Ε. έχει εθιστεί για τα καλά.
Χρωστάω την πασχαλινή ιστορία (β μέρος)
Χρωστάω επίσης ένα ποστ στον Ε. και τη θυελλώδη σχέση του με τις νέες τεχνολογίες.

Στο μεταξύ διαβάζω ανταποκρίσεις από τη Θεσσαλονίκη και τρώω τα λυσσακά μου.
Αυτό και αυτό από τη Ροδιά, αυτό από την Αλεξ, αυτό και αυτό από το Χνούδι, αυτό από το Νομαρχοπίθηκο Λαμπρούκο, αυτό από τον "θα μου ρθει κόλπος", αυτό από το λεμονάκι και στοπ, κουράστηκα να βάζω λικς. (Ο Ημίαιμος και Ο Αλόμβαρος χρωστάνε κειμενάκι!)

Ας μου πει κάποια ψυχή πότε πάιζει γιουροβιζιόν γιατί έχω μια ανησυχία από το πρωί και μάλλον αυτό φταίει.

Ο Μ. είναι στη μαμά του από χτες και είμαι σε φάση νιρβάνας και χαλάρωσης ομού μετά του συμβίου μου. Γυμναστήριο, σινεμά, άραγμα στο σπίτι, pandora (μην τα ξαναλέμε!) και πολύ φαϊ.
Μετράμε τις μέρες ανάποδα.
Σε δύο εβδομάδες, ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΣΤΟ ΕΛΛΑΝΤΑ!
_____________________

Και επειδή δε θα κουραστώ να επαναλαμβάνω ότι αυτό το βλοχ είναι τρικυμία εν κρανίω όνομα και πράγμα, κάτι άσχετο.
Φωτογραφίες από την πρώτη μέρα του Μ. στο σχολείο.

_____________________

Και τώρα, το κουίζ της ημέρας
Ποιος σημαίνων και επιφανής βλόχερ θα δώσει διάλεξη με θέμα "Γίνε κι εσύ βλόχερ, μπορείς!" σε γνωστό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα;
(ας όψεται η Κροτ που δεν κρατάει το στόμα της κλειστό..)

Πρωινοί διάλογοι και μαθήματα γαλλικών (2 σε 1)

2006-05-13T12:07:00.000+02:00

Background information:
Ο Μ. κοιμάται στο διπλανό δωμάτιο, μας χωρίζει μόνο ένας τοίχος και δεν υπάρχει πόρτα. Τα σαββατοκύριακα που δεν παίζουν ξυπνητήρια, ο μικρός ξυπνάει πρώτος. Αρχίζει να μας φωνάζει ψιθυριστά (αντιφατικό αλλά γίνεται!) για να μας ξυπνήσει, εγώ ή ο Ε. πηγαίνουμε στο κρεβάτι του, τον παίρνουμε αγκαλιά και τον φέρνουμε στο διπλό κρεβάτι για να χουζουρέψουμε και να κοιμηθούμε λίγο ακόμα - αν μας αφήσει.

Σήμερα λοιπόν ξύπνησα στις 7 από την ακόλουθη στιχομυθία:
M: Papá!
E: Mmmm!
M: Papá!
E: Oui!
M: Papá, viens!
E: Viens toi.
M: Non, toi viens.
E: Viens.
M: Viens.
E: Viens!
M: Viens!
(επανάλυψη της λέξης εκατέρωθεν επί 2 λεπτα, ψάχνω τις ωτοασπίδες)
E: M., viens
M: NON, TOI VIEEEEEEENS!

M - E : 1 - 0
O papá το πήρε απόφαση ότι ο μικρός είναι πιο ξεροκέφαλλος και τεμπέλης από τον ίδιο.
Σηκώθηκε και πήγε να τον φέρει.
Εγώ τακτοποίησα τις ωτοασπίδες στα κουρασμένα μου ώτα και γύρισα πλευρό.

GLOSSARY (για τους μη ομιλόντες την γαλλικήν)

papá = μπαμπά(ς)
mmm = μμμ
oui = ναι
viens = έλα
non = όχι
toi = εσύ

Το αρνί, η Αμελί και άλλες πασχαλινές ιστορίες

2006-05-12T11:33:00.000+02:00

Όπως πάντα επίκαιρη! Ένα πασχαλινό ποστ.

Το Πάσχα του 2004 το πέρασα στη Γρανάδα.
Το είχαμε κανονίσει από καιρό όλοι μας.
(ΜΑΣ=η αυτοαποκαλούμενη "Ελληνική Παροικία").
Μη φανταστείτε τίποτα φοβερό. Δεν είχαμε σύλλογο "Η Ωραία Ελλάς" και άλλα τέτοια γραφικά, όπως Σικάγο, όπως Μελβούρνη.

Απλά ήμασταν καμιά 20αριά άτομα, όλοι φοιτητές, όλοι τρελοί και παλαβοί (σε επικίνδυνο βαθμό, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία - να θυμηθώ να σας πω για τη γυμνή φωτογράφιση και για τη βραδιά μπουκάλας! - ρεντίκολο θα γίνουμε πάλι..).
Επίσης, όταν λέμε "Παροικία", μη φανταστείτε ότι δε μιλάγαμε σε άλλης άτομα άλλης εθνικότητας! Κάθε άλλο! Πολλοί από μας είχαμε μάλιστα αναπτύξει ισχυρότατους δεσμούς (το πιάσατε το υπονοούμενο..) με Ισπανούς, Γάλλους, Πορτογάλους κλπ κλπ.

Και επειδή, ως συνήθως, παρεξέκλινα του θέματος, συνεχίζω:

Το Πάσχα αποφασίσαμε να το κάψουμε.
Το ελληνικό ταμπεραμέντο μας μας έφερε ουκ ολίγες φορές σε μεγάλη ένταση και σε διαξιφισμούς απίστευτα θορυβώδεις. Αλλά πάντα σταματάγαμε λίγο πριν αρχίσουν τα μαλλιοτραβήγματα.
Είχαμε τοώντι πολλά ζητήματα να λύσουμε και πολλά εμπόδια να (υπερ)πηδήσουμε..

1) Τοποθεσία
Ακούστηκαν όλα τα πιθανά σενάρια. Μας ενθουσίασε το σχέδιο της Ζ. σύμφωνα με το οποίο θα έπρεπε λέει να πάμε μέχρι την Αλάμπρα και να περπατήσουμε μετά 3 τσιγάρα δρόμο μέχρι το μεγάλο ξέφωτο και εκεί να το κόψουμε αριστερά μέχρι τέρμα πάνω στο βουνό, πάνω, πάνω, πάνω και εκεί στο Σακρομόντε που είναι η σπηλιά ενός τύπου και δύο ροντβάιλερ. Ε, εκεί έχει λέει κάτι υπέροχα τραπέζια και ψησταριά για μπάρμπεκιου και τη Γρανάδα πιάτο. Ουάουάουάου, πάρα πολύ ωραία! Για τρεις μέρες είχαμε κ.βλ.... κανονικά με το εν λόγω σχέδιο μέχρι που συνειδητοποιήσαμε το μη ρεαλιστικό της επιχείρησης (ούτε ένα αμάξι και τοσα κιλά φαγιά και ποτά; πώς, με την Αμελί να τραβάει το έλκηθρο στις βουνοπλαγιές;)

Συμβιβαστήκαμε με το απλό και λιγότερο φιλόδοξο μεν, πρακτικό δε, σχέδιο β', σύμφωνα με το οποίο θα τη βγάζαμε στην ταράτσα της πολυκατοικίας του διαμερίσματος δύο εκ των μελών της ενθόξου μας παροικίας. Η ταράτσα αυτή ήταν σαν όλες τις τυπικές ελληνικές ταρατσες, με σκοινιά του απλώματος κλπ (το λέω γιατί στις μεγευτικές Βρυξέλλες δε έχω δει ταράτσα ούτε για δείγμα) με τη διαφορά ότι είχε για ντεκόρ (;;) 5-6 μεγάλες γλάστρες με όμορφα, πράσινα και φουντωτά φυτά, σαν αυτό εδώ. Κατα τ'άλλα όλα καλά! (Η φωτό δεν είναι από τη εν λόγω ταράτσα και ο εικονιζόμενος δεν έχει πάει ποτέ στη Γρανάδα και αυτός χάνει!)

2) Το αρνί
Εμένα το αρνί δε μου αρέσει ντιπ για ντιπ. Αλλά Πάσχα χωρίς σουβλιστό αρνί είναι χωριάτικη χωρίς λάδι. Ειδικά στην περίπτωσή μας που καιγόμασταν να κάνουμε το πιο γαμάτο Πάσχα έβερ και να δείξουμε στους Ισπανούς και λοιπών εθνικοτήτων φίλους μας τι εστί ΠΕΠ (Παραδοσιακό Ελληνικό Πάσχα).
Γραμμή στον χασάπη λοιπόν..
"Ναι, γεια σας, θα ήθελα να παραγγείλω ένα αρνί."
(Γουρλώνει τα μάτια ο χασάπης, ανοίγει το στόμα να απαντήσει, τον προλαβαίνω:)
"Ολόκληρο."
"Εντάξει, θα σας το τεμαχίσω όμως για να χωράει στο φούρνο."
"Όχι, δεν καταλάβατε. ΟΛΟΚΛΗΡΟ!" (τι σκατά, σε τι γλώσσα να του το πω;) "Με το κεφάλι του και τα μέσα του."
Κάπου εκεί συνειδητοποίησα ότι μόνο στην Ελλαδίτσα τρώμε μυαλά, εντόσθια, έντερα και λοιπά αηδιαστικά και ότι, όπως ήξερα από φήμες, στας Ευρώπας αυτά είναι απαγορευμένα (και στην Ελλάδα απαγορευμένα είναι τυπικά αλλά αυτό δε μας απασχολεί). Ο χασάπης με κοίταγε καλά καλά και εγώ του έκανα μια μίνι διάλεξη σχετικά με το ΠΕΠ, μη νομίσει ο άνθρωπας ότι έχω σκοτεινά σχέδια για αυτό το αρνί ή ότι τρώω τα αρνιά ολόκληρα, όπως τρώει ο Οβελίξ τα αγριογούρουνα.
Κατάλαβε, χαμογέλασε (πολύ γαμάτοι οι Ισπανοί) και μου είπε να περάσω το (Μεγάλο) Σάββατο. (Ξέχασα να πω ότι εκείνη τη χρονιά, κατά μια διαβολεμένη σύμπτωση, συνέπεσε το ορθόδοξο με το καθολικό Πάσχα.)

3)Σούβλα
Ωραία, το παραγγείλαμε το αρνί.. Τώρα πώς θα το ψήσουμε; Ευτυχώς δε χρειάστηκε να πάμε σε σιδερά και να την παραγγείλουμε (πλάκα θα 'χε!) γιατί από το πουθενά εμφανίστηκε ο από μηχανής Θεός. Ένας Κύπριος υψηλά ιστάμενος (μην προβώ σε αποκαλύψεις από τώρα..) μας έδωσε μια σούβλα εξοχής! Που σημαίνει ότι τα υποστηρικτικά της σούβλας (δεν την ξέρω την άτιμη την ορολογία!) είχαν στο τελείωμά τους ωραιότατες σφήνες ώστε να καρφώνονται στο έδαφος. Στο ΕΔΑΦΟΣ! Εμείς όμως που θα κάναμε Πάσχα στην ταράτσα; Με συνοπτικές διαδικασίες αποφασίσαμε να χρησιμοποιήσουμε 2 γλάστρες εκατέρωθεν για να μπήξουμε τις σφήνες. Πάει κι αυτό!
Και πού θα βάλουμε τα κάρβουνα; Στο μάρμαρο της ταράτσας; Ε, δε θα τη γλιτώναμε τη μήνυση μετά, άσε που δε γίνεται πρακτικά.
Τη λύση την έδωσε το Δημαρχείο που είχε την κακή ιδέα να κάνει έργα έξω από το σπίτι του μέλους της ελληνικής παροικίας, του Α. (ένας γκέι με τα μυαλά στα κάγκελα, γαμώ τα παιδιά). Ζοχαδιασμένος που ξύπναγε χαράματα με τα τρυπάνια δαπέδου (λέγε με κομπρεσέρ), έκλεψε ένα μεταλλικό βαρέλι μες στη μαύρη νύχτα και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Ένας υπομονετικός και σιωπηλός Γερμανός το χαρχάλευε με ένα κατσαβίδι επί 3 μέρες (είναι εργατικοί οι Γερμανοί, ψέματα;) και το άνοιξε. Του κότσαρε και ένα κλεμένο σήμα της τροχαίας και το έκανε κούκλα (θα βάλω φωτό μετά).
Πάει κι αυτό!

3)Τι θα φάμε, τι θα πιούμε
Φυσικά, δε θα τη βγάζαμε μόνο με το αρνί! Εγώ είχα αναλάβει το ψήσιμο γιατί οι Έλληνες άρρενες αποδείχθηκαν μαλθακοί και γλίτωσα έτσι το μαγείρεμα. Όλες ανεξαιρέτως οι κοπέλες μας (φαλλοκρατικά γουρούνια..) τα κανόνισαν μεταξύ τους: η μια θα έκανε μια σαλάτα έτσι, η άλλη μια σαλάτα αλλιώς, η παράλλη πατάτες φούρνου και πάει λέγοντας. Τσιμπούσι, όχι αστεία! Οι άντρες εδέησαν να πάνε μέχρι το σουπερ μάρκετ και να πάρουν κρασιά (της παρέας, ελλείψη χρημάτων), ψωμιά, αναψυκτικά, μπύρες, πλαστικά πιάτα, ποτήρια και πηρούνια, κόκκινες χαρτοπετσέτες κλπ κλπ.

4)Βαμμένα κόκκινα αυγά
Πάσχα χωρίς κόκκινα αυγά είναι χωριάτικη χωρίς φέτα. Ούτε τα σφιχτα αυγά μου αρέσουν (προτιμώ τα μελάτα και τα τηγανητά με μπέικον, μιαμ!) και διαπιστώνω ότι είμαι πολύ αντιπασχαλική τελικά! Τέλος πάντων, τα αυγά τα ανέλαβαν οι πιο "νοικοκυρές" της παρέας, η μία τα έκανε με μπογιές που της είχε στείλει η μανούλα από το Ελλάντα (κόκκινα άλλα και πολύχρωμα) και η άλλη τα έκανε με κρεμμύδια. Βρέθηκε και μια Αυστριακή (καλό κορίτσι) που έκανε πιτσιλωτά αυγά με τέμπερες ή νερομπογίες και λάδι (δεν κατάλαβα το κόλπο ακριβώς αλλά δεν πειράζει). Έτσι είχαμε μια απίστευτη αυγουλοποικιλία και μια χρωματική πανδαισία.

5) Η μουσική
Επιστρατεύτηκαν τα αγαπημένα κατεβαστικά πειρατικά προγραμματάκια και σε χρόνο ντε τε είχαμε ό,τι απαιτούσε η ημέρα (δημοτικά της τάβλας, τσάμικα, νησιώτικα) αλλά και τσιφτετέλια, καλαματιανά, ζεϊμπέκικα για να καεί το πελεκούδι. Η ταράτσα δυστυχώς δεν είχε πρίζα και έτσι προμηθευτήκαμε μπαλαντέζα μήκους πολλών μέτρων και ουφ, πάει κι αυτό!

6) Τα μπικικίνια
Επειδή έχω ένα άλφα υπόβαθρο, δε μπορώ να παραλείψω το οικονομικό θέμα. Το αρνί πήγε 13 ευρώ το κιλό (δεν ξέρω αν είναι ακριβό ή φτηνό, δεν παρακολουθώ τον κύριο "Τι τρώνε τα παιδιά μας, Νικο Ευαγγελάτο;" που δεν ξέρω πώς τον λένε, ούτε έχω πάει ποτέ για ψώνια στη Βαρβάκειο).
Για τα λοιπά έξοδα, κάθε Έλληνας συνδιοργανωτής κατέβαλε το ποσό των 20€. Φυσικά δε βάλαμε τους ξένους να πληρώσουν (κι ας μας έβαζαν αυτοί να πληρώνουμε τη βενζίνη όταν πηγαίναμε ταξίδι) γιατί είμαστε και πολύ λάρτζ.
__________________

Τα παραπάνω μας απασχόλησαν για όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα.
Το πατιρντί άρχισε το μεγάλο Σάββατο το πρωί...
(Συνεχίζεται..)

ΤΟ ΒΑΡΕΛΙ ΚΑΙ ΤΟ ΑΚΕΦΑΛΟ ΑΡΝΙ

Τα πρωϊνά βασανιστήρια μιας τεμπέλας

2006-05-11T10:40:00.000+02:00

Σήμερα η μέρα μου είναι έτσι. Εντάξει, όχι ακριβώς. Κατ'αρχάς, δεν έχω χτυπητήρι. Καπνίζω όμως και πίνω νες με γάλα με ωραίο αφρό, ακριβώς όπως το περιγράφει η Dora (αλλά χτυπημένο στο χέρι!). Και είμαι home alone. Ο Ε. έφυγε για Παρίσι και σήμερα και αύριο κάνω εγώ το σχολικό. Το σχολείο του Μ. είναι κοντά στο σπίτι της μαμάς του, 1.30 ώρα μακριά με το αυτοκίνητο λόγω κίνησης (έχουμε κι έδω μπόλικη στις ώρες αιχμής). Ασυζητητί επικρατεί η συντομότερη απλούστατη (!!) λύση:

- 800 μέτρα μέχρι το σταθμό του τρένου (με το αυτοκίνητο ή με τα πόδια)
- Κατέβασμα 82 σκαλιά μέχρι την αποβάθρα (τα έχω μετρήσει!)
- 20 λεπτά διαδρομή
- Ανέβασμα 67 σκαλιά (κι αυτά τα έχω μετρήσει)
- 100 μέτρα μέχρι τη στάση του λεωφορείου
- 10 λεπτά διαδρομή
- 300 μέτρα περπάτημα από τη στάση του λεωφορείου μέχρι το σχολείο

Και έτσι, η διαδρομή διαρκεί λιγότερο και συμφέρει! Ξεπατώνεσαι και ξεπατώνεις το μικρό πρωινιάτικα αλλά τουλάχιστον αποφεύγεις κίνηση και τεντωμένα νεύρα. Το ταξιδάκι με το τρενο ειναι πολύ χαλαρωτικό, το σχολείο είναι μέσα στα δέντρα και τις εξοχές, εκδρομούλα δηλαδή! Τρώμε και το πρωινό στο τρένο, μια χαρά!

Συνήθως το μανίκι το τραβάει ο Ε. (πωπω τι ελληνικά είναι αυτά!) ο οποίος κάνει αυτή τη δουλειά από τον Οκτώβριο, τις μισές εργάσιμες του μήνα, αλέ ρετούρ, 4 φορές την ημέρα, όλο το χειμώνα, με βροχές, κρύα και χιόνια.. Βέβαια papá il est très fort (για τους μη ομιλούντες τη γαλλική, "ο μπαμπάς είναι πολύ δυνατός"). Αυτό σημαίνει ότι όπου περπάτημα, γράψτε περπάτημα ο μπαμπάς, ο γιος στους ώμους του και φτάνει στο σχολείο φρέσκος και ξεκούραστος! Και φυσικά, γρηγορότερα! Γιατί πόσο γρήγορα να περπατήσει ένα αγουροξυπνημένο τρίχρονο με τα μικρά του ποδαράκια; Άσε που ο μπαμπάς παίρνει το αμαξάκι για τα πρώτα 800 μέτρα.

Αλλά όταν me toca a mí, όπως σήμερα για να τον πάρω από το σχολείο και (κυρίως!) αύριο το πρωί που θα ξυπνήσω 6.30 για να τον πάω.. Ένα όνειρο, για μένα την υπναρού! Και τώρα διχάζομαι.. Να πάρω το αμάξι για τα πρώτα μέτρα, που ο μικρός θα κοιμάται όρθιος; Στην Ελλάδα οδηγώ κανονικά, αν και δυσκολεύομαι στο παρκάρισμα με το 20χρονο κάρο που μου παραχώρησαν οι γονείς μου (ότι και να πείτε, θα 'χετε δίκιο, "γυναίκες..", "μείνε σπίτι σου να πλύνεις κανα πιατάκι" κλπ :Ρ). Αλλά εδώ δεν έχω πάρει ποτέ το σούπερ-μικρό-και-πανεύκολο-στο παρκάρισμα C2 του αμορθίτο μου. Να το διακυνδυνεύσω με την τσίμπλα στο μάτι και να έχω και να ψάχνω για πάρκινγκ (κοντά σε σταθμό τρένου, ώρα αιχμής) με το μικρό από πίσω να μου δείχνει τα στρατιωτάκια του; Ή να πάμε με τα πόδια και να σούρνω από το χέρι το Μ. που συνεχώς αποσπάται με το αεροπλάνο/πουλάκι/σκυλάκι/περιπολικό που πέρασε, με "εκείνο το παιδάκι που τρώει ένα κρουασάν" και με "εκείνη την κυρία, γιατί είναι τόσο χοντρή;" (και εγώ να ψάχνω πού να κρυφτώ). Αγουροξυπνημένο στο σώμα, αλλά η γλώσσα πάει πάντα ροδάνι.

Αυτά τα μεγαλειώδη και κοσμοϊστορικά με απασχολούν σήμερα. Αυτό τον καιρό που κάάάάάθομαι, τα προβλήματά μου είναι αν έφτιαξα το σάκο για το γυμναστήριο και την πισίνα, αν έπλυνα τις πετσέτες, τι θα φάει το παιδί και να κάνω μασάζ στον πασά. Με άλλα λόγια, είμαι μια χαρωπή νοικοκυρά. Έχει όμως και τη χάρη του αυτό.. Πρώτη φορά από τα προνήπια και το δημοτικό μέχρι τη σχολή και την πρακτική δεν έχω υπάρξει τόσο ανέμελη. Μια ζωή μαθήματα, γλώσσες, μουσικές, εξετάσεις.. Πάντα περίμενα αποτελέσματα από κάτι, πάντα είχα τη σκέψη μου σε μελλοντικές εξετάσεις και πτυχία.. Όχι ιδιαίτερα άγχη, απλά μια ανησυχία για τις εκκρεμότητες, που δε με άφηνε να απολαύσω μια φορά το γεγονός ότι "τώρα αράζω".

Τώρα είμαι σε διακοπές! Από 1 Απριλίου που τελείωσε η πρακτική μου μέχρι τον Οκτώβρη που θα πάω Αγγλία, διακοπές! Το χρειαζόμουν ένα ξαναγέμισμα μπαταριών κλπ αλλά δεν ξέρω αν θα αντέξω τόσο καθισιό! Τουλάχιστον πάω γυμναστήριο για να λέω ότι κάνω κάτι. Πω πω τι γράφω η π...άνα εργάσιμη μέρα, μη μου τα χώσετε εσείς οι εργαζόμενοι κει έξω!

Θα έβγαζα τώρα μια φωτό με αυτό που βλέπω από το παράθυρό μου για να το ποστάρω, αλλά διαπίστωσα ότι το καμάρι μου πήρε την ψηφιακή μαζί του για να βγάλει φωτογραφίες στα καμπαρέ, τα moulin rouge και τα πάρτυ. Επιφυλάσσομαι..

ΥΓ. Ακούω το τραγούδι που ανέβασε ο Λαμπρούκος λίγες μέρες πριν. Έχω κολλήσει!
Είναι εντάξει μαζί μου - Ελένη Τσαλιγοπούλου
ταιριάζει πολύ με το mood που έχω σήμερα. Είναι όμορφη αίσθηση να ξυπνάς νωρίς τελικά! Έχεις όλη τη μέρα μπρόστά σου! Ελπίζω να τα θυμάμαι αυτά αύριο στις 6 έι έμ που θα χτυπάει το ξυπνητήρι..

Η μητριά και το αμήχανο συναπάντημα

2006-05-10T10:57:00.000+02:00

Τι απαίσια λέξη.. Ακόμα χειρότερο στα ισπανικά: madrastra.
Αυτό είμαι λοιπόν..
Γιατί ο καλός μου (που λέει κι η Κροτ) έχει ένα παιδάκι 3 χρονών, αγοράκι, τον Μ.
Όλος ο κόσμος νομίζει ότι είναι δικό μου παιδί κι εγώ γελάω, μου αρέσει αυτή η αίσθηση. Με το Μ. τα πάμε πολύ καλά, παίζουμε, κάνουμε κακά, γελάμε, τραγουδάμε, τρώμε, πλένουμε τα δόντια μας, πάμε στην παιδική χαρά και στον κινηματογράφο και είμαστε κοινώς μια happy familly.

Για να πω την αλήθεια όμως, το όλο σκηνικό είναι μια περίεργη κατάσταση με πολλούς πρωταγωνιστές. Γονείς, παππούδες, γιαγιάδες, νυν και πρώην, ο Μ., η Σ. (κόρη της μαμάς του Μ. με τον πρώην-πρώην της) και τα παιδιά του νυν της μαμάς του Μ. Κοινώς, ένας χαμός και εγώ στη μέση που ξεκοκκαλίζω βιβλία όπως "Όλα γίνονται μεταξύ 0 και 6 ετών", "Το παιδί του άλλου", "Δημιουργικές δραστηριότητες για παιδιά προσχολικής ηλικίας" και άλλα τέτοια επιμορφωτικά. Δεν είναι εύκολο όλο αυτό. Δεν είναι εύκολο ότι από τον περασμένο Αύγουστο, πριν κλείσω τα 22, βρέθηκα ξαφνικά στο ρόλο μιας (ιδιότυπης) μαμάς. Αλλά το παλεύω..

Την πρώην του Ε. και μητέρα του Μ. την είχα δει μία φορά από μακριά κατά τη διάρκεια της λεγόμενης "αλλαγής βάρδιας" - μια βδομάδα στο σπίτι της μαμάς, μια βδομάδα στο σπίτι του μπαμπά.

Χτες λοιπόν πήγα με τον Ε. να πάρουμε το Μ. από το σχολείο, που βρίσκεται στην άλλη άκρη της πόλης. Και εκεί την γνώρισα και από κοντά.. Είχε πάει να πάρει την κόρη της και μιλήσαμε για κάποια λεπτά όλοι μαζί. Ο Ε., η Β. (η μαμά του Μ.), ο Μ, η Σ. (αδελφή του Μ.) και ο Μ. Α, και εγώ!

Αμηχανία.. Η συνάντηση με τη μυθική "μαμά" που γνώριζα μόνο από φωτογραφίες, το εξεταστικό βλέμμα της Β., η ερώτηση της "Εσύ καπνίζεις;", και φυσικά η έντονη αίσθηση ότι εγώ είμαι το "ξένο σώμα".

Έβλεπα τέσσερις ανθρώπους που κάποτε ήταν μια οικογένεια.. Για 4 χρόνια οι τρεις, μετά ήρθε ο Μ. Γνωρίζονται τόσο καλά, έχουν τους ίδιους κώδικες, μοιράζονται μια τρυφερή οικειότητα και μια "συνενοχή" (complicité).

Ναι, το ξέρω ότι κάτι στράβωσε καιρό πριν. Και ότι μετά, η ζωή συνεχίζεται. Αλλά αυτά είναι ιστορίες των μεγάλων. Εγώ είδα τα ματάκια του Μ. όταν μιλούσε ο μπαμπάς με τη μαμά, φωτεινά, γελαστά. Παρακολουθούσε τη συζήτηση, όταν αυτοί χαμογελούσαν, γέλαγε. Όταν γελούσαν, χτύπαγε παλαμάκια. Γιατί ο Μ. είναι ευτυχισμένος όταν βλέπει ότι ο μπαμπάς και η μαμά είναι φίλοι.

Υπάρχει όμως μια γιαγιά που βάζει λόγια στο Μ. για τη μαμά του. Υπάρχουν οι δύο γονείς που δε χώρισαν και τόσο ειρηνικά οι οποίοι βλέπονται 5 λεπτά κάθε βδομάδα - ίσα ίσα να ανταλλάξουν το "πακέτο". Υπάρχουν τόσοι ενήλικες αναμεμειγμένοι σε αυτή την ιστορία και στην ανατροφή του παιδιού και ο καθένας εφαρμόζει τις δικές του παιδαγωγικές (εντός και εκτός εισαγωγικών) μεθόδους. Και υπάρχω και εγώ που επιμένω ότι ο Μ. χρειάζεται μια μαμά κι έναν μπαμπά ευτυχισμένους. Και ότι πρέπει να περνούν (περνάμε;) χρόνο όλοι μαζί, για το καλό του παιδιού. Στο λούνα παρκ, στην πισίνα, στην παιδική χαρά.. Να καταλάβει ο μικρός (με έργα, όχι με λόγια!) ότι οι γονείς του αγαπιούνται ακόμα (ακόμα κι αν δε μένουν πια μαζί) και ότι και οι δυο μαζί τον αγαπάνε πολύ πολύ.

Ακούγεται τετριμμένο; Εγώ πάντως το θεωρώ πολύ σημαντικό!

Σας αφήνω τώρα γιατί πάμε να παίξουμε!

Εαρινή γυμναστική

2006-05-08T10:51:00.000+02:00

Τώρα που ήρθε η άνοιξη..
Γύρισα και οι Βρυξέλλες είναι αγνώριστες!
Γλυκός καιρός, ήλιος, φως..
Και το κυριότερο;
Αυτό το καταπράσινο, όπου γυρίσω το κεφάλι.
Το παράθυρο της κουζίνας βλέπει στον κήπο και γράφω με θέα.

Δεντράκια, λουλουδάκια, τσιου τσιου τα πουλάκια.
Και οι άνθρωποι.. πιο χαμογελαστοί.
Όλα είναι τόσο όμορφα, ΑΧ!

Κι εγώ, μέσα σε όλο αυτό τον οργασμό να χτυπιέμαι στο γυμναστήριο!
Με παρασέρνει ο Ε. που είναι πολύ fit γκομενάκι, αν και διανύει την 38 ανοιξή του.
Και έπαθα ζημιά στους προσαγωγούς και πονάάάάάάάω!

Θέλετε και τίτλο; Μεθεόρτιες μπαρούφες.

2006-04-28T01:18:00.000+02:00

- Ακόμα στην Ελλαδίτσα...
- Dial-up στο πατρικό και τα ούτως ή άλλως λεπτεπίλεπτα νεύρα μου δε σηκώνουν τέτοιο σούρσιμο. Επομένως, δε σερφάρω και δε βλοχάρω, ούτε ποστάρω.
- Αρνί δεν έφαγα, την ώρα του αρνιού χτύπησα κάτι κωκάκια και ένα φραπέ γλυκό με γάλα και 5-6 τσιγάρα. Μετά έκατσα με κάτι πιτσιρίκια και βλέπαμε τον Αστυνόμο Σαϊνη και πέρασα γαμάτα.
- Έχω να γράψω πολλά για το Πάσχα 2004 στη Γρανάδα - πολλά και ενδιαφέροντα - αλλά όλο και το αναβάλλω.. Θα πρωτοτθπήσω τουλάχιστον: πασχαλιάτικο ποστ το Δεκαπενταύγουστο - για τότε το κόβω!
- Το Πάσχα το μισώ - η χειρότερη γιορτή του χρόνου. Εξαιρείται το Πάσχα 2004.
- Το βλοχοπάρτυ το θυμάμαι με νοσταλγία και νιώθω διπλά μαλάκας: μία που δε γνώρισα περισσότερο κόσμο και άλλη μία έφυγα νωρίς (ΣΧΕΤΙΚΑ νωρίς, όχι τύπου Krot).
- Αν έμενα μόνιμα Αθήνα, θα έβγαινα κάθε μέρα για κάφέ μέχρι να γνωρίσω όσους βλόχερς θέλω να γνωρίσω (μετά θα πέρναγα από Σαλόνικα και μετά από τους απόδημους βλόχερς).
- Προς το παρόν, βγαίνω κάθε μέρα για ποτό/καφέ/φαγητό με γνωστούς, φίλους και ξαδέρφια, προκειμένου να αναπληρώσω την πολύμηνη απουσία μου. Έχω βαρεθεί να απαντάω στην ερώτηση "Για πες, εσύ τι νέα;". Βάζω την κασέτα με τα Βρυξελλιώτικα νέα μου και παίζει - έλεοοοος! Το 'χω καημό να βγω μια φορά και να ακούω ΜΟΝΟ! (ναι, μπορώ και θέλω να το κάνω κι αυτό)
- Πήγα μόνη μου για καφέ (φραπέ γλυκό με πολύ γάλα, κλασικά) - κάτι που δεν έχω κάνει ποτέ πριν στο Ελλάντα.
- Έχει πάθει το στομάχι μου με τόσους φραπέδες.
- Μου λείπει τρελά ο "έρωτα-μου-αγιάτρευτε" (κατά κόσμον Ε.). Κακό πράγμα η συνήθεια.. Έ ρε τι έχει να γίνει αμα τη αφίξει μου..
- Ήταν να πάω Θεσσαλονίκη για το τριήμερο αλλά ακυρώθηκε.
- Αντ'αυτού, το Σάββατο θα πάω (ταρατατζούμ, ταρατατζούμ) στην Boom Boom (σημειωτέον, για πρώτη φορά!)
- Αυτές τις μέρες είδα 3 ώρες τηλεόραση (αθροιστικά) και ή που έχει χαλάσει εντελώς ή που την είχα ξεσυνηθίσει και μου έπεσε βαριά. Ακόμα και το (αγαπημένο μου) "Στο παρά πέντε" το προτιμώ σε μορφή avi στο laptopάκι μου παρά γαρνιρισμένο με τόσες διαφημίσεις.
- Έκανα ένα χοντρό μεθύσι (από αυτά που αληθωρίζεις, παραπατάς, λες μαλακίες κλπ κλπ.). Την επόμενη επόμενη μέρα ξύπνησα με σοβαρά κενά μνήμης καθώς επίσης και με πονοκέφαλο αλλά και πονόκοιλο (οι Ρώσοι βρήκαν την ώρα - λέγε με περίοδος). Μέχρι αργά το απόγευμα ήμουν με θερμοφόρα στην κοιλιά, κομπρέσα στο κεφάλι, χαπακωμένη με διάφορα περίεργα που βρήκα σε ένα ντουλαπάκι και ξερνώντας συνεχώς τα νερά που έπινα. Μια τρέλα! Είπα ότι δε θα ξαναμεθύσω αλλά δε με πιστεύω.
- Προσπαθώ απεγνωσμένα να δω το βίντεο από το πάρτυ αλλά με dial-up και χωρίς κάρτα ήχου.. άσε, από βδομάδα που γυρνάω στη Βρυξέλλα. Ελπίζω να μην κατέβει! Με ακούει κανείς εκεί έξω;
- Στο πατρικό μου τελικά δε νιώθω "σα στο σπίτι μου". Ούτε και στις Βρυξέλλες το νιώθω 100%. Όπου γη και πατρίς; Γαμώτο, τι μου συμβαίνει; Περνάω την εφηβεία;
- Διαβάζω σαν τρελή λογοτεχνία.
- Θέλω να καπνίσω αλλά πρεπει να βγω στο μπαλκόνι, οπότε ας τελειώσω όπως όπως το συλλεκτικό αυτό ποστ.
- Αυτό είναι το πιο "τρικυμία εν κρανίω" ποστ μου.
- Δεν ξέρω τι τίτλο να βάλω στο ποστ.
Αυτό ήταν, πάω για τσιγάρο, τέλοοοος!
Πάμπλις ποστ νάου!

Party Animals

2006-04-20T12:33:00.000+02:00

Αααααχ, πάει κι αυτό!
Ωραία δεν ήταν;

ΣΥΝΟΨΗ

Με Krotkaya, CD, Alombar42, Κουρκουμπίνι, Χνούδι και Alzap στο Θησείο, to know us better.
Τα είπαμε, τα ήπιαμε, τσιμπήσαμε και το κατιτίς μας..
Και μετά στο Barrio!

Κατ'αρχάς, εξετέθην σε γνωστούς και αγνώστους και είναι πλέον κοινό μυστικό ότι μιλάω πολύ, γρήγορα και δυνατά.

Κατά τα λοιπά:

Ήπια τα κρασάκια μου και τα ποτάκια μου.
Απέφυγα το μεθύσι με μεγάλη μαεστρία.
Ήπια 14 ποτήρια νερό και τα έβγαλα όλα σε ιδρώτα.
Χόρεψα - κάτι που δεν το συνηθίζω (που 'σαι Ε που γκρινιάζεις ότι δε χορεύω!)
Πήγα να πάθει ανακοπή (συνδυασμός τσιγάρου, κακής σωματικής κατάστασης κλπ κλπ)
Για άλλη μια φορά δήλωσα ότι θα κόψω το τσιγάρο.

Δυστυχώς δε γνώρισα όλο τον καλό τον κόσμο..
Άρχισα να σημειώνω nicks σε χαρτάκια αλλά τα παράτησα :(

Να καταγγείλω...

...ότι ο George is my man μου την έπεσε, λέγοντας μου ότι σκόπευε να την πέσει σε μια κοπέλα αλλά η κοπέλα έφυγε. Και μιας και έμεινε με το πουλί στο χέρι "Μπορώ να την πέσω σε σένα;" Αποφάγια δηλαδή!
Αλλά εγώ είμαι πιστή Πηνελόπη και τον απώθησα ευγενικά (νομίζω) αλλά τώρα τον ξεμπροστιάζω για να μάθει!

...ότι ο Αλόμβαρος έβγαζε φωτογραφίες ακατάπαυστα και αν με ξεμπροστιάσει, θα ψάχνω κουφάλα να κρυφτώ.

...ότι η Ντόλλυ στρίβει τα τσιγάρα της με εκείνο το μαραφέτι κι όχι στο χέρι

...ότι ο Giorgie, με τον οποίο είχαμε αρπαχτεί σε παλιότερο post, είναι γαμώ τα παιδάκια τελικά! Τα βρήκαμε! (Πάσχα έρχεται, η γιορτή της αγάπης!)

...ότι η Krot έταζε βέλγικα σοκολατάκια δεξιά και αριστερά και τελικά έφερε ένα κουτάκι διαστάσεων 15Χ5Χ2. Τσιφούτα! :)

(έχω κι άλλα να καταγγείλω αλλά θα κλάψουν μανούλες, οπότε σκάω.)

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Πήρα ταξί για να γυρίσω σπίτι.
Και εκεί στο Hilton, στο φανάρι, από ένα διπλανό αμάξι ένα παλικάρι - τρελό μωρό - μου ζήτησε το τηλέφωνο μου.
Εγώ είμαι πολύ αθώα - μα πάρα πολύ!
Και έδωσα το κινητό μου.
Εγώ τώρα νόμιζα ότι ήταν bloggers οι 5 επιβαίνοντες.
Ο ταξιτζής (αφού του εξήγησα τα περί blogging) μου είπε ότι με πιάσαν κότσο.
Εγώ πάλι το τηλέφωνό μου το δίνω χαλαρά δεξιά και αριστερά γιατί.. απλούστατα, μετά δε με παίρνει κανείς! :)

Άσε που το ελληνικό μου κινητό από 3 Μαϊου θα το έχει ξανά.. η μάνα μου! Σωστός;
___________

Εγώ πάντως πέρασα γαμάτα! Πότε θα το επαναλάβουμε;

Η επάνοδος και το PARTYYYYYYYYY

2006-04-19T10:22:00.000+02:00

Ξανά στα πάτρια λοιπόν..
Η μυρωδιά των σκουπιδιών με υποδέχτηκε στη γειτονιά μου τη Δευτέρα τα χαράματα. Βουνά με σκουπίδια παντού, γάτες να μασουλάνε, η ψεύτρα με στολή δύτη να ψάχνει το πινέλο της, εγώ να κρατάω τη μύτη μου.. Αξίζει να πω ότι στη Βρυξέλλα τα σκουπίδια τα βγάζουμε 2 φορές τη βδομάδα βράδυ και βγαίνοντας από το σπίτι το πρωί τα έχουν ήδη μαζέψει! Ούτε κάδοι ούτε τίποτα! Μου'πεσε βαρύ το σκουπίδι λοιπόν..

Αλλά τα ξέχασα όλα όταν βγήκε ο ήλιος... ααααχ! Τι ωραία που είναι η Αθήνα! Γεμάτη κόσμο, αυτοκίνητα, σκυλιά, σουβλατζίδικα, καφετέριες, τραπεζάκια έξω.. και με αυτή την υπέροχη ζέστη.. Αν είδατε μια τρελή στην πλατεία Εξαρχείων (1) να παίζει με τα αδέσποτα (2) να τρώει ένα πιτόγυρο με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά (3) να μονολογεί "Τι ωραία που είναι η Αθήνα" (λες και έβλεπε για πρώτη φορά τον Παρθενώνα) (4) να μιλάει σε αγνώστους (θαμώνες καφετερειών και διανομείς cds), ε, εγώ ήμουνα.

Το μόνο μελανό σημείο είναι ότι δεν έχω δει ακόμα την Αμελί η οποία συγκετοικεί με τη γιαγιά μου (ετών 95) και με συμπαθέστατη Ρωσίδα πρώην μοδίστρα σε χωριό της ελληνικής επαρχείας. Ναι, είμαι μια σκύλα μάνα.. Είχα όμως σκυλοπαρέα, τον Elvis των Εξαρχείων!

____________

Και σήμερα είναι το PARTY και έχω καταχαρεί!

Θα κάνω μια βασιλική σιέστα (4-5 ωρίτσες) για να είμαι power, θα βάλω τα allstar-άκια μου τα κόκκινα, θα πιώ πολύ αλλά θα σταματήσω ένα ποτό πριν τις παρενέργειες (θολωμένη όραση, κατάρρευση επί πίστας, εκκένωση στομάχου)..

Έχω πολύ καιρό να πάω σε party.. Ό,τι πρέπει για τη μετα-Βελγίου εποχή!!
Θα τα πούμε εκεί!!!

PS: Η μοναδική αυτή φωτογραφία συνδυάζει τις αναφορές στο σκύλο-Elvis-The King και στο party καθώς επίσης συνάδει πλήρως με το πνεύμα των Άγιων Ημερών.. Βοήθειά μας.

Post Scriptum

2006-04-16T15:04:00.000+02:00

Επειδή αυτό το βλοχ τείνει (μη εκκεμμένα) να επιβεβαιώνει τον τίτλο του..
Ο κύριος Melendis (sic) αποσύρεται.
Ακόμα δεν έχω feedback για το αν με λαμβάνει κανείς ή αν τζάμπα τραγουδάω!

Σήμερα φεύγω.

Ένα τραγούδι αφιερωμένο στον Ε.

Στους 8 μήνες μας κάτω από την ίδια στέγη.
Στην κοινή μας ζωή.
Στους 9 (παρά μία εβδομάδα) μήνες από εκείνη τη νύχτα στο πλοίο.
Στο υπέροχο καλοκαίρι μας που σε λίγο ξεκινάει.
Στο μπουκέτο των όμορφων στιγμών που ζήσαμε.
Στις εικόνες μας.

Στις μουσικές μας.
Αφιερωμένο.

Vuelvo a traficar!

2006-04-15T20:54:00.000+02:00

Φίλες, φίλοι!

Αύριο αναχωρώ για Ελλάδα. Αυτό σημαίνει ότι για 3 εβδομάδες δε θα έχω σοβαρή πρόσβαση στο internet (μετά την adsl τα πειραγμένα νεύρα μου θα αντέξουν το σούρσιμο της dial-up;)

Επειδή αντιμετωπίζω κάποια προβληματάκια στην προσπάθειά μου να εντρυφήσω στην html, παρακαλώ να μου πει κάποια ψυχή αν ακούτε το βλοχ μου που τραγουδάει ή αν παιδεύομαι τζάμπα. Επίσης, κάποια ψυχή ας μου πει (όχι απαραίτητα η ίδια) τι συμβαίνει με τη στήλη με το profile και τα links που της τη δίνει καμιά φορά και κατεβαίνει προς τα κάτω.

Μέχρι να επιστρέψω, meet Melendi..

Θα τα πούμε από κοντά στο πάρτυ!
Θα ΄φέρω και την Αμελί-Παντελή για να με αναγνωρίσετε!

Cineμαραθώνιος

2006-04-15T01:31:00.000+02:00

Απολογισμός διημέρου

5 ταινίες (με χρονολογική σειρά)
"Inside man"
"Stay"
"V for Vendetta"
"Enfermés dehors"
"16 blocks"

Καταναλώσαμε συνολικά (κατά τη διάρκεια της προβολής)
2 σάντουιτς με βούτυρο και καμαμπέρ (από το σπίτι)
2 σάντουιτς από το foodmaker με chèvre (κατσικίσιο τυρί)
2 σούπες από κινέζικο (1 με ραβιόλια γαρίδας και 1 με θαλασσινά)
1 σακούλα πατατάκια κυματιστά Lays με γεύση chilly wok ή paprica wok (από το σπίτι)
1 μερίδα νάτσος με 2 σάλτσες (τυρί και ντομάτα)
5 μπύρες heineken
2 lemon ice tea
2 coca cola light λεμόνι
2 παγωτά twix
1 πακέτο μπισκότα με σοκολάτα (από το σπίτι)
1 cecemel (από το σπίτι)
9 τσίχλες

Ανάλυση εξόδων

Εισιτήρια
Η κάρτα διαρκείας 14,99€ το μήνα
επί δύο που είμαστε εμείς, 29,98€
δια 30 μέρες που έχει ο Απρίλιος, 0,99€ την ημέρα
επί δύο ημέρες, 1,99€

Κατα τα λοιπά
συν 4€ τα σάντουιτς από το foodmaker
συν 18€ οι κινέζικες σούπες, 1 μπύρα και 1 coca cola light λεμόνι
συν 2,5€ τα πατατάκια
συν 4€ τα νάτσος (για όνομα..)
συν 3€ τα παγωτά
συν 4€ τσιγάρα (για πριν και μετά τις προβολές - διαλείμματα δεν παίζουν)
συν 2,4€ για το κατούρημα (0,30€ πληρώνουμε την κάθε επίσκεψη στην τουαλέτα)

Το όλον
39,89€
(δεν υπολογίζεται η κατανάλωση ειδών που κουβαλήθησαν από το σπίτι σε παραφουσκωμένη γυναικεία τσάντα που μύριζε τυρίλα)

Συμπεράσματα
Αυτή η κάρτα διαρκείας για το cinema αξίζει τα λεφτά της
Η ζωή είναι πανάκριβη εδώ στη Βρυξέλλα
Όλως περιέργως και οι 5 ταινίες βλεπόντουσαν
Με διαφορά, η καλύτερη ήταν το "Enfermés dehors"
Τρεις ταινίες σερί είναι το προσωπικό μου ρεκόρ και βγαίνω από τον κινηματογράφο σαν κοτόπουλο
Τα νάτσος στα ελληνικά cinema είναι πολύ πολύ πιο νόστιμα
Τρώμε πολύ αλλά γουστάρουμε
Καπνίζουμε πολύ αλλά δε γουστάρουμε

Η τέλεια μέρα

2006-04-12T20:01:00.000+02:00

Σήμερα ήταν μια τέλεια μέρα!
Ή μάλλον να το πάω από λίγο πιο πριν.. χτες το βράδυ!

Πήγαμε να δούμε μια παράσταση του Tennessee Williams με τον τίτλο "Paradis sur terre" στο θέατρο όπου έπαιζε μέχρι πρόσφατα ο Ε.
Δεν έχω λόγια. Κι αν έχω δει παραστάσεις στη ζωή μου.
Τέτοια παράσταση δεν έχω ξαναματαδεί!
Αίσχοοοοος!
Χάλια σκηνοθεσία, χάλια ερμηνείες, αβέβαιη σκηνοθεσία που δεν είχε αποφασίσει αν θέλει μινιμαλισμό ή ρεαλισμό. Μην το αναλύσω γιατί θα κάνω ολόκληρο ποστ εξαιρετικά αφιερωμένο και ήταν τόσο χάλια που πραγματικά δεν αξίζει τον κόπο.

Ένα θα πω. Στο έργο υπάρχει ένας τύπος (μη σας αναλύσω τώρα την υπόθεση) ο οποίος πεθαίνει και ψιλοτρελαίνεται, έχει και χοντρό κόλλημα και Οιδιπόδειο με τη νεκρή μάνα του (η μαμά!), αστα να πάνε.

Παρενθετικά αναφέρω ότι ο ηθοποιός που "ερμήνευε" (η μάλλον "εκτελούσε") αυτό το ρόλο είναι μια κραγμένη αδερφάρα. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους ομοφυλόφιλους (έχω και πολλούς κολλητούς χρονια - αν και τελευταία έχει γίνει μόδα) αρκεί να μη βάφουν το μαλλί πλατινέ. Φτυστός ο Βασίλειος Κωστέτσος στο πιο ψηλό και χτικιάρικό του.

Στο φινάλε λοιπόν εκεί που πεθαίνει, βάζει το φουστάνι της νεκρής μάνας του, πασαλείφεται με κραγιόν και αρχίζει να κατεβαίνει τη σκάλα με ένα τουπέ (ήταν η σκηνή ΤΟΥ, το σόλο ΤΟΥ!) αλλά πεθαίνοντας και υποφέρωντας ταυτόχρονα.. Δεν έχω νιώσει πιο άβολα στη ζωή μου βλέποντας έναν ηθοποιό να κοιτάει τον εαυτό του να παίζει. Δεν ξέρω αν καταλαβαίνετε τι εννοώ.. τελείως εκτός ρόλου, θαυμάζοντάς τον τι ωραία παίζει τον ετοιμοθάνατο (αλα παρωδία αρχαίας τραγωδίας - ωιμέ και τέτοια).

Το θεϊκό είναι εκεί που ξεψυχάει τελικά (την πίστη μας έβγαλε, αχ, ουχ για 5 λεπτά και να βαριανασαίνει.. ένα ποίημα) σωριάζεται με ένα τόσο fake τρόπο (μή σπάσει νύχι, σκίσει καλσόν, τσαλακώσει φόρεμα) και πέφτει στο κρύο νερό. Ξέχασα να σας πω ότι η σκηνή ήταν καλυμμένη από 5 εκατοστά νερό, και καλά γιατί έχει πλημμυρίσει το σπίτι (Μississipi, καταλαβαίνετε..). Τους λυπόμουνα τους κακόμοιρους, δυο ώρες πλάτσα πλούτσα στα νερά..

Η πραγματική παράσταση ξεκίνησε μετά το τέλος της πρεμιέρας. Η κατάσταση είναι ότι οι τρεις πρωταγωνιστές είναι γνωστοί του Ε. (μικρή χώρα το Βέλγιο, μια οικογένεια είναι) καθώς και της σκηνοθέτιδας (ωχ μάλλον το σκότωσα..) που είχε έρθει μαζί μας.. Μπορείς να τους πεις "τι πατάτα ήταν αυτή"; Αυτοί, λες και δεν είχαν προσέξει πώς είχε αραιώσει ο κόσμος μετά το διάλειμμα, μας ρωτούσαν πώς μας φάνηκε η παράσταση.. Έγω έκανα μια ανάλυση του συμβολισμού στον Τένεσι Ουίλιαμς για να αποφύγω να πω ψέματα.. δεν το αντέχω να πω "συγχαρητήρια" αν δεν το εννοώ, όταν δεν το λέω ειλικρινά καρφώνομαι. Για να κλείσω, να πω ότι είχε έρθει και ένας κριτικός πολύ αυστηρός που έχει κάψει κόσμο και κοσμάκη ο οποίος σίγουρα θα τους καρακαταθάψει.
___________________

Και πάμε στα σημερινά!
Σηκωθήκαμε από το κρεβάτι στη μία το μεσημέρι (είχαμε ξυπνήσει νωρίτερα αλλά μας έχει πιασει η άνοιξη..). Έκανα πρωινό στον πασά μου (!!) τα αυγουλάκια του με το μπέικον, τα τοστάκια του, το χυμούλη του, το καφεδάκι του.. Φάγαμε στην κουζίνα που την έλουζε ο ήλιος (πού και πού μας κάνει την τιμή), τσιγαράκι μετά..

Και βγήκαμε για ψώνια! Αλλά τα ψώνια που μου αρέσουν, όχι τα άλλα. Πρώτα πήγαμε να πάρουμε μαλακιούλες για τα δύο μωρά μας (τα λαπτόπια). Το του Ε., παρενθετικά, έχει αναρρώσει για τα καλά.

Και μετά πήγαμε στη fnac για βιβλία! Πολύ μου αρέσουν τα βιβλιοπωλεία, από μικρή! Πριν πάω στην πρώτη είχα μάθει να διαβάζω από κασέτες με παραμύθια, κοιτώντας παράλληλα το βιβλίο. Διάβαζα τα πάντα, με οποιοδήποτε φωτισμό, εν κινήσει, στο κρεβάτι, στο τραπέζι, στο τροχόσπιτο, εξού και η μυωπία μάλλον. Στο πρωινό ακόμα διαβάζω το γάλα, τα δημητριακά.. Ναι, δεν πάω καλά, το ξέρω! Σήμερα αγόρασα πολύ πράμα να 'χω να πορεύομαι και έχω καταχαρεί!

Μετά πήγαμε για ανεφοδιασμό στο κινέζικο σουπερ μάρκετ. Εγώ δεν είχα ξαναπάει, αυτό είναι δουλειά του Ε. Ήταν σούπερ, τόσα ράφια με άγνωστα σε μένα προϊόντα, άγνωστες μάρκες.. Μόνο να τα τρώω ξέρω, αν με βάλεις εκεί μέσα για ψώνια θα χρειαστώ 3 ώρες για να διαβάσω αναλυτικά κάθε συσκευασία.

Και για το βράδυ, inside man. Καλό φαίνεται, ελπίζω να μην αποδειχθεί πατάτα και μου χαλάσει την τέλεια μέρα!

Βασικά, τώρα που το ξανασκέφτομαι, δεν κάναμε και κάτι εξαιρετικό σήμερα. Αλλά ήταν από αυτές τις μέρες που ξυπνάς με ένα χαμόγελο και όλα σου φαίνονται ροζ.. Παίζει άραγε ρόλο ότι χτες πριν κοιμηθούμε ξαναματαείδαμε για πολλοστή φορά το ΜΑΓΙΚΟ (δεν έχω λόγια) Jeux d'enfants; La vie en rose κι έτσι; Δεν ξέρω.
Κάτι η καλή μου διάθεση, η λιακάδα μέσα μου και έξω μου, η όμορφη μουσικούλα στο σπίτι και στο αυτοκίνητο..

Σας παρουσιάζω την τελευταία εμμονή μου (ανοίξτε τα ηχεία). Τι υπέροχο σόλο! Με κάνει να χαμογελάω!

ΥΓ. Γαμώτο, τι έχω πάρει σήμερα;; Τι έχω πάθει;
:P

Ω Αμελί, ω Αμελί, παλιά σε λέγαν Παντελή (και πιο παλιά, Ελβίρα)*

2006-04-11T13:46:00.000+02:00

Είπαμε, σωστός ο Murphy αλλά δεν είναι και ο Πάπας (φτου κακά) να έχει το αλάθητο.
Ο τεχνικός ήρθε και το λαπτόπι ανανεώθηκε ριζικά και αναρρώνει από το hang over.
Το περίφημο post που μου κατάπιε ο βλόχερ είχε έρθει με mail στο inbox μου (άτιμη τεχνολoγία..)
Άρα όλα καλά. Σήμερα είναι μια καινούρια μέρα, έχει και λιακάδα έξω και έχω ξεμείνει από τσιγάρα (εντάξει, δεν μπορώ να τα έχω όλα!)

Κυριακή μεσημέρι, τέλη Φλεβάρη στη Γρανάδα. Φρέσκια στο 3ο σπίτι (βλέπε την ιστορία με τη dueña (1, 2 και 3), μην τα ξαναλέμε) και με αρτι αφειχθείσα συγκάτοικο.

Η Γρανάδα έχει το εξής υπέροχο χαρακτηριστικό: ήλιο σχεδόν όλο το χρόνο. Ακόμα και μέσα στο καταχείμωνο. Βέβαια, η Sierra Nevada είναι ακριβώς δίπλα γι'αυτό και τη νύχτα κατεβαίνουν πολύ οι θερμοκρασίες. Τη συγκεκριμένη Κυριακή πάντως θυμάμαι ότι είχε έναν ήλιο να (με το συμπάθιο) και ότι την είχαμε αράξει στην κεντρική πλατεία, στην Plaza Nueva, και λιαζόμασταν, πίναμε μπίρες, παίζαμε κιθάρα και τραγουδάγαμε.

Και ενώ απολαμβάναμε τη νιρβάνα μας, μας πλησιάζει μια κοπελίτσα, ανοίγει ένα σακίδιο και ξεπροβάλλουν δυο κεφαλάκια. Το ένα ασπρόμαυρο και το άλλο ασπροκανελί (μπορδοροδοκόκκινο, που λέει και η Γκαλεριμιραράκη!). Και μας ρώτησε αν θέλουμε ένα κουταβάκι.
__________

Παρένθεση

Εγώ, όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, ήθελα λυσσασμένα αδερφάκι. Έχω μεν έναν αδερφό κατά 3 χρόνια μικρότερο, αλλά ήθελα ένα μωρό, να το νταντεύω και άλλα τέτοια κοριτσίστικα. Αν και πάντα ήμουν αγοροκόριτσο, το μητρικό μου ένστικτο ξύπνησε από νωρίς και δεν ήθελα να το ξοδεύω σε κούκλες. Ήθελα μια αληθινή κούκλα, πώς το λένε!
Όταν πήρα απόφαση ότι δε θα μου έκαναν το χατίρι που να χτυπιέμαι κάτω, αποφάσισα να ζητήσω σκυλάκι. Αλλά η μητέρα (αυτή κυρίως) ήταν κάθετη. Ουτε αδερφάκι, ούτε σκυλάκι, είδα και απόειδα, ζήτησα να βαφτίσω ένα κοριτσάκι και όπερ και εγένετο. Έτσι σήμερα είμαι μια ευτυχής νονά και η βαφτιστήρα μου είναι 9 χρόνια μικρότερή μου και φοράει μεγαλύτερο νούμερο παπούτσι από εμένα. Μαμά, γερνάω!
__________

Ούτε που το σκέφτηκα. Έτσι είμαι εγώ, τις μεγάλες αποφάσεις πάντα τις παίρνω εν βρασμώ (για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι). Διάλεξα το ασπροκανελί γιατί ήταν πιο όμορφο και γιατί ήταν θηλυκό. Η κοπελα με έβαλε να ορκιστώ ότι θα το προσέχω. Βρε σαν παιδί μου θα το έχω, μη μου στεναχωριέσαι! Βέβαια δεν ήξερα και πολλά από σκυλιά αλλά είχα όλη την καλή θέληση να μάθω.

Αφού το ντάντεψαν όλοι (ξεχάσαμε και ήλιους και κιθάρες και μπιρόνια και άλλα πολλά που - κλασσικά - δεν είναιτης παρούσης) το πήρα εγώ, η στοργική μάνα, και πήγαμε σπίτι (μετά της κουστωδίας) να το ταϊσουμε.

Αποφασίσαμε να τη βαφτίσουμε Ελβίρα (έτσι λέγεται ο κλασικός μπαρόδρομος της Γρανάδα). Δηλαδή δεν το αποφάσισα εγώ, ιδέα της κουστωδίας. Εμένα δε μου άρεσε καθόλου το όνομα, δεν της πήγαινε! Αλλά δε μπορούσα να σκεφτώ και κάτι καλύτερο, είχαμε να βάλουμε μπροστα και την επιχείρηση τάισμα. Ελβίρα προς το παρόν.

Της βάλαμε ένα πιατάκι με γάλα και περιμέναμε. Έλα όμως που το παιδί ήταν πολύ μωρό (3 εβδομάδων) και μάλλον δεν έβλεπε και πολύ καλά.. τώρα, δεν το έβλεπε, δεν ήξερε να πίνει σαν άνθρωπος (που λέει ο λόγος), δεν ξέρω τι πρόβλημα είχε το σκασμένο (από την αρχή φαινόταν ότι θα μας ψήσει το ψάρι στα χείλη). Μπήκε λοιπόν με τα τέσσερα μικρά της ποδαράκια στο πιάτο και άρχισε να κλαίει.

Μάνα είμαι, ανησύχησα. Να ψωμολυσσάει το σπλάχνο μου και εγώ η γαϊδούρα να μην κινήσω γη και ουράνο για να το θράψω; Ευτυχώς δε χρειάστηκε να κάνω και πολλά. Αρκούσε μια επίσκεψη στο διανυκτερεύον φαρμακείο προς εύρεση μπιμπερού (λέω, να το κλίσω, να μην το κλίσω.. το έκλινα το άκλιτο). Αξίζει να σημειώσω ότι το εν λόγω φαρμακείο είναι κλειστού τύπου (τρελά κλειστοφοβική εφεύρεση - τραπεζιτική πατέντα - κυκλοφορεί και στα μετρό, άντε, με το καλό και στα περίπτερα) με τζάμι να χωρίζει τον πελάτη από το κατάστημα. Γυρίζοντας στο σπίτι την ταϊσα και έπεσα για ύπνο... Που μόνο ύπνος δεν ήταν γιατί η Ελβίρα έσκουζε (που λέει και η γιαγιά μου) και είχε σηκώσει τη γειτονιά στο πόδι. Της έλειπε η μανούλα μάλλον...

Την επόμενη μέρα, ήρθε μια φίλη στο σπίτι. Την κοίταξε από δω την Ελβίρα, την κοίταξε από κει και απεφάνθη: "Είναι αρσενικό"
Αρσενικό; Για να το λέει μια σκυλοειδήμονας... Εγώ όπως προείπα, ως γνήσιο παιδί της πόλης, δεν είχα ιδέα από κάτι τέτοια. Και μη με κράξετε, δεν είναι τόσο προφανές στα σκυλάκια όταν είναι μικρά! Εκ των υστέρων έμαθα ότι αν το πιπί του κουταβιού είναι χαμηλά, είναι κορίτσι ενώ αν είναι πιο προς τα πάνω, είναι αγόρι.

Δεν ήθελα και πολύ, άρχισα να ψάχνω ένα ανδρικό όνομα. Και το βρήκα γρήγορα. Η μάλλον, το βρήκε ο Joss (ένας Γάλλος γκόμενος): "Pantelis!"
Του άρεσε το όνομα Παντελής γιατί λέει είναι της συνομοταξίας Αστερίξ, Οβελίξ, Κακοφωνίξ.
Παντελή έλεγαν ένα φίλο μου. Όχι απλά φίλο μου, ήμουν ερωτευμένη μαζί του. Αφού είχα και τις ευλογίες του επίσημου γκόμενου, το προσυπέγραψα. Και η Ελβίρα έγινε Παντελής.
Και να μου θυμίσετε να σας πω για τον Παντελή, αααααααχχχ τι θυμήθηκα τώρα...

Το τοπίο ξεκαθάρισε στην πρώτη επίσκεψη στον κτηνίατρο. Εκεί έμαθα ότι το σκυλί ήταν τοώντι θηλυκό και ότι η σκυλοειδήμονας που ισχυρίστηκε το αντίθετο, δεν ήξερε που παν τα τέσσερα (στην προκειμένη τα τρια, με το συμπάθιο). Όμως το κακό είχε γίνει. Το παιδί είχε μάθει το όνόμά του και μόνο στο Παντελής άκουγε. Και πάνω που είχα αρχίσει να συμβιβάζομαι με την ιδέα ότι ο σκύλος μου είναι κορίτσι και τον λένε Παντελή, έγινε το θαύμα.

Είμαστε στο σπίτι με παρέα. Ο Παντελής κοιμάται. Στο στερεοφωνικό παίζει μουσική. Η Α. με ρωτάει αν έχω το soundtrack της ταινίας "Αμελί". Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ο Παντελής ανοίγει τα μάτια και σηκώνει το κεφάλι. Αυτό ήταν! Μα βέβαια, κάτι ομόηχο, πώς δεν το είχαμε σκεφτεί νωρίτερα; Το καινούριο όνομα το υιοθετήσαμε πάραυτα.

Το erasmus χωρίς την Αμελί θα ήταν χωριάτικη χωρίς φέτα. Ήταν η μασκότ μου, την έπαιρνα μαζί παντού, ή μάλλον, σχεδόν παντού. Γιατί όταν την άφηνα σπίτι μόνη της, το μετάνιωνα. Όπως εκείνη την αποφράδα μέρα που ξέσκισε όλα τα εσώρουχα της συγκατοίκου μου (της Α.) και την άφησε κυριολεκτικά μόνο με το βρακί που φορούσε... Αλλά αυτά είναι άλλη ιστορία, επιφυλάσσομαι.

* Ο τίτλος είναι απόσπασμα του έπους "Αμελιάδα". Ζητείται απεγνωσμένα εκδότης. Είμαι ήδη στις υπογραφές με το Θανάση Παπακωνσταντίνου για τη μελοποίηση και περιμένουμε το ΟΚ από την Καλομοίρα που θα υποδυθεί τη γράφουσα στo ομώνυμο μιούζικαλ. Για το ρόλο της Αμελί, προκηρύσσω ακρόαση (audition, που λέμε στο χωριό μου) από θηλυκό κύνα (αυτό το σκότωσα, πάω στοίχημα) αναλόγων προσόντων. Πληροφορίες εντός.

Η μέρα μετά την καταστροφή

2006-04-10T23:57:00.000+02:00

Οι τελευταίες μέρες ήταν σκέτη καταστροφή.΄
Όλες οι δυνάμεις του σύμπαντος συνωμοτούν για να μου σπάσουν τα νεύρα.
Έχουμε και λέμε:

1) Ονειρεμένη εβδομάδα με Ε., το γιο του, τη μάνα του στο Κοκκοροχώρι

2) Η πεθερά τα πήρε με τη νύφη (εγώ είμαι αυτή!) και μας έκανε μούτρα για δυο μέρες. Σε ανύποπτο χρόνο έφυγε νύχτα. Ακόμα αναζητούμε τα ίχνη της. Αυτό ήταν, μπήκα στη μαύρη λίστα, αχχχχ.. Υπόσχομαι αναλυτικό ποστ για τα της πεθερός μου.

3) Ο βλόχερ μου τρώει το ποστ για την Αμελί, που παλιά τη λέγαν Παντελή και πιο παλιά Ελβίρα. Το κατάπιε το αδηφάγο διαδίκτυο. Ακόμα αναζητώ τα ίχνη του. Δίδεται αμοιβή.

4) Αποτυγχάνουν οι προσπάθειές μου να ντύσω μουσικά το βλοχ μου. (Με τα πολλά τα κατάφερα!)

ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΚΟΡΥΦΑΙΟ!

Έχυσα ένα γεμάτο ποτήρι λευκό (έχει σημασία το χρώμα;) κρασί στο ΟΛΟΚΑΙΝΟΥΡΙΟ laptop του Ε. (δεν έχει κλείσει εβδομάδα ακόμα). Ο Ε. παθαίνει ένα μίνι εγκεφαλικό. Είναι και αγχώδης τύπος, είχε καταχαρεί με το ολοκαίνουριο γκάτζετ του που τώρα μυρίζει σαν το Κτήμα Γεροβασιλείου. Αρχίζει να κόβει βόλτες πάνω κάτω πάνω κάτω και το πρόσωπό του αποκτά ένα περίεργο μελιτζανί χρώμα. Εγώ παίρνω το πιστολάκι για τα μαλλιά. Το touch pad μας άφησε χρόνους. Έτσι απλά.

Παίρνω τηλέφωνο τη Dell. Γιατί ο Ε. δεν έχει καθόλου υπομονή/ψυχραιμία και γιατί εγώ είμαι ο άντρας του σπιτιού (θέλοντας και μη).
20 λεπτά αναμονή. Ανοίγουν οι ουρανοί, κόβεται η μουσικούλα, "Καλημέρα σας!"
Εξηγώ σε αργόστροφο φλαμανδό ποια είμαι (αριθμό πελάτη, παραγγελίας, όνομα, επίθετο, σταθερό, κινητό) και τι θέλω "Και ως δια μαγείας, κύριε τεχνικέ μου, δεν κουνιέται το ποντίκι μου" (παρέλειψα το σκηνικό με το κρασί). Μου λέγε αυτός τα της εγγύησης με ρυθμό 20 λέξεις το λεπτό, του έλεγα εγώ τα δικά μου.
Μετά από 15 λετά καταλήγουμε στο αποκαρδιωτικό "Αχχχχχ λυπάμαι αλλά πρέπει να πάρετε στο ... γιατί - ". Την εξήγηση την έχασα, κλείνω. Τσιγάρο.

Παίρνω στο ... Μισή ώρα αναμονή, μουσικούλα, καφεδάκι, ήρθα και χαλάρωσα. Η φωνή του τεχνικού με τρόμαξε λίγο, μου έπεσε το τσιγάρο, άρπαξε λίγο το χαλάκι αλλά γεροί να 'μαστε. Ξανά μανά τα ίδια. Αυτός ήταν πιο πρακτικό μυαλό: "Πάρε ένα κατσαβίδι.."
Το ακούει ο Ε., πετάγεται απ'το μπάνιο (λίγο ακόμα ήθελε και θα έσπαγε το ρεκόρ στο τέτρις) και έρχεται να παρακολουθήσει το χειρουργείο. Βάλε βγάλε καλώδια, κάνε και ένα diagnostic, κάνε επανέναρξη με safe mode..

45 λεπτά μετά (με το ρολόι) ο επιστήμων απεφάνθη: Δε λειτουργεί το touch pad.
Σώπα ρε μεγάλε! Καλά που μου το είπες γιατί εγώ απλά πήρα για προληπτικό έλεγχο, όχι ότι δε δούλευε το ρημάδι! Αχχχ, καλά τα λέει η Krotkaya για τους Βέλγους, ν'αγιάσει ο στόμας της. Άλλα δέκα λεπτά για να αναμασήσουμε τα ίδια, να ξανατσεκάρουμε τη διεύθυνση, το τηλέφωνο, τι ώρα θα έρθει ο τεχνικός.. Αύριο τον περιμένω.

Τώρα κάπως έχω πάρει μια ανάσα, αν και έριξα ένα κουτάκι μπύρα (πάλι καλά που ήταν άδιο) και πήγα να καώ με το σίδερο. Πριν πήρα να ακουμπήσω τον Ε. στο σβέρκο και έγινε μια ηλεκτρική εκκένωση αλλά αρκετά δυνατή.

Χριστέ μου, τι μου συμβαίνει; Ποιος ανάδρομος Κρόνος με μούντζωσε;
Το μόνο που μου λείπει είναι να έρθει ο τεχνικός αύριο, να μυρίσει την κρασίλα και να νίψει τας χείρας του. Με τρώνε και οι τύψεις.. Ο Ε. ακόμα να συνέλθει από το βαρύ και άδικο χτύπημα της μοίρας. Φοβάμαι λίγο να τον πλησιάσω. Άσε που νομίζει ότι επειδή δεν έχει ποντίκι το λαπτόπι (εξωτερικό; τέτοια ώρα, τέτοια λόγια), αυτό ήταν, πέθανε.
Επί λέξη: "Mi ordenador está muerto.. Muy maaaaaaaaal!"

Αν κάτι μπορεί να πάει στραβά, θα πάει. Έτσι απλά.
Αλλά είπα να τραγουδήσω κάτι πιο αισιόδοξο..

Το βλόχερ μου μέσα!

2006-04-09T22:57:00.000+02:00

Τόσον καιρό παραμέλησα το βλοχ και τώρα ο κύριος βλόχερ εκδικείται!
Έχασα το post μου ως δια μαγείας, εξαφανίστηκε!
Ρωτήστε και την Krotkaya που πρόλαβε να το δει και να κάνει comment..

Σημείωμα

2006-04-03T13:52:00.000+02:00

Αγαπημένο μου βλοχ,

Σε έχω παραμελήσει λίγο τελευταία και σου ζητώ συγνώμη!
Δουλειές με φούντες! Και έχω και πολλά να σου πω... Επιφυλάσσομαι!

Striptease

2006-03-31T11:45:00.000+02:00

Τι είν'τούτο πάλι;

Ah, la Belgique..
Dossiers Police de Charleroi - Anderlues - Fontaine l´Eveque.

Από την εκπομπή striptease - και μην πάει το μυαλό σας στο πονηρό!
Πληροφορίες εντός.
Και στο στο βάθος κήπος.
Και οι μη γαλλομαθείς ας ρίξουν μια ματια.. θα δείτε γιατί..

Τελικά εγώ με την απορία θα μείνω..
H ζωή μιμείται την τέχνη;
H τέχνη μιμείται τη ζωή;
H ζωή μιμείται την κακή τηλεόραση;
H τηλεόραση μιμείται την "κακή" ζωή;

Oυφ..
Μην αρχίσω να μιλάω για Μεγάλους Αδερφούς, Τατιάνες και Μικρούτσικους και συγχυστώ πρωινιάτικα!

Η κυρά dueña - Μέρος 3ο

2006-03-30T17:49:00.000+02:00

Πρώτα έφτασαν οι συγκάτοικοι και ένα τσούρμο 15 ατόμων - πρώτη και καλύτερη η Αγία Τριάδα των E., F., J. Ο τελευταίος είναι ο γκόμενος της Αστουριάνας συγκατοίκου (Τα αρχικά μου μέσα, σας έχω καταμπερδέψει! Έχετε χάρη που διαφυλάσσω ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα, αν και τα γεγονότα είναι τόσο χαρακτηριστικά που δε γλιτώνω το "ξεσκέπασμα"). Ο Ε. δεν είναι ο νυν Ε. των Βρυξελλών, είναι ένας πρώην ιστορία μου - αμαρτία μου αλλά αυτά δεν είναι της παρούσης. Κλείνει η παρενθεσούλα, που έλεγε και ένας μαθηματικός μου.

Μετά έφτασε η αστυνομία. "Κύριε όργανο, ΑΥΤΗ είναι ιδιοκτήτρια του σπιτιού αλλά μας το νοικιάζει και μπήκε μέσα γιατί της άνοιξε η... τέλος πάντων η ξαδέρφη μου και ήθελε να μείνει εδώ και μου είπε me cago en la madre que te parió hija de puta και με είπε και κάτι άλλο αλλά δεν κατάλαβα τι καλό δεν ήτανε πάντως και μετά μου πέταξε νερό στα μούτρα και μετά με έγδαρε α και ξέχασα να σας πω ΑΥΤΟΣ πήγε να σκαρφαλώσει το μπαλκόνι και να μπει απ'το παράθυρο" Ανάσα.

Χρειάστηκε να του τα πω άλλη μία για να τα καταλάβει. Δεν ήταν μόνο επειδή τα είπα μονοκοπανιά και τον ζάλισα. Όχι. Ο τύπος ήταν ένας μάλλον αργόστροφος κολλημένος αστυνομικός του οποίου προφανώς το νόημα της ζωής περιοριζόταν στο να εκτελεί κατά γράμμα τους θεσπισμένους κανόνες και διαδικασίες. Έπρεπε λοιπόν να καταλάβει κάθε λεξούλα που ειπώθηκε και όόόόόλη την προϊστορία του σπιτιού που σας διηγήθηκα προηγουμένως (Χ., εγγυήσιες, υπενοικιάσεις και δε συμμαζεύεται). Το πρόβλημα είναι ότι η γρια παρουσίαζε τα δεδομένα διαμετρικώς αντίθετα σε σχέση με την πραγματικότητα. Μέχρι που ισχυριζόταν ότι εισβάλλαμε στο σπίτι της με το έτσι θέλω και κάναμε κατάληψη! Και ότι οι αποδείξεις από τα ενοίκια ήταν για λεφτά που της χρωστάγαμε! Και ότι τώρα υποφέρει από την καλή της την καρδιά που θέλησε να βοηθήσει δυο ανυπεράσπιστες Ρουμάνες που τελικά αποδείχθηκαν πόρνες (για να το θέσω ευγενικά). Και ότι την πονάει η καρδιά της και δε μπορεί άλλο. Και τσάκα της τσούκα της η βεντάλια.

Μια χαρά δήλαδη! Και τώρα τι θα γίνει με το χαϊβάνι τον αστυνομικό; Αν την πιστέψει και βγούμε και κερατάδες και δαρμένοι;

Ευτυχώς στην παρέα υπήρχε και ένας φοιτητής της νομικής, ένας Ελληνοισπανός, ο Ν. Στο έβδομο έτος, βεβαίως βεβαίως, όχι κανένας πρωτάρης! Και του ξεφουρνίζει του αστυνομικού ένα νόμο περί ιδιωτικού ασύλου (στην ορολογία φοβάμαι ότι θα τα σκατώσω) και ότι ακόμα και να της έχουμε κάνει κατάληψη, πρέπει να μας κάνει έξωση και όχι να εισβάλει στο σπίτι και να χειροδικήσει, κύριε Πρόεδρε! Ο αστυνομικός πείστηκε, το είδα στο μάτι του. Α, ξέχασα να σας πω ότι είχαν έρθει δυο αστυνομικοί άλλα ο ένας δεν είχε ανοίξει το στόμα του, τελείως γλάστρα! Τι σκατά, εκπαιδευόμενος ήτανε; Έχει φρικάρει τελείως μάλλον γιατί γινόταν πανζουρλισμός με τόσα ετερόκλητα άτομα και ένα σκύλο που μίλαγαν και γάβγιζαν αντίστοιχα όλοι μαζί.

Ο ομιλών αστυνομικός με πήρε παράμερα. Είχε βγάλει την ετυμηγορία..
"Ξέρετε", μου λέει, "τα περί σπιτιού είναι λίγο μπερδεμένα, δεν έχετε και συμβόλαιο.. Εσάς βασικά σας ενδιαφέρει να φύγει αυτή άμεσα από το σπίτι. Εγώ δεν μπορώ να την πετάξω έξω αν δεν έχω έγγραφη εντολή." (ένταλμα, πώς σκατά το λέτε εκεί στο Ελλάντα)"Το ΜΟΝΟ που μπορείτε να κάνετε λοιπόν, είναι να δώσετε κατάθεση ότι εισέβαλλε στο σπίτι και να κάνετε μήνυση για σωματική βλάβη".

Πρώτη Σκέψη. Μήνυση; Εγώ; Μου ήρθαν φλας σκηνές από ένα παλαιολιθικό σήριαλ της κρατικής, νομίζω "Ορκιστείτε, παρακαλώ" το λέγανε, με αυτοτελή επεισόδια και δικαστή έναν κυριούλη, πολύ χαρακτηριστική φάτσα αλλά τώρα μου διαφεύγει.. τέλος πάντων, το θέμα είναι ότι μου φάνηκε τελείως εξωπραγματικό το να κάνω μήνυση! Μέχρι τότε, τα μόνα πάρε δώσε που είχα με την αστυνομία ήταν η έκδοση της ταυτότητας και η δήλωση μιας κλοπής. Φυσικά, στο μυαλό μου προστέθηκε κατ'ευθείαν στη λίστα με τα πράγματα που έκανα για πρώτη φορά στην Ισπανία..

Δεύτερη σκέψη. Πάλι καλά που με έγδαρε δηλαδή! Αλλιώς θα τη στήναμε εδώ 20 άτομα, θα ντουμανιάζαμε το χώρο, θα βάζαμε μουσική φουλ, δε θα της δίναμε φαϊ και νερό.. πόσο να αντέξει 70άχρονη καρδιοπαθής και καλοταϊσμένος σχιζοφρενής; (γμτ, έτσι γράφεται;)
Τώρα που λέω 70άχρονη, ξέχασα να σας πω ότι η dueña είπε ψέματα για την ημερομηνία γέννησης της στην καταγραφή των στοιχείων και μετά όταν της ζήτησαν ταυτότητα, ο αστυνομικός την απείλησε ότι θα μπορούσε να την καταγγείλει για πλαστοπροσωπία, χρήση ψευδών στοιχείων ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων.

Τρίτη σκέψη. Να πάρει.. καθόλου ηρωικό να κάνω μήνυση για σωματική βλάβη λόγω μιας απλής γρατζουνιας. Δε θα'ταν ωραία να μου είχε σπάσει κανα πόδι, κανα χέρι, κανα δόντι.. να μου άφηνε καμια μελανιά.. Θα την έκανα να μου πληρώσει αποζημίωση. Στο Θεό σας τώρα, αυτά ειλικρινά πέρασαν από το μυαλό μου. Πραγματικά, μάλλον δε μου φτάνει το βλοχ για να ψυχαναλυθώ, με κόβω για τελειωμένη περίπτωση.

Γυρνάω στον αστυνομικό, με στέλνει σε ένα αστυνομικό τμήμα στου διαόλου το κέρατο. Υπήρχε ένα κοντά στο σπίτι αλλά είπε ότι έπρεπε να είναι δίπλα σε νοσοκομείο για να μου κάνουν, όχι νεκροψία.. ούτε βιοψία.. αυτοψία; Δεν είμαι και σίγουρη. Αυτό πάντως που καταγράφουν τις κακώσεις και τους τραυματισμούς που έχει υποστεί κάποιος.

Το όργανο και η γλάστρα έφυγαν, η γριά ακόμα εκεί. Επειδή η διαδικασία της μήνυσης μάλλον θα έπαρνε πολύ ώρα, θέσαμε σε εφαρμογή το κολπο Δεύτερη Σκέψη. Αυτό με το ντουμάνιασμα. Ο J. θα με συνόδευε και οι άλλοι θα κάναν το σπίτι Café Bagdad (σαν αυτό στην Calle Elvira).

Στο νοσοκομείο περιμέναμε με τις ώρες τη σειρά μας. Περνάγανε κάτι ερείπια με σπασμένα πόδια, σε καροτσάκια, σε φορεία, σπασμένα κεφάλια, πόδια... τι να κ*άσω κι εγώ με τη γρατζουνιά; (ξανά η Σκέψη Τρία). Τα νέα από το μάτωπο (της Βαγδάτης ντε!) ήταν ενθαρρυντικά. Η γρια (η πολιορκημένη) έδειχνε ήδη σημεία κόπωσης. Καλοκαίρι ήταν, χωρίς νερό και με ναυτία από το πέρα δώθε στην κουνιστή καρέκλα.. πολύ θέλει ο άνθρωπος;

Τελικά η γρατζουνιά δεν ήταν και τόσο απλή όσο νόμιζα! Ο γιατρός μου είπε ότι είχε γίνει μια φλεγμονή και ότι ήταν σαν να μου το είχε κάνει ζώο! Λείπαν και κάτι κομματάκια κρέας.. ας κάνουμε έναν αντιτετανικό καλού κακού. "Τα 'λεγα εγώ, δεν τη γλιτώνω τη λύσσα" λέω στο J. Ο γιατρός έκανε ένα σκίτσο του χεριού μου, αριστούργημα. Απ'τον αγκώνα και κάτω, τα δάχτυλα σε τέλεια μούτζα και οι πληγές με κόκκινο στιλό παρακαλώ! Έργο τέχνης! Το έβγαλα φωτοτυπία και το είχαμε κολλημένο στο ψυγείο (δίπλα από τη λίστα για τις δουλειές και το τάισμα και τη βόλτα του παιδιού - ναι, το σκυλί λέω).

Και μετά, στα κεντρικά της αστυνομίας απέναντι. Κι άλλη ουρά κι εκεί, περιμέναμε τη σειρά μας και παρακολουθούσαμε ένα πολύ περίεργο σκηνικό με έναν τύπο που είχε δείρει κάποιον μάλλον άσχημα γιατί θα έμπαινε φυλακή και τη μάνα του. Είχαμε και κάτι pipas (ηλιόσπορους) και τσάκα τσούκα τα φλούδια, πέρασε η ώρα. Παρενθετικά να πω ότι ενώ δεν τρώω ηλιόσπορους, με είχαν μυήσει στο σποροφάγωμα και ειδικότερα σε μια τέλεια μάρκα με γεύση tijuana!

Το σκηνικό της κατάθεσης ήταν όλα τα λεφτά! Για πολλοστή φορά διηγήθηκα την ίδια ιστορία απο την αρχή με κάθε λεπτομέρια και μια αστυνομικός τα σημείωνε. Αλλά όλα! Ακόμα και της βρισιές που μου είπε με έβαλε να της πω (έγραψε μάλιστα "της είπε και κάτι άλλο που δεν κατάλαβε τι"). Και δόστου la denunciuante declara, γεμίσαμε δυο σελίδες με την ιστορία. Να πάρει, τη μήνυση την έχω στην Ελλάδα, αλλιώς θα τη σκάναρα και θα την πόσταρα!

Γυρίσαμε στο σπίτι θριαμβευτές αλλά η γρια με το παλικάρι (λέμε τώρα) είχαν φύγει. Δε σας κρύβω ότι απαγοητεύτηκα λίγο.. θα προτιμούσα να της έτριβα το χαρτί στη μούρη.. Είχε φύγει και ο πολύς ο κόσμος και είχαν μείνει 5 άτομα.. με τούτα και με κείνα, έχασα το πάρτυ!

Τη γρια δεν την ξαναείδα. Ποτέ δεν ήρθε να ζητήσει το ενοίκιο του τελευταίου μήνα (που υπενθυμίζω ότι είχαμε δώσει στη Χ. ως εγγύηση). Έτσι άδοξα έληξε η ιστορία.

Ακόμα όμως έχω τα σημάδια στον αριστερό βραχίονα.. όχι ιδιαίτερα εμφανή πια. Μόνο το σημάδι από το δείκτη της φαίνεται καθαρά. Αλλά δε θα την ξεχάσω ποτέ, ούτε αυτή θα ξεχάσει την αγαπημένη της Ρουμάνα!

Υ.Γ. Πρόσεξα κανα δυο χοντρα ορθογραφικά και αναγραμματισμούς που μου φεύγουν όταν γράφω γρήγορα. Αν δείτε κανένα "τρόο" μη με κράξετε!

Η κυρά dueña - Μέρος 2ο

2006-03-30T16:36:00.000+02:00

Επιτέλους! Η στιγμή που όλοι περιμένατε! :)

Μόλις ανακοίνωσα τα νέα στην ελληνίδα συγκάτοικο (την Α.) κάναμε τρελά πανηγύρια! Θα πληρώναμε 150 ευρώ η κάθε μία και θα είχαμε όλο το σπίτι δικό μας! Κι αν ερχόταν η άλλη (η άλλη είναι η Χ.) θα γινόταν χαμός! Άκους εκεί να μας κλέβει έτσι! Νομίζαμε ότι είχαμε κερδίσει τη μάχη. Αλλά πού να ξέραμε ότι τα πράγματα δεν ήταν τόσο απλά.. Κατ'αρχάς, η dueña, η οποία έμενε σε ένα χωριό εκεί κοντά, άρχισε να μας επισκέπτεται. Τη μια για το νοίκι, την άλλη για να πάρει κάτι από την αποθήκη, για να αφήσει κάτι στην αποθήκη.. Μόνο που οι επισκέψεις της σιγά σιγά άρχισαν να πυκνώνουν, σε συχνότητα αλλά και σε διάρκεια! Και δεν ερχόταν μόνη της, αλλά με τη συνοδεία ενός ευτραφούς τύπου, με προγούλι, τραγιάσκα και κασκόλ. Ο τύπος αυτός κάθε φορά ερχόταν φορώντας ακριβώς τα ίδια ρούχα (και το ίδιο κασκόλ και την ίδια τραγιάσκα και την ίδια ξινισμένη έκφραση - φυσικά και το ίδιο προγούλι) και σπανίως άνοιγε το στόμα του. Ο μυστηριώδης αυτός τύπος ήταν τελικά ο 45άρης γιος της dueña ο οποίος έπασχε απο σχιζοφρένεια.

Το σκυλάκι μου (κουταβάκι τότε) τους υποδεχόταν πάντα μες την καλή χαρά και τους κούναγε την ουρά αντί να επιτελέσει τον εκ φύσεως ρόλο του ως φύλακας και να τους πατήσει απο μια ξεγυρισμένη δαγκωματιά για να ξεμπερδεύουμε.
Μια αποφράδα μέρα και κατά τη διάρκεια μιας καθιερωμένης επίσκεψης σκάει η πρώτη βόμβα. "Λέμε να έρθουμε να μείνουμε μαζί σας. Εγώ στην αποθήκη και ο γιος μου στον καναπέ της κουζίνας" (πρώτο μίνι εγκεφαλικό).
"Και μάλιστα ο γιος μου που είναι και μάγειρας ολκής θα σας μαγειρεύει. Ξέρετε πόσο καλό κάνει στην υγεία η μεσογειακή κουζίνα;" (δεύτερο εγκεφαλικό)
Για σίγά, ρε θεια! Εμείς δεν κατεβήκαμε απο τα Καρπάθια. Μεσογειακές είμαστε και εμείς, μια χαρά μαγειρεύουμε (λέμε τώρα) και στην τελική.. από πού κι ως πού να έρθετε να μείνετε εδώ; Η dueña όμως ανένδοτη! Και τώρα; Το απίστευτο σκηνικό για ταινία, έτσι; Δυο ερασμίτισσες, ένας σκύλος, μια γρια και ένας σχοιζοφρενής.
Να ξεκαθαρίσω βέβαια ότι η κυρία ουσιαστικά μας είχε στο χέρι, αφού δεν είχαμε συμβόλαιο και ουσιαστικά τίποτα δεν αποδείκνυε ότι μας νοίκιαζε το σπίτι (εκτός από κάτι χειρόγραφες αποδείξεις που δεν ξέραμε κατά πόσο είχαν αξία - άσχετες και οι δύο από νομικά).

Και έτσι άρχισε ένας ανελέητος πόλεμος! Από εκείνη τη μέρα, δεν της ξανανοίξαμε την πόρτα. Χτύπαγε, κατεβαίναμε, βγαίναμε από το σπίτι, κλείναμε την πόρτα, της δίναμε το ενοίκιο, ακούγαμε τη γκρίνια της ("Μα να μη μπορώ να μπω στο σπίτι μου; Αφήστε με να μπώ, θέλω να αφήσω αυτή τη βαλίτσα.")

Δε θέλω να επεκταθώ σε λεπτομέρειες σχετικά με τη Χ. που στο μεταξύ ξαναήρθε, την αστυνομία που καλέσαμε ουκ ολίγες φορές, ούτε στα σκηνικά που εκτιλύσσονταν όταν εμείς λείπαμε και η dueña αλλάλαζε έξω από την πόρτα "Μα πού είναι αυτές οι παλιο Ρουμάνες; θα σπάσω την πόρτα, μου κάνανε το σπίτι μπ....έλο κλπ." (αυτά τα μαθαίναμε από τη γειτονιά).

Θέλω να επικεντρωθώ στη Μεγάλη Μέρα. Τη μέρα που έμεινε στην ιστορία ως "η ημέρα που άφησε ανεξίτηλα σημάδια στο ταλαιπωρημένο αλλά σφριγηλό νεανικό μου κορμί" (και δεν αναφέρομαι στη μέρα που έκανα το τατουάζ).

(Εισαγωγή)
Στο τρελοκομείο αυτό που κατ ευφημισμόν ονομάσαμε "το σπίτι μας", σε διάρκεια 6 μηνών δεχτήκαμε 58 καλεσμένους. Όχι καλεσμένους για ποτό, πάρτυ κλπ. Όοοχι! καλεσμένους με βαλίτσα, βουρτσάκι και λοιπά συμπράγκαλα. Στο σπίτι εγκαταστάθηκαν άλλες δύο μόνιμες συγκάτοικοι. Η μια Σαλονικιά (που την περιθάλψαμε γιατ'ι στο σπίτι όπου έμενε περνούσε χάλια). Η άλλη Αστουριάνα που μετοίκησε στη Γρανάδα για να είναι κοντά στον αγαπημένο της και κολλητό μου από τη σχολή και ο οποίος ως γνήσιος Γραναδίνος έμενε με τους γονείς του. Τη Μεγάλη Μέρα φιλοξενούσαμε μια εξ αγχιστείας μακρινή 20χρονη συγγενή μου, τη Σ.

Το σκηνικό: Λείπουμε από το σπίτι και έχουμε αφήσει μόνη της τη Σ. Χτυπάει το κινητό μου.
"Έλα γρήγορα!"
"¿Qué pasa, tía?"
"Ήρθε μια ζαρωμένη γριά με έναν τύπο (μαντέψτε ποιοι ήταν!) και χτύπαγαν το κουδούνι. Εγώ δεν τους άνοιγα. Αυτή μου φώναζε ότι το σπίτι είναι δικό της και έβριζε θεούς και δαίμονες. Ο τύπος άρχισε να σκαρφαλώνει στο μπαλκόνι για να μπουκάρει και τους άνοιξα."
"Τους άνοιξες;;"
"Ναι, έλα γρήγορα γιατί έχουν κατσικωθεί στην κουχίνα και η γρια κάνει αέρα με μια βεντάλια και ξεφυσάει και κουνιέται με την πολυθρόνα πέρα δώθε πέρα δώθε πέρα δώθε. Κι αυτός λέει ότι θα έρθουν να μείνουν εδώ και ότι τώρα που μπήκαν δε θα ξαναβγούνε"

Άδύνατο να σας περιγράψω το σοκ μου. Στο δρόμο για το σπίτι (σαν την τρελή στο ποδήλατο με το σκυλί στην τσάντα που κρεμόταν από το λαιμό μου) κατέβαζα τα απίστευτα καντήλια στη Σ. που τους άνοιξε (τι μου έφταιγε το κοριτσάκι;) και αναρωτιόμουν τι θα δουν τα μάτια μου φτάνοντας στο σπίτι. Στο μεταξύ, είχα ειδοποιήσει και τις άλλες συγκατοίκους οι οποίες με τη σειρά τους ειδοποίησαν φίλους και γνωστούς. Το σκεπτικό ήταν να δούνε το μπούγιο, να σκιαχτούνε και να φύγουν.

Έφτασα στο σπίτι με κομμένη την ανάσα (με το ποδήλατο σε ανηφοριές και καπνίστρια..)
Μπαίνω στην κουζίνα. Το μπούγιο δεν είχε φτάσει ακόμα.
Η γριά με το που με είδε πετάχτηκε πάνω σαν ελατήριο. Η ατμόσφαιρα μύριζε μπαρούτι. Ο γιος με κάρφωνε με το βλέμμα του. Αυτόν τον φοβόμουνα λιγάκι. "Δε μιλάει δε μιλάει αλλά έχει και μια άλφα διαταρραχή και μπορεί να του τη σβουρίξει και να με ξεκοιλιάσει" σκέφτομαι (τέρας ψυχραιμίας). Ένιωσα για πρώτη φορά στη ζωή μου τι εννοούμε με τη φράση "μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι".

"Ήρθες;"
"Ήρθα."
"Ποια είναι αυτήηηηηη;" (ατην Σ. αναφερόταν) "Που μου κάνατε το σπιτάκι μου σουρταφερτζίδικο (σε ελεύθερη μετάφραση), σκυλιά, στρώματα στο πάτωμα, βαλίτσες.."
"Μπορεί να είστε η ιδιοκτήτρια αλλά σας πληρώνουμε ενοίκιο και είναι ο χώρος μας. Περάστε έξω."
"Δεν πάω πουθενά, παλιο Ρουμάνα"
"Δεν είμαι Ρουμάνα, είμαι Ελληνίδα"

Κάπου εδώ έχασα τη μπάλα. Άνοιξε το στόμα της και άρχισε να πετάει κατάρες, βρισιές, απειλές, όλα ανάμικτα. Εγώ είχα πάρει την πόζα της γυναίκας του Λωτ και αναρωτιόμουν ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΩΡΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΤΡΕΛΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΩ ΜΠΛΕΞΕΙ! Και αργούν και οι ενισχύσεις..

Δεν πρόλαβα να σκεφτώ τίποτα άλλο και... ΠΛΑΤΣ! Μου 'ρχεται ένα ποτήρι νερό στο κεφάλι. Τώρα ήμουν πια σαν τη γυναίκα του Λωτ αλλά στο πιο βρεγμένο της και με το μάτι ελαφρώς γουρλωμένο. Δε πρόλαβα καν να ανοίξω το στόμα μου να γαμωσταυρίσω μεγαλοπρεπώς (δεν το συνηθίζω αλλά το απαιτόύσε η περίσταση). Με πρόλαβε η γρια. Γρήγορη σαν αίλουρος ορμάει και μου πατάει μια ξεγυρισμένη νυχιά. Με τα πέντε δάχτυλα. Ξέχασα να αναφέρω προηγουμένως ότι τα νύχια των χεριών αλλά και των ποδιών της (αυτά κυρίως!) ήταν γκρι. Κυριολεκτώ. Πολλά στρώματα ιστορίας από κάτω. Άρχισε να τρέχει αίμα και εγώ κοίταζα μια το χέρι μου που είχε αρχίσει να με τσούζει ("Λες να πάθω τέτανο; Λύσσα; Ηπατίτιδα Β;") και μια τη γρια που είχε ένα θριαμβευτικό ύφος στη μουτσούνα της.

Σε αυτό το σημείο θέλω να με επιβραβεύσω για την ψυχραιμία μου. Αστραπιαία πέρασε από το μυαλό μου η εικόνα της εκδίκησης. Αλλά θες επιδή πρυτάνευσε η λογική, θες επειδή το μάτι του σχιζοφρενή γυάλιζε επικίνδυνα, θες επειδή φοβήθηκα μη βρω το μπελά μου, πήρα βαθιά ανάσα και της είπα: "Αυτό ήταν. Τώρα θα δεις." (επί λέξη και στον ενικό, κομμένες οι ευγένειες). Βουτάω το κινητό, βγαίνω στο μπαλκόνι και τηλεφωνώ στην αστυνομία.

Συνεχίζεται!

Πελάτες μου!

2006-03-30T14:00:00.000+02:00

Κατ αρχάς θα ήθελα να ευχαριστήσω το κοινό μου που με έχει βομβαρδίσει με email, τηλεφωνήματα, fax, γράμματα, sms και τηλεπαθητικά μηνύματα, ζητώντας επίμονα το δεύτερο μέρος της ιστορίας της γλυκιάς μου της dueñas...
Σας καταλαβαίνω...
Σας νιώθω.
Σας συμπονώ!

Δυστυχώς δεν έχω αξιωθεί ακόμα να ανασυγκροτηθώ για να γράψω, μην ανησυχείτε όμως, δε χανόμαστε. Στο κάτω κάτω, όλοι οι μεγάλοι συγγραφείς (αλλά και οι καλλιτέχνες παντός είδους) κάποια στιγμή στερεύουν.

Μη με πιέζετε λοιπόν γιατί θα τα πάρω και θα αυτοκτονήσω πάραυτα το blog μου. (Καλά, μου σηκώθηκε η τρίχα!)
______________________________________________________

--> Σε απλά ελληνικά, έχω περίοδο και οι ορμόνες μου, τα νεύρα μου, τα λογικά μου, το οικοσύστημα μου (doioioing!) έχουν χτυπήσει κόκκινο. Stop.
______________________________________________________

Να πω και κάτι τις προκοπης που μου είπε ο E.;
Προσωπικά μου άρεσε πολύ k το σκεφτόμουν για ώρες

Il faut inventer nos souvenirs...
Sinon on viellit dans le vide.

"Πρέπει να εφευρίσκουμε τις αναμνήσεις μας, αλλιώς γερνάμε στο κενό"

Συγχωρέστε την άτεχνη μετάφραση..

Δικό του είναι; Το διάβασε κάπου;
Δεν ξέρω.
Αλλα με έβαλε σε σκέψεις.

Η κυρά dueña - Μέρος 1ο

2006-03-28T19:06:00.000+02:00

Σήμερα θα σας πω μια ιστορία...
Ή μάλλον, θα αρχίσω να σας διηγούμαι αποσπασματικά μια μεγάλη ιστορία.
Όλα άρχισαν όταν αποφάσισα να πάω Erasmus. Στην Ισπανία.

Δε μπορώ να πω με δυο λόγια πώς τα πέρασα, αρκεί να σας πω ότι υπάρχει μακροσκελέστατη λίστα των πραγμάτων που έκανα για πρώτη φορά κατα τη διάρκεια αυτών των 12 μηνών..

Σήμερα θα μιλήσω απλά γι αυτή τη λαίλαπα που στοίχειωσε την ούτως ή άλλως τρικυμιώδη ερασμοζωούλα μας. Αυτή την πληγή του Φαραώ, αυτή την κατάρα που μας έσκασε κατακέφαλα ο Δίας. Την ιδιοκτήτρια του σπιτιού στο οποίο μπήκα πανηγυρικά στα μισά του Φλεβάρη.

Τρια σπίτια άλλαξα σε 12 μήνες. Από το πρώτο έφυγα γιατί είχα μια ψυχάκια συγκάτοικο από τη Βαρκελώνη η οποία έβλεπε ό,τι εκπομπή με ταρώ και ζώδια υπήρχε στην ισπανική τηλεόραση και έκλαιγε με μαύρο δάκρυ. Την πιτζάμα της την έβγαζες μόνο με πλαστική επέμβαση και η μόνη της έξοδος ήταν μέχρι το super market, δύο τετράγωνα πιο κάτω. Α, ξέχασα. Αυτή δε δούλευε ούτε σπούδαζε. Είχε φύγει (6 μήνες πριν) από το πατρικό της στη Βαρκελώνη για να κάνει την επανάστασή της. Για 6 ολόκληρους μήνες επαναστατούσε κλεισμένη στα τέσσερα ντουβάρια.. Ωσπου μια ωραία πρωία αποφάσισε να αγοράσει ένα bar de tepas ή ένα bar (διχαζότανε!). Πήγε λοιπόν να δει ένα μαγαζί που νοικιαζόταν. Είχε γίνει και σαν τον Όσιρι από την πούδρα, φόραγε και την καλή της πλεχτή ζακετούλα που δεν κούμπωνε και πολύ καλά αλλά δεν πειράζει. Γύρισε μίση ώρα μετά "Πώς ήταν το μαγαζί; Μίλησες με τον ιδιοκτήτη;" "Εεε.. βασικά το είδα, ωραίο ήτανε.. δε φαινόταν και πολύ καλα γιατί είναι σκούρο το τζάμι" "Δηλαδή δεν μπήκες μέσα;" Δεν μπήκε. Με τούτα και με κείνα, κόντεψα να πάθω κατάθλιψη. Είχα και μια άλλη συγκάτοικο, από τη Γαλικία αλλα μελαχρινότατη, ψηλή, πρώην χρεύτρια flamenco (τα παράτησε λόγω ενός προβλήματος στο γόνατο) αλλά αυτή ήταν εξαφανισμένη. Δε θα ξεχάσω ποτέ τη συμβουλή της να προβαίνω σε.. τέλος πάντων, κάτι πρόστυχο, με στοματικό διάλυμα στο στόμα. Να πω την αμαρτία μου, ποτέ δεν το δοκίμασα. Τέλος πάντων, για να πάμε παρακάτω, τέλος Αυγούστου μπήκα, Οκτώβρη έφυγα.

Εγκαταστάθηκα σε ένα σπίτι με δύο ακόμα ελληνίδες. Τα εκεί τεκταινόμενα θα τα αποκαλύψω εν ευθέτω χρόνω (πού είναι η υπογεγραμμένη; οεο..). Από το δεύτερο σπίτι έφυγα γιατί τελείωσε το εξάμηνο για τις συγκετοίκους και αποφάσισα να ψάξω αλλού την τύχη μου.

Και ερχόμαστε στο προκείμενο. Το τρίτο σπίτι! Ένα σπιτάκι ονειρεμένο! Σε μια περιοχή τύπου Πλάκα, με κηπάκο, μπαλκόνι, μεγάλους χώρους, άπειρα στρώματα (απαραίτητο!), τέλειο!

Θα προβώ σε σημαντικές πληροφορίες που θα βοηθήσουν στην κατανόηση της μετέπειτα πλοκής. Γι αυτό, δωστε βάση (αν διαβάζει κανένας όλο αυτό το μακρινάρι). Με μια συμφοιτήτρια (δέτερης ερασμοφουρνιάς) νοικιάσαμε τα 2 από τα 3 δωμάτια από την τρίτη συγκάτοικο. Η τρίτη συγκάτοικος (ας πούμε η Χ.) τσεπώνει την εγγύηση (που αντιστοιχεί στο ενοίκιο του τελευταίου μήνα) και το ενοίκιο του πρώτου μήνα και από τις δυο μας και γίνεται μπουχός.

Μια μέρα, βγαίνοντας απ'το σπίτι βλέπω καθισμένη σε ένα πεζούλι λίγο πιο κάτω μια γριούλα. Κάπως έτσι θα πρέπει να ένιωσαν ο Χανς και η Γκρέτελ όταν μπήκαν στο σπιτάκι της μάγισσας με το σοκολατόσπιτο. Μου έπιασε την κουβέντα. Με ρώτησε που μένω. Μου είπε
ότι αυτό που της δείχνω είναι το σπίτι της. Παθαίνω ένα μίνι εγκεφαλικό. Συνειδητοποιώ ότι η Χ. υπενοικίαζε τα δωμάτια. Η γριούλα μου λέει ότι νοικιάζει το σπίτι αντί 300 ευρώ. Φρικάρω γιατί η Χ. μας ζήτησε από 250 στην κάθε μία. Δηλαδή κέρδιζε 150 ευρώ το μήνα και είχε δωρεάν σπίτι! Καλή μπίζνα! Γαμώ! Το κάνεις με καμιά 10ριά σπιτάκια και ζέις άρχοντας!

Συμφωνώ με τη dueña (την ιδιοκτήτρια) να πληρώνουμε σε αυτήν το ενοίκιο από εδώ και στο εξής. Να παρακάμψουμε τον υπόκοσμο, με άλλα λόγια. Αλλά μην ξεχνάτε ότι το ενοίκιο του τελευταίου μήνα το έχει τσεπώσει η Χ.!

Θα επιστρέψει η μυστηριώδης Χ. στο σπίτι;
Πώς θα αντιδράσουν οι δύο ελληνίδες;
Πιο σκοτεινό μυστικό κρύβει η κυρά dueña;

Μη χάσετε το συγκλονιστικό δεύτερο μέρος της ιστορίας!

(Α ρε Φώσκολε, κύτταρα που έχεις κάψει..)

Ωραία τα λες! (ευφυολογήματα)

2006-03-28T15:42:00.000+02:00

«Διπλωμάτης είναι ο άνθρωπος που σου λέει να πας στο διάβολο με τέτοιο τρόπο, που πραγματικά αδημονείς να αρχίσεις το ταξίδι.»
Caskie Stinnet

«Kυνικός είναι ο άνθρωπος που όταν μυρίζει λουλούδια, ψάχνει να βρει το φέρετρο.» H. L. Menken

«Όλοι είμαστε άσχετοι, αλλά σε διαφορετικά αντικείμενα ο καθένας.»
Will Rogers

«Πρέπει να γίνουμε η αλλαγή που θέλουμε να δούμε.»
Μαχάτμα Γκάντι

«Αντίο σας. Πέρασα ένα υπέροχο απόγευμα. Αλλά δεν ήταν το σημερινό.»
Groucho Marx

«Ο χαρακτήρας μοιάζει με το δέντρο, και η φήμη με τη σκιά του. Τη σκιά εμείς πάντα σκεφτόμαστε, μα το δέντρο είναι η πραγματικότητα.»
Λίνκολν

«Τα στοιχεία δεν είναι πληροφορία, η πληροφορία δεν είναι γνώση, η γνώση δεν είναι κατανόηση, η κατανόηση δεν είναι σοφία.»
Cliff Stoll

«Κάθε άνθρωπος έχει τις κρυφές του λύπες, που ο κόσμος δεν τις ξέρει και πολλές φορές ονομάζουμε έναν άνθρωπο ψυχρό, ενώ αυτός δεν είναι παρά λυπημένος.»
Λογγφελώ

«H θετική στάση μπορεί να μην επιλύσει όλα τα προβλήματά σου, αλλά θα ενοχλήσει τόσους ανθρώπους, που αξίζει τον κόπο.»
Ανώνυμος

«Όταν γεννήθηκα, έπαθα τέτοια λαχτάρα, που δεν μπορούσα να μιλήσω για ενάμιση χρόνο.»
Gracie Allen

«Αγγλία και η Αμερική είναι δυο χώρες που τις χωρίζει μια κοινή γλώσσα.»
George Bernard Shaw

«Ο μόνος άνθρωπος που δεν κάνει λάθη είναι αυτός που δεν κάνει τίποτα.»
Theodore Roosevelt

«Οι νόμοι είναι σαν τα λουκάνικα. Καλύτερα να μη δεις πως γίνονται.»
Otto Von Bismarck

«Ανακάλυψη είναι να δεις κάτι που όλοι βλέπουν και να σκεφτείς κάτι που κανένας δεν είχε σκεφτεί.»
Albert Szent-Gyorgyi

«Ολα έχουν ειπωθεί, μα αφού κανείς δεν ακούει, πρέπει να ξεκινήσουμε από την αρχή.»
Andre Gide

«Η τέχνη είναι ένα ψέμα που μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε την αλήθεια.»
Picasso

«Διασημότητα είναι ένας άνθρωπος που εργάζεται σκληρά για να γίνει γνωστός και μετά φορά σκούρα γυαλιά για να μην τον αναγνωρίζουν.»
Fred Allen

«Ένα ελάττωμα ομολογημένο και ήδη αναγνωρισμένο είναι κατά το μισό διορθωμένο.»
Ρ. Ρολεν

«Oι ποινές προορισμό έχουν να εκφοβίζουν όσους δεν έχουν πρόθεση να παρανομήσουν.»
Karl Krauss

«Aν μια εικόνα αξίζει χίλιες λέξεις τότε γιατί όλες οι φωτογραφίες έχουν λεζάντες;» Paul Levinson, Kαθηγητής στο New School for Social Research

«Υπάρχουν μόνο δύο τρόποι για να πεις την πλήρη αλήθεια: ανώνυμα και μεταθανάτια.»
Thomas Sowell

«Mεταξύ δύο κακών προτιμώ πάντα αυτό που δεν έχω δοκιμάσει.»
May West

«H αποταμίευση είναι πολύ ωραίο πράγμα. Eιδικά όταν οι γονείς σου το έχουν κάνει για σένα.»
Wiston Churchill

«H Iστορία επαναλαμβάνει τον εαυτό της. Oι ιστορικοί επαναλαμβάνουν ο ένας τον άλλον.»
Philip Guedalla

«Tο πρόβλημα με το να είσαι συνεπής στα ραντεβού είναι ότι δεν βρίσκεται κανείς εκεί να το εκτιμήσει.»
Harold Rome

GET A LIFE!!! (τη Δευτέρα μου μέσα!)

2006-03-27T14:03:00.000+02:00

Το κείμενο μεταγράφηκε από τα greekglish και δηλώνει ελαφρώς updated (μικρές διακριτικές πινελιές.. pas grand chose)

Σήμερα θα γράψω σε greeklish για 2 λόγους. Πρώτον, γιατί είμαι στη δουλειά και δεν έχω άλλη επιλογή (εκτος αν τα μετατρέψω στα ελληνικά, ρίξε μια ματια! Και δεύτερον, γιατί γουστάρω να γράψω τώρα άμεσως και όχι όταν γυρίσω σπίτι (μέχρι τότε θα έχω ξεθυμάνει).

Στο προτελευταίο post μου δέχτηκα πολλά comments και έγινε τις κολάσεως! Εγώ είμαι μια απλή βλόχερ με ελάχιστα views και γράφω για την πάρτη μου, άρα όλο αυτό το πράμα που ανακάλυψα σήμερα (το ΣΚ έκανα αποτοξίνωση!!) μάλλον με άφησε κάγκελο!

Κατ' αρχάς, είδα ανθρώπους να διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για 10 μόλις λέξεις στο σύνολο τον 1.199 λέξεων του post!!! Ήδη είναι περίεργο ότι ένα θέμα σαν το "Πολιτικο Marketing" περνάει στο ντούκου (ίσως κανεις να μη διάβασε τις λεζάντες, ίσως όλοι να το ήξεραν ήδη.. who knows?) και ένα θέμα που καταπιάνεται με το ευγενές άθλημα του shopping να εγείρει κατινίστικη διαμάχη. Αλλα το έμαθα το μάθημά μου. Η gourouna μου πρότεινε να "get a life" (τι καλή κοπέλα, μου δίνει και συμβουλές!) οπότε έριξα μια ματια στο βλox της και βλέπω στο τελευταίο post να δίνει ΑΚΡΙΒΏΣ ΤΗΝ ΊΔΙΑ ΣΥΜΒΟΥΛΉ σε μια άλλη (δεν ξέρω ποια ήταν ούτε γιατί τη συμβούλευε). Και σε αυτήν "get a life" λοιπόν.. Μετά πήγα να δω και τον giorgie (κάπως έτσι γράφεται νομίζω), και πάλι στο βλox του είδα τη μνημειώδη πλέον ατάκα "GET A LIFE!" (2-3 post πριν νομίζω).

Και ερωτώ. Έχω χάσει επεισόδια; Τόσο trendy έκφραση είναι πια αυτό το πράγμα; Θυμάμαι ότι κυκλοφορούσε πριν από κάτι χρονια.. λέτε να γίνει το αντίστοιχο "πάμε πλατεία"; Τουλάχιστον το "πάμε πλατεία" είναι ουσιαστικότερο σχόλιο-πρόταση-προτροπή. Το "get a life" τώρα, κατά ποσο έχει νόημα να το εκστομίζεις προς κάποιον που δε γνωρίζεις και που δεν ξέρεις τι είδους ζωή έχει;

Έλεος με αυτά τα fake αμερικανόφερτα, έχω βαρεθεί να βλέπω άτομα νεότερα από μένα (ποτε πρόλαβα και γέρασα ρε γαμώτο;) να μιλάνε ξεπατικώνοντας στιχομυθίες ολόκληρες από τα FRIENDS (που, φευ, έχουν τελειώσει κιόλας προ πολλού!) και μάλιστα με ύφος χιλίων καρδιναλίων!

Παιδιόθεν με ενοχλεί η παράθεση "τσιτάτων" κάθε είδους με ύφος "Μόλις τώρα μου ήρθε! Καλά, δεν είμαι πολύ ευφυής?"

Ακούγομαι σαν ξενοφοβική γριά, αλλα δε με απασχολεί και πολύ. Είναι Δευτέρα και έχω νεύρα. Και τα 'χω πάρει και με αυτό το αλαλούμ στο internet. Στο διαδίκτυο, όλα τα αρνητικά του ταμπεραμέντου του έλληνα, γιγαντώνονται. Το βλέπω σε forum, σε blogs (στα comments), στις κριτικές του Αθηνοράματος (Eκεί κυρίως! Παραπέμπω στις κριτικές του κοινού για brokeback mountain). Απ' ο,τι φαίνεται, η ανωνυμία προκαλεί ασυδοσία και μια τρομοκρατία του στυλ "Δώσε μου μια αφορμή για να σε ξεχέσω (με το συμπάθιο) γιατί δε μου 'κατσε η γκόμενα χτες και σε κάποιον πρέπει να ξεσπάσω". Ούτε τα προσχήματα δεν κρατάμε πια. Σεβασμός, επιχειρηματολογία, διάλογος, αποδοχή μιας διαφορετικής ιδέας.. it's all greek το us! Παράδοξο; Αντιφατικό;

Stop. Δεν έχω όρεξη. Λες να πρέπει να "get a life" τελικά?

ps: Tο κείμενο θα μεταγραφεί στα ελληνικά οσονούπω, αυτά τα αλαμπουρνέζικα μου προκαλούν ναυτία.
ps2: περαστικά μας..

Πολιτικό Μάρκετινγκ

2006-03-25T01:58:00.000+01:00

(Παλιό αλλά καλό!)
Τον περασμένο μήνα ζητήθηκε από τον Νορβηγό διπλωμάτη Charung Gollar να παρουσιάσει στα Ηνωμένα Έθνη γράφημα που θα απεικόνιζε τα σημαντικότερα προβλήματα του πλανήτη για το έτος 2004.Εκείνος παρουσίασε ένα σύνολο 8 εικόνων με τίτλο "Η δύναμη των αστέρων" που εντυπωσίασε και καταχειροκροτήθηκε. Παρόλο που δεν είχε τέτοιο σκοπό, αυτή η ιδέα του τον τοποθέτησε ανάμεσα στους προτεινόμενους για βραβείο Nobel πολιτικού marketing.
(Athens Voice, Tεύχος 81)

Η ZARA, η Μάρα και το κακό συναπάντημα

2006-03-24T16:32:00.000+01:00

Από τότε που ανακάλυψα τη βλοχόσφαιρα έχω τρελαθεί! Στη δουλειά με τις άπειρες χαμένες ώρες μπροστά στον υπολογιστή έχουν δει τα ματάκια μου..
Ένα έχω να παρατηρήσω! Ποικιλία! Ποιήματα, φωτογραφίες, λογοτεχνικά αριστουργήματα, άνθρωποι ταλαντούχοι, απίστευτα ψώνια (την ατάκα "εκεί που έψαχνα ταξί για να πάω στο μάθημα tae bo" θα κάνω καιρό να την ξεχάσω!), παπαρολογίες, τηλεορασοπληκτολογίες.. Η Λίτσα μου αρέσει πάρα πολύ αλλά δυστυχώς δε γραφει πια.. Και άλλοι πολλοί πολλοί μου αρέσουν αλλά δε θα κάνω βλοχοκριτική! Καλύτερα να εμπλουτίσω τα links μου, καιρό το αναβάλλω.

Πού θέλω να καταλήξω με όλα αυτά; Σήμερα ξεκοκάλιζα τον estarian που για κάποιο λόγο μου έχει κάνει κλικ (αναγνωρίζω πολλές ομοιότητες με εμένα αλλά και πολλές διαφορές!) και διάβασα το πολύ καλό post του "Τάκη, πάμε στο ΝΑΟ; Η γυναίκα Χόντος Σέντερ."

Και δε μπορώ, αν δεν το πω θα σκάσω. Κι εγώ γυναίκα είμαι. Αλλά δεν μπορώ παρα να παραδεχτώ ότι το γυναικείο φύλο έχει χάσει τη μπάλα. Να πω στο ανδρικό κοινό μου (σε σένα δεινόσαυρε!) ότι σε κάποια σημεία έχετε δίκιο. Ποτέ δε θα καταλάβετε τις γυναίκες για τρεις λόγους, τους εξής δύο: ούτε εμείς δε μπορούμε να μας καταλάβουμε!
Μιλάω από προσωπική εμπειρία φυσικά και ίσως κακώς να γενικεύω αλλά αφήστε με να φιλοσοφήσω! Το ψωμί σας τρώω;

Centre Pompidou, Paris

Ο βασικός σκοπός αυτού του post είναι.. Χέστο, ας τα πιάσω τα πράγματα από την αρχή.

Γαλουχήθηκα (καλέ μην αρχίζεις έτσι, θα λακίσουν και οι δύο αναγνώστες σου!) με ένα σωρό ιστορίες και ανέκδοτα και φιλοσοφίες που συνοψίζονται θαυμαστά στο post του estarian που ανέφερα παραπάνω. Ότι οι γυναίκες γουστάρουν τρελά να ψωνίζουν, να βάφονται, να αργούν χαρακτηριστικά και ιδίως όταν ετοιμάζονται να βγούνε, να ξοδεύουν αλόγιστα και να τα φορτώνουν όλα σε ένα μαλάκα - σπόνσορα (χρονολογικά μπαμπάς - γκόμενος - σύζυγος - πρώην) και άλλα πανέμορφα. Και συμφωνώ. Έχω γνωρίσει πολλές γυναίκες του είδους αλλά ρε αγόρια, ψυχραιμία λίγο, δεν είμαστε όλες έτσι!
Μέχρι εδώ, τίποτα το συγκλονιστικό (σιγά, τι μας είπες τώρα;) Πάμε παρακάτω.

Εγώ από μικρή δεν είχα κανένα κόλλημα με τις κοκετερίες και τα συναφή. Εντάξει, με ιστορικό αγοροκόριτσου και βιβλιοφάγου δε μου "επιτρεπόταν" κιόλας! Κάποια στιγμή μεγάλωσα και έγινα στοιχειωδώς κοριτσάκι αλλά μέχρι εκεί. Να πω φυσικά χωρίς να θέλω να περιαυτολογήσω ότι ήμουν η χαρά των απανταχού γκόμενων(εγώ έφτανα πρώτη στα ραντεβού, ποτέ δε γούσταρα τα ψώνια - στην ώρα πάνω με πιάνει πονοκέφαλος - και άλλα τέτοια ωραία και σπάνια).

Η πλάκα είναι ότι ο περί ου ο λόγος στα προηγούμενα post (και στο εξής Ε.) τυγχάνει να είναι και αυτός η εξαίρεση στη γενίκευση περί ανδρικού φύλου (γνωστά, μην τα ξαναλέω). Μην παρεξηγηθούμε φυσικά, δεν το σηκώνει το τασάκι - το κρατάει το λουκουμάκι - το ανοίγει το φύλλο - το πάει το γράμμα - την κουνάει την αχλαδιά - το τινάζει το χαλί (τι πλούτος αυτή η ελληνική γλώσσα!). Μια χαρά άντρας είναι ο άνθρωπας. Να μην επεκταθώ επί του πόσο μια χαρά άντρας είναι γιατί δεν είναι της παρούσης και ούτε του επιπέδου μου (μουχαχαχαχα!) να προβώ σε τέτοιες αποκαλύψεις. (το λέω τώρα που είμαι φρέσκια βλόχερ, κάτσε να "γεράσω" λίγο, να συνηθίσω και δε θα με μαζεύετε!).

Τι έλεγα όμως; Α, ναι. Λοιπόν, όταν δύο εξαιρέσεις συναντιούνται, η υπόθεση είναι πραγματικά για γέλια. Ο περί ου λόγος (ο Ε. τέλος πάντων) λατρεύει τα ψώνια (όχι τις ψωνάρες, το shopping που λέμε και στο χωριό μου). Του αρέσει να αγοράζει για τον εαυτό του αλλά ΛΑΤΡΕΥΕΙ τα ψώνια για την κοπέλα του (de momento, για εμένα). Ρούχα - παπούτσια - τσάντες - ρολόγια, τα παντα! Αφού μου τα πρήζει για μέρες ("πάμε για ψώνια, ΠΑΜΕ!") ή που θα με ψήσει ή που θα με πάει "εντελώς τυχαία" στην αντίστοιχη Ερμού (ή μάλλον Κολωνάκι) των Βρυξελλών ή αλλιώς Toisin d'Or - Louise("και μια που ήρθαμε αγαπούλα μου να ρίξουμε και μια ματιά, ε; και μιας που τη ρίξαμε, ας αγοράσουμε κιόλας. Ε;")

Φανταστείτε το σκηνικό τώρα. Εγώ να τον παρακαλάω "φτάνει τώρα! πάμε σπιτάκι τώρα που έχω και κατεβάζει μια σούπερ ταινία και θέλω να βλοχάρω και λιγάκι.." και αυτός 2 μέτρα μπροστά. Ναι, σαν τους άραβες! αλλά όχι για τους λόγους που το κάνουν οι άραβες. Αυτός είναι ήδη στη δική του DisneyLand και "χτενίζει" τις βιτρίνες.

Μπαίνουμε στο ZARA. Αναφέρω τη συγκεκριμένη αλυσίδα γιατί έχω ζήσει πολλούς εφιάλτες στο δρόμο με τα ΖΑRA. Το σκηνικό που θα περιγράψω εκτιλύσσεται πάνω κάτω και στους υπόλοιπους σταθμούς στην "περιπλάνησή" μας (μαγαζιά με παπούτσια, τσάντες, πολυκαταστήματα τύπου LaFayette, Corte Ingles.. παντού).

(Πάμε πάλι)
Μπαίνουμε στο ZARA. Ο Ε. αρχίζει περιχαρής το σκανάρισμα. Περνάει απο κάθε πιθανή γωνιά του μαγαζιού και αρχίζει να συλλέγει κρεμάστρες. Εγώ ακολουθό από πίσω (τα 2 μέτρα που λέγαμε;). Πραγματικά βαριέμαι αφόρητα την όλη διαδικασία (βρες νούμερα, χρώματα, μπες, δοκίμασε, βγες, κοιτάξου κ.ο.κ.), ειδικά αν είμαι κουρασμένη. Στο κάτω κάτω, ειδικά με τον Ε. γιατί να μπω στον κόπο; Αφού την κάνει μόνος του τη δουλειά και γουστάρει κιόλας άστο το παλικάρι να ξεδώσει. Εγώ απλά θα δοκιμάζω (ακούγεται απλό αλλά δεν είναι!)

Όταν έρθει η άγια ώρα και έχουμε πια θερίσει το κατάστημα πέρα δώθε δώθε κείθε (αν το περπατάγαμε ντουγρου, θα χαμε φτάσει στο Charleroi!) και είμαστε (όχι, που θα γλίτωνα!) φορτωμένοι με κρεμάστρες, ρούχα και παπούτσια, κινάμε για τα δοκιμαστήρια. Στην καλύτερη, δεν έχει ουρά και κάτι είναι κι αυτό. (ο Ε. ξέρει καλά τι κάνει! Ποτέ για ψώνια σε ώρες και μέρες αιχμής!) Η κοπελίτσα βλέπει ένα βουνό από ρούχα και μας (του) το ξεκόβει. "Μέχρι 6 κομμάτια παρακαλώ".

Χαρά εγώ (η ανίδεη)! Μέσα στην πλάνη μου λέω, δε μπορεί, να ξεφορτώσουμε, ένα ξεσκάρτισμα βρε αδρφέ! Λες και θα παρέδιδε τα όπλα τόσο εύκολα ο Ε.. Αμ δε! Μπάστακας απ'έξω με το σωρό τα ρούχα, να μου τα περνάει με δόσεις. "Δοκίμασε κι αυτό", "να σου το φέρω σε μαύρο;", "κάνε μια στροφή", "περίμενε να δω αν το έχουν σε medium", "το σικλαμέν χάρμα σου πάει, χάρμα", "καλά αυτό φοριέται με τη μαύρη τη μπότα".. Πραγματικά, λες κι έχω πάει για ψώνια με το Λάκη Γαβαλά! Το καλύτερο σε όλο το σκηνικό είναι το αποσβολωμένο ύφος των απανταχού πωλητριών και συμψωνιζόντων (δικιά μου λέξη, χάλια, το παραδέχομαι).

Για να μην πολυλογώ και μας πάρει το ξημέρωμα στο λαπτόπι, το κερασάκι είναι ότι ο Ε. τα πληρώνει κιολας τα ρούχα. Και δεν αρκείται στα είδη ρουχισμού και υπόδυσης. Όχι! Κομμωτήρια, καλλυντικά, μπιχλιμπίδια, εσώρουχα και άλλα spicy, ό,τι μπορεί να βάλει ο νους του ανθρώπου (ή μάλλον της γυναίκας και του Ε.) Και μετά μου λέει και ευχαριστώ που προσπαθώ να γίνω mujercita!

Να το ξεκαθαρίσω, δεν παραπονιέμαι για όλα αυτά! Αλίμονο, τόση περιποίηση! Αλλά μου φαίνεται περίεργο, ώρες ώρες οι ρόλοι στη σχέση αντιστρέφονται (στα μαστορέματα στο σπίτι για παράδειγμα είμαι μανούλα!). Μάλλον η μοίρα με έστειλε στο δρόμο του Ε. γιατί αν αυτός έκανε χωριό με τύπισσα του Χόντος Σέντερ.. στη φυλακή λόγω πιστωτικής θα βρισκόταν τώρα.. Αλλά θα το είχαν απολαύσει και οι δύο!

Μήπως είμαι η ιδανική γυναίκα και δεν το ξέρω; (σιγά με τις ντομάτες)
Μήπως αυτός είναι ο ιδανικός άντρας (και ούτε αυτός το ξέρει);
Μήπως ήρθε η ώρα να πάω για ύπνο;

ΥΓ: Είναι 01:40 και κάτι πουλιά κελαηδάνε έξω! Μα τέτοια ώρα τα σκασμένα;

Με καφέ και τσιγάρο

2006-03-23T11:22:00.000+01:00

Μόλις γύρισα από τον καθιερωμένο περίπατο για τσιγάρο..
Η καθημερινή ρουτίνα των κατακαημένων εξόριστων καπνιστών στην εταιρία (ονόματα δε λέμε!)
Τυπώνω κάτι για να έχω να διαβάζω (βλοχοαποσπάσματα), διασχίζω όλο το κτίριο, παίρνω καφέ, μπαίνω στο καπνιστήριο, πάφα πούφα και μετά ξανά πίσω.

Σήμερα είναι μια υπέροχη μέρα! Ήλιος.. (από αύριο ξαναχαλάει λέει, την καταδίκη μου μέσα)Όπως γύριζα λοιπόν από την εκδρομούλα μου, είδα ένα σημείο στο πάτωμα, κάτω από τη γυάλινη οροφή. Ένα υπέροχο φωτεινό τετράγωνο..

Ένιωσα μια απίστευτη παρόρμηση να αράξω επί τόπου στη μοκέτα για να λιαστώ.
Ναι, το ξέρω, είμαι τρελή. Δεν το έκανα (φυσικά!) αλλά από την ταραχή μου έχυσα καφέ στη μοκέτα και έφυγα σαν αστραπή.

Άντε, 6 και σήμερα! (μόνο τις εργάσιμες μετράω)

Valencia, marzo 2006

2006-03-22T12:59:00.000+01:00

Plaza de la vírgen

Θα κόψω τις φλέβες μου!

2006-03-21T12:01:00.000+01:00

Κατά τι διάρκεια μιας ακόμα συναρπαστικής μέρας στη δουλειά.. (μιλάμε δεν έχω ανοίξει ούτε ένα έγγραφο/web τις δουλειάς, έτσι, για τα ματια του κόσμου!)
Τα παρακάτω links για "hispanohablantes"!

http://www.attitudes.org/index_video.html
http://www.guebones.com/videos/videos.asp
http://www.elrellano.com/adultos/adultofiles/senora.shtml

Πάω για φαγητό, κουράστηκα!

HELP! I need somebody..

2006-03-21T10:49:00.000+01:00

Σήμερα έχω νεύρα και δεν έχω κάνει ακόμα τσιγάροooooo!
Λίγο τόλμησα να τα χώσω χτες στο βλόχερ (για ψιλοπράγματα.. επειδή δε μου ανέβαζε μια φωτό) και τώρα έχει γίνει ο χαμός! Βαράτε βιολιτζήδες, post χάνονται, το template τα παίζει, AAAAA!

Me cago en la puta madre que te parió, hijo de la gran puta ·%$/&·"·$%/&$%/$·%"·$%&/·$%"·$%$&/%&/·$%"·$·%&%/(/&
(%&$%"·$!"!@#$$%&^*&*(*()&*$%^@#$!@%$^%!@#$!@#%$$#%^
!#%!@#%@$&*&(*^%&&$%^@#$^%*&(^&%@$%$&^(*)*(^%^#$!@#$%
#$^*&^$%!@#$!@$#$!@%$&^%#@$!#^$%@#$%

breath in...
breath out...

Ο κόσμος να χαλάσει..

2006-03-20T20:06:00.000+01:00

Σήμερα ο κύριος βλόχερ έχει τα νεύρα του.. δεν ξέρω αν το παρατηρήσατε. Ίσως να τα 'χει μαζί μου, δεν ξέρω.

Τέλος πάντων.. χάλια Δευτέρα, χάλια άρχισε η εβδομάδα.
Το παρήγορο είναι ότι σε 9 εργάσιμες απολύομαι ψαρούκλες και τα συναφή. Τουτέστην όσο ξύστηκα ξύστηκα σε αυτή την παρωδία δούλειάς και c'est fini! Τέρμα τα δωρεάν! Τα μεσημεριανά, οι καφέδες (ατελείωτοι καφέδες), το ίντερνετ, οι φωτοτυπίες, οι εκτυπώσεις, τα fax, τα τηλέφωνα στην Ελλάδα, οι αποστολές με courrier.. Πολύ γλυκός ο παράγοντας "τζάμπα", λες να μου λείψει η δουλειά; (ας καγχάσω!) Με τρεις κι εξήντα που μου δίνανε (και μακάρι να ήταν τόσα!) για την πρακτική, καλά έκανα και τους εκμεταλλεύτηκα! Χο!

Το θέμα είναι απλό. Ή μάλλον δεν είναι απλό. Τέλος πάντων, το θέμα είναι, και τώρα τι κάνω; Να μείνω εδώ στον παλιόκαιρο και σε άλλα που θα αναλύσω μελλοντικά ή να γυρίσω στην Ελλάδα και να κάνω ωραιότατες 6ΜΗΝΕΣ διακοπές;

Αλλά ας το πιάσω καλύτερα από εκεί που το άφησα..

Εκείνος κι εκείνη λοιπόν, πολύ δυνατός έρωτας, αιτία μετανάστευσης!
Η περιπέτειά μου αρχίζει από τη στιγμή που ο καλός μου (καλά, πόσο ξενέρωτο ακούγεται αυτό; να πω καλύτερα "το κουρκουμπίνι μου";) μου ανακοινώνει μια ωραία μέρα ότι μου αγόρασε εισιτήριο για να πάω να τον ανταμώσω. Θα παραθέσω τις αντικειμενικές δυσκολίες:

Η συντηρητική μου οικογένεια θα πάθει αποπληξία αν τους ανακοινώσω ότι προτίθεμαι να συζήσω προτού ευλογήσει ο αγαθός Θεούλης μια comme il faut γάμου κενωνία.
Ο καλός μου τυγχάνει να έχει όλα τα χαρακτηριστικά που θα ωθούσαν τη μανούλα να πέσει από τον 5ο και τον μπαμπά να το ρίξει στα ηρεμιστικά (ο πατέρας είναι πιο cool). Τα οποία χαρακτηριστικά συνοψίζονται στο τρίπτυχο 38 με παιδί και ηθοποιός. Α, ναι, ξέχασα. Και ότι δεν είναι "παπούτσι από τον τόπο μας" (αυτό που το πας;)
Τα 1 και 2 είναι καθοριστικής σημασίας δεδομένης της οικονομικής εξάρτησης από τη φαμίλια (αυτές οι σπουδές με έχουν καταστρέψει τελικά). Αν είχα λίγα μοβ, θα έκανα παπάδες αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.
Έχω μόλις 2 εβδομάδες καιρό για να τους ανακοινώσω ότι αποφάσισα να κάνω πρακτική στις Βρυξέλλες, να ψάξω για δουλειά, να βρω δουλειά, να τους πείσω για όλα τα παραπάνω, να τους ανακοινώσω ότι αγόρασα εισιτήριο και να φύγω.

Mission impossibe?

Φίλε αναγνώστη (έναν τον έχω, νομίζω). Στο σημείο αυτό θέλω να δηλώσω ότι καρατσεκαρισμένα ισχύει ο συμπαντικός νόμος "Όταν μια γυναίκα βάλει κάτι με το νου της, θα το πετύχει. Ο κόσμος να χαλάσει.

Και χάλασε..

Αυτές τις 2 εβδομάδες τις θυμάμαι πολύ θολά.
Ή μάλλον δε θέλω να τις θυμάμαι.
Ήμουν στο χουριό, γεγονός που καθιστούσε την εύρεση εργασίας μέσω ίντερνετ μια πραγματικά δύσκολη υπόθεση. Τη βρήκα τη λύση και κατσικώθηκα στο σπίτι συγγενών που είχα να τους δω χρόνια (ο ωφελιμισμός σε όλο του το μεγαλείο, να 'ναι καλά οι άνθρωποι..)

Με τους γονείς, αν και προσπάθησα να χειριστώ το θέμα διπλωματικά και πολιτισμένα, καταλήξαμε να τσακωνόμαστε κάθε φορά που έθετα το θέμα. Εγώ να κλαίω ωκεανούς ολόκληρους (μεγάλο πρόβλημα αυτό, μέχρι και για τον Τιτανικό είχα βαλαντώσει. Μου έχει πει ψυχολόγος ότι αυτό που παθαίνω με το κλάμα πρέπε να το ψαξω) και κάθε απόπειρα τελείωνε με τη στιχομυθία: - Δε θα πας. - Θα πάω! Και σε όλο αυτό το χαμό, καθημερινά τηλεφωνήματα με εκείνον που απλά δε μπορούσε να καταλάβει προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός (άλλα τα ευρωπαϊκά ήθη, άλλα τα ελληνικά, και δη τα οικογενειακά μου.)

Με τα πολλά, τους είπα ότι και καλά βρήκα δουλειά και ότι έχω κανονίσει interview. Κάπου εκεί ψιλοπειστήκανε αλλά με ενστάσεις του τύπου "Περίμενε να το συζητήσουμε και πας αργότερα." ή "Θα έρθουμε μαζί σου."

Πραγματικά, δεν κατάλαβα πώς τους έπεισα. Δεν έχω ιδέα. Το θέμα είναι ότι ΗΡΘΑ!

Ροζ συννεφάκια, καρδούλες, αγάπες, λουλούδια και τιτιβίσματα πτηνών (μην πω "πουλιών" και παρεξηγηθούμε!) στόλιζαν την καινούρια, ατσαλάκωτη σχέση που μόλις άρχιζε.. Μια σχέση μεταξύ δύο ανθρώπων που συναντήθηκαν για λίγες μόνο ώρες. Δύο ανθρώπων που δεν είχαν τίποτα κοινό.. (σταματάω γιατί νομίζω ότι αρχίζω να φωσκολιάζω..)

Όταν κάποιος (για αδιευκρίνιστους λόγους) ερωτευτεί, στραβώνεται. Δε λέω και κάτι καινούριο, σωστά; Ή μάλλον, δε στραβώνεται. Απλά, τις όποιες αντικειμενικές δυσκολίες τις παιρνάει στα ψιλά. Εγώ στραβώθηκα λίγο βέβαια (να λέμε και του στραβού το δίκιο) γιατί ποιος λογικός άνθρωπος θα άλλαζε χώρα για να συζήσει με κάποιον που ουσιαστικά δε γνωρίζει; Δε σκεφτόμουν τίποτα και κανέναν. Απλά ήξερα. Ήξερα ότι αυτό τον άνθρωπο μπορώ να τον εμπιστευτώ, ήξερα ότι αυτή την ιστορία ΕΠΡΕΠΕ να τη ζήσω.

Δεν είναι πολύ μαγικό αυτό;

Μια νύχτα στην Αθήνα

2006-03-18T15:49:00.000+01:00

Η αλλιώς, πώς βρέθηκε μια ορκισμένη λατίνα στις Βρυξέλλες.. (Μέρος 2ο)

Εκείνη επιστρέφει στο σπίτι, κομμάτια από τις κακουχίες του ταξιδιού. Πέφτει για ύπνο με τη σκέψη του.
Εκείνος αφήνει τα πράγματά του στο σπίτι του φίλου του και βγαίνει βόλτα στο κέντρο της Αθήνας. Δε θέλει να κοιμηθεί. Δε μπορεί να κοιμηθεί. Τη σκέφτεται..
Εκείνη σηκώνεται από το κρεβάτι. Δεν κατάφερε να κοιμηθεί πολύ.
Κοιτάει το κινητό της. Τη ώρα είπε ότι θα με πάρει τηλέφωνο; Θα πάρει;
Εκείνος κοιτάει το ρολόι του.
Εκείνη είναι σίγουρη πια. Δε θα πάρει. Σιγά μην πάρει.. Από ευγένεια το είπε..
Χτυπάει το τηλέφωνο.
Hola! (mi nena)

Στο σπίτι της Μ. Αναμονή..
Κιθάρα, πιάνο, αψέντι, ρακή.. Θα έρθει επιτέλους;
"Μπα λύσσα κακιά! Σκάσε, θα έρθει!" (Η φίλη Μ. ευγενέστατη όπως πάντα)

Εκείνος έχει πρόβλημα.. δε μπορεί να βγει μόνος του, πρέπει να πάρει και τους φίλους του μαζί. Τους λέει ότι "θα πάω να δώσω κάτι σε ένα φίλο Βέλγο, το Rudy. Θέλετε να έρθετε;".

Χτυπάει το κουδούνι. Πανικός!
Ο άρρεν σκύλος γαβγίζει.
Η Μ. ανοίγει την πόρτα. Μπαίνουν.
Οι φίλοι τα χάνουν.
Ο Rudy πού είναι; Δολοφονικές ματιές στον ψεύτη..

Αλκοόλ, μουσικές, ο άρρεν σκύλος σε μεγάλα κέφια.
Πέρασε η ώρα.. η Μ. κοιμάται σχεδόν στην καρέκλα της.
Σηκώνονται όλοι, ώρα να πηγαίνουμε.

Είσοδος της πολυκατοικίας.
Ώρα 02:00
Εκείνη σκέφτεται: "Και τώρα; Αυτό ήτανε;"
Εκείνος σκέφτεται: "Πώς θα ξεφορτωθώ τους άλλους, putain!"
Εκείνη λέει: "΄Πού θα πάτε τώρα; Πάμε κάπου;" (σκέφτεται: "Ωραία, αυτό ήτανε, ξεβρακωθήκαμε.")
Εκείνος λέει: "Θες να έρθεις μαζί μας στο σπίτι του Π.;"

Εκείνη και εκείνος στο ταξί. Η σιωπή.
Εκείνη μέσα της τραγουδάει: "Κάτι αλήθεια συμβαίνει εδώ, κάτι μυστικό, κάτι πλούσιο και παράξενο σα τοπίο του βυθού.."
Φτάσανε.

Στο σπίτι του Π. "Θες να κοιμηθείς εδώ;"
Εκείνη σκέφτεται: "Οκ, μας πήρανε χαμπάρι και οι πέτρες."
Ο Π. στρώνει τους δύο καναπέδες.
Εκείνος σκέφτεται "Δύο; Γιατί;"

Στη βεράντα. Και οι τρεις.
Ο Π. πάει να φέρει αλκοόλ.
Εκείνος την κοιτάει.
Εκείνη τον κοιτάει.
Εκείνος της χαϊδεύει το λαίμο. Σκέφτεται "θα τη φιλήσω, τώρα!"
Ο Π. γυρνάει φορτωμένος από την κουζίνα.
Merde!
Εκείνη σκέφτεται: "Τα νεύρα μου!"
Αλλά δεν ανησυχεί. Ξέρει.
Que será, será. Whatever will be, will be.
Υπομονή.. Βγάζει τσιγάρο.

Ο Π. χασμουριέται. "Πάω για ύπνο, καληνύχτα."
(Yes!)
Εκείνος μπαίνει στο μπάνιο.
Εκείνη ξαπλώνει στο μικρό καναπέ. Σκεπάζεται με το σεντόνι.
Και περιμένει.

Εκείνος επιστρέφει στο σαλόνι. Κλείνει την πόρτα. Κάθεται στον καναπέ. Στον μικρό καναπέ.
Κάπου εδώ τελειώνουν τα προκαταρκτικά.
Έχει κλείσει 24ωρο από την πρώτη τους συνάντηση στα Θολάρια.
Ερωτισμός στην ατμόσφαιρα. Το νιώθουν και οι δύο.
Κοιτάζονται.
Εκείνος της λέει "Έχώ ένα γιο. Το Μ." Της δείχνει τη φωτογραφία στο πορτοφόλι του.
"Είναι πολύ όμορφος."
Εκείνος της χαϊδεύει το πρόσωπο. Το λαιμό. Τα χέρια.
Στην αρχή με τα ακροδάχτυλα. Μετά με το στόμα.
Αργεί πολύ να τη φιλήσει στο στόμα.

Cut

08:00

Αϋπνοι και οι δύο. Αλλά ευτυχισμένοι.
Εκείνος της λέει "Θέλω να έρθεις στις Βρυξέλλες."
Εκείνη απαντάει "Θα έρθω."
Έτσι απλά.
Θόρυβος από το δίπλα δωμάτιο. Ο καθένας στον καναπέ του.
Εκείνη κάνει ότι κοιμάται.

Πρωϊνός καφές στη βεράντα.
Εκείνη λέει "Πρέπει να φύγω."
Ο Π. λέει "Πάω στο μπάνιο." (Μας καρακαταπήρανε χαμπάρι.)

Εκείνος και εκείνη. Τελευταία λεπτά μαζί.
Φωτογραφίες στο μπαλκόνι. Φιλιά. Υποσχέσεις.
Εκείνος τη συνοδεύει μέχρι την είσοδο.
Σφιχτή αγκαλιά. Ώρα πολλή.

Εκείνη σκέφτεται: "Πρέπει να χωρίσω και να βρω δουλειά στις Βρυξέλλες."
Εκείνος τη ρωτάει "Θα έρθεις; Μου το υποσχέθηκες."
Εκείνη χαμογελάει. "Θα έρθω."

Το τελευταίο πλοιο

2006-03-18T10:11:00.000+01:00

Η αλλιώς, πώς βρέθηκε μια ορκισμένη λατίνα στις Βρυξέλλες..

Ιούλιος 2005
Αμοργός

Εκείνη Ελληνίδα, πρώην φοιτήτρια, ετών 21
Εκείνος Ιταλο-Ισπανο-Βέλγος, ηθοποιός, ετών 38

Εκείνη στο Camping με ετερόκλητη γυναικοπαρέα και έναν άρρενα σκύλο.
Εκείνος σε Rooms to Let με αυτόχθον καλοκαιρινό φλερτ.

Τελευταία μέρα πριν την αναχώρηση.
Εκείνη για φαγητό στα Θολάρια.
Εκείνος για φαγητό στα Θολάρια.
Εκείνη παίρνει την κιθάρα και κάθεται με τους οργανοπαίκτες. Η ψημένη ρακή ρέει άφθονη.
Εκείνος γυρίζει από την τουαλέτα και τη βλέπει. Κάθεται στην καρέκλα TOY με μια κιθάρα.
Εκείνη στην κοσμάρα της παίζει το "μπαγλαμαδάκι".
Εκείνος την κοιτάει.. τη βγάζει φωτογραφίες.
Εκείνη στην κοσμάρα της.
Εκείνος της μιλάει.
Το αυτόχθον καλοκαιρινό φλερτ τον σκουντάει. "Μην της μιλάς!"
Εκείνη με τις φίλες της φεύγουν. Κατηφορίζουν με τα πόδια προς το Camping, οι παρενέργειες της ψημένης είναι εμφανείς.
Εκείνος σκέφτεται ότι δε θα την ξαναδεί.

Η ημέρα της αναχώρησης
Εκείνη σαπίζει όλη τη μέρα στην παραλία και προσπαθεί να συνέλθει από το hang over (με ντάλα ήλιο δεν είναι εύκολο..)
Εκείνος παίρνει το καράβι για Κουφονήσια. Θα μείνει λίγες ώρες να δει κάτι φίλους.
Εκείνη επιβιβάζεται στο καράβι μετά τη δύση του ηλίου.
Εκείνος περιμένει το καράβι για Αθήνα στο λιμάνι, στο μεγάλο Κουφονήσι.
Εκείνη για πρώτη φορά στη ζωή της κάθεται στις αεροπορικές θέσεις για να κοιμηθεί, ο συνδυασμός hang over και ήλιου της έχει προκαλέσει πονοκέφαλο.
Εκείνος ανεβαίνει στο καράβι. Πηγαίνει στις αεροπορικές θέσεις. Και τη βλέπει. Κοιμάται ξαπλωμένη σε δυο καθίσματα. Mi pequeña.. Στέκεται όρθιος και την κοιτάζει.
Εκείνη ανοίγει τα μάτια.
Εκείνος τα χάνει. ¿Te acuerdas de mí?
Εκείνη τον θυμάται..

Βγαίνουν στο κατάστρωμα. Όλο το πλοιο κοιμάται. Κορμιά χυμένα παντού.
Κάθονται σε δύο πλαστικές καρέκλες.
Εκείνος της δίνει τσιγάρο.
Ξυπνάει η φίλη της η Μ. Κάθεται μαζί τους. Αμηχανία;
Μιλάνε με τις ώρες.

Κατά το ξημέρωμα το καράβι αρχίζει να ξυπνάει.
Κιθάρα. Τραγούδια, μουσικές.
Εκείνος δε σταματάει να τη βγάζει φωτογραφίες.
Εκείνη νιώθει λίγο σαν τουριστικό αξιοθέατο. Αλλά της αρέσει!
Μαζεύεται σύσσωμη η κοριτσοπαρέα.
Και ο άρρεν σκύλος.
Εκείνος μιλάει όλο και λιγότερο.
Εκείνη φτιάχνει φραπέ για όλους.

Το καράβι πλησιάζει στον Πειραιά.
Εκείνος αναρωτιέται αν θα την ξαναδεί.
Εκείνη τον ρωτάει πότε πετάει για Βρυξέλλες.
"Αύριο."
Εκείνη σε μυστικές διαβουλεύσεις με την Μ.
Εκείνη του προτείνει να έρθει το βράδυ στο σπίτι της Μ. Κιθαροβραδιά. (επί τούτου)
Εκείνος συμφωνεί.
Εκείνη του δίνει το τηλέφωνό της.

Όλοι μαζί στον ηλεκτρικό. Πέντε γυναίκες, ένας άντρας και ένας σκύλος.
Εκείνος ξεφυλλίζει μια εφημερίδα που βρήκε στο κάθισμα.
Εκείνη μιλάει με τις φίλες της. Αναρωτιέται αν θα τον ξαναδεί.
Αν θα την πάρει τηλέφωνο.
Αν θα έρθει το βράδυ.

Ομόνοια.
Εκείνος κατεβαίνει.
Εκείνη κατεβαίνει μαζί του. Κανονικά θα συνέχιζε με την κόκκινη γραμμή του μετρό.
Αλλά θέλει να μείνει μαζί του όσο πιο πολύ γίνεται.
Εκείνος προσφέρεται να κουβαλήσει το σάκο της.
Ζέστη..
Ανηφορίζουν την Ακαδημίας.
Εκείνος θα πάρει ταξί για το σπίτι του φίλου του στην Εμμανουήλ Μπενάκη.
Εκείνη θα πάρει το λεωφορείο.
"Hasta luego." (θα μου τηλεφωνήσει;)
"Hasta luego."

Φεύγουν προς διαφορετικές κατευθύνσεις.
Εκείνη γυρνάει το κεφάλι.
Εκείνος έχει σταθεί στην άκρη του δρόμου.
Την κοιτάει.
Τον κοιτάει.
Μεταβολή.

Θα τα ξαναπούμε..

Συνεχίζεται..

Κοπάνα

2006-03-15T19:42:00.000+01:00

Σήμερα δεν πήγα στη δουλειά, έκανα κοπάνα!
Μόλις πριν λίγο ξύπνησα και κάθομαι με το καφεδάκι μου στον πάγκο της κουζίνας, κοιτώντας από τα μεγάλα παράθυρα τον ήλιο που παίζει κρυφτό.
Μάλλον γι'αυτό οι Βέλγοι και άλλοι λοιποί Βόρειοι έχουν μεγάλα παράθυρα χωρίς πατζούρια..

Δεν έχω όρεξη να συγχιστώ με τον Bush η με την υστερία για τα καημένα τα κοτοπουλάκια. Παρεμπιπτόντως, έτσι και πετύχω αυτόν τον κερατά που έβγαλε τη βρώμα ότι αν τρως πουλερικά σου μεγαλώνει το στήθος, θα τον λιντσάρω. Εγώ κοντεύω να κακαρίσω, κοτόπουλο 4 φορές της εβδομάδα, αλλά πού..

Από το προηγούμενο ποστ μου, περνάω μια φάση ενδοσκόπησης (σας έχω πει ότι είμαι πολύ κυκλοθυμική; να θυμηθώ να κάνω update το προφίλ μου!)
Από τότε που μπήκα στο Πανεπιστήμιο, η ζωή μου είναι μια συνεχής εναλλαγή ανθρώπων, χωρών, βιωμάτων, τοπίων, μουσικών, συναισθημάτων..

Ο τελευταίος μου σταθμός; Οι Βρυξέλλες.

Χάλια. Καθόλου δε μου αρέσει η πόλη. Μην κοιτάς σήμερα που μας κλείνει το μάτι ο ήλιος Συνήθως κυριαρχεί το γκρι, η βροχή, τα σύννεφα, το κρύο..
Δεν είμαι εγώ γι'αυτά.. αλλά δε μετανιώνω που ήρθα.

Follow your heart..
Και άντε και το 'κανες. Μετά τι;
Ήταν η πιο απερίσκεπτη απόφαση της ζωής μου.

Μαθήματα γεωγραφίας

2006-03-13T19:15:00.000+01:00

Κατ'αρχάς να δηλώσω με περηφάνια ότι το βλοχ αυτό (ναι, εγώ θα το λεω στα ισπανικά!) δέχτηκε το πρώτο σχόλιο! Δηλαδή κάποιος με διάβασε! Η αλήθεια είναι ότι αναφέρομαι στο δεύτερο σχόλιο, γιατί το πρώτο το έστειλε ένας κάποιος, Ισπανός μάλλον, που με ρώτησε αν είμαι "from greek".

Μετά από συνειρμούς εν πλήρη "τρικυμία εν κρανίω" (βρε να μην έχει το τεκλάδο την υπογεγραμμένη;) κατέληξα να σκέφτομαι την ΑΠΙΘΑΝΗ ιστορία που μου διηγήθηκαν πρόσφατα και αφηγείται ένα ακόμη παράδειγματης (μόνο γεωγραφικής;;) ασχετοσύνης της Μπουσοκρατούμενης κενωνίας.

Ισπανός και Πορτογάλος, φοιτητές. Σε πάρτυ/εκδήλωση/μάθημα (θα σας γελάσω και δεν το θέλω) συνάπτουν γνωριμία με συμπαθή Καλλιφορνιανή (βρε πώς τα λέω!). Και έρχεται προφανώς η κλασική ερώτηση "πούθε είστε;"
Ακολουθεί plus ou moins ο διάλογος:

ΠΟΡΤ: Από την Πορτογαλία.
ΚΑΛ: Ααα! Τι ωραία! Τι είναι η Πορτογαλία;

Πρώτη κεραμίδα! (να κρατάτε σκορ αν θέλετε - επαναλαμβάνω ότι η ιστορία είναι αληθινή!)
Δηλαδή σαν τι να είναι η Πορτογαλία; Ήπειρος; Χωριό; Ποτάμι; Γαρδούμπα; Τοπικό έθιμο; Ας το αφήσω ασχολίαστο.

Π: (με αμφιβολία στη φωνή) Τι εννοείς; Χώρα.
Κ: Η οποία βρίσκεται;
Π: Στην Ευρώπη.
Κ: Δηλαδή; Σε σχέση με την Καλλιφόρνια;

Ούτε καν σε σχέση με τις ΗΠΑ! Από Νέα Υόρκη πάρτο όλο ευθεία και όταν βρείς στεριά σταματα και άμα δεις κάτι κοντούς μελαμψούς βγάλε alarm και περίμενε.

Π: ...

Όχι, δηλαδή ειλικρινά, εσείς τι θα απαντάγατε τώρα;

Κ: Συγνώμη μωρέ αλλά ποτέ δεν ήμουν καλή στην ιστορία!

Θα το αφήσω εδώ το θεματάκι, μαζεύω στοιχεια για μια ιστορία που μου διηγήθηκαν (μη μιλάμε στον αέρα!).

Το trailer:
Τραγικό λάθος γεωγραφίας του Υπουργείου Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών (με την κυρια "χοντρολιζα").
Όχι άλλο κάρβουνο, κύριε Πλανητάρχα!

Living with the enemy

2006-03-08T15:17:00.000+01:00

Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας.
Και επειδή μια φωτογραφία αξίζει όσο χίλιες λέξεις...

Το όνειρο του σκύλου και άλλες ιστορίες..

2006-03-08T13:00:00.000+01:00

Την αφορμή για να αρχίσω να γράφω ηλεκτρονικό ημερολόγιο, μου την έδωσε το ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ.
Εγώ γι αυτή την ταινία δεν ήξερα τίποτα, εκτος του ότι παίζει ένας κόπρος πολύ όμορφος, τον προόριζα μάλιστα για τη δικιά μου την Amelie. Διάσημος σκύλος αυτός, μια κούκλα η κορούλα μου.. Μπορεί να της έκανε κανένα κονέ και να την καμάρωνα σε διαφήμιση για σκυλοτροφή.. Λογάριαζα όμως χωρίς τον ξενοδόχο γιατί η άσωτη κόρη πήγε και έβγαλε τα μάτια της με έναν τυχάρπαστο και σκάρωσε και 6 κουτάβια. Τις διακοπές των Χριστουγέννων τις πέρασα εκλιπαρώντας "Πάρτε ένα σκυλάκι καλέ κύριε!"

Τέλος πάντων, την ταινία την είδα προχτές (άργησα αλλα τα κατάφερα!). Είναι ο φίλος μου στο Παρίσι και έχω μοναξιές, είπα λοιπόν να δω τι μάπα έβγαλε πάλι ο ελληνικός κινηματογράφος. Και έμεινα frutos secos (που λέει και η φίλη μου η Βιβή). Θέμα γούστου βέβαια αλλά εμένα μου άρεσε πολύ, χρόνια μπροστά είναι ο Φραντζής τελικά! Δείτε την και μου λέτε (αρκεί να μην περιμένετε να βγάλετε άκρη!). Υπέρχοχο sountrack που κολλάει με την γενικότερη ατμοσφαιρική και ονειρική κατάσταση.. αριστούργημα!

Με το που την είδα λοιπόν, άρχισα να ψάχνο στο νετ για ό,τιδήποτε σχετικό, κριτικές, γνώμες κλπ. Και έτσι βρέθηκα στο blog του φίλτατου Qfwfq. Δηλώνω μεγάλη fan! Το ένα έφερε το άλλο και από link σε link γνώρισα κι άλλους πολύ ενδιαφέροντες τύπους από την ελληνική μπλογκόσφαιρα, με αγαπημένη μου την Κουρούνα! Τι πένα έχει αυτή η τύπισσα; Είναι γεννημένη συγγραφέας και απορώ γιατί δεν έχει εκδόσει τίποτα μέχρι σήμερα...

Λοιπόν, πρέπει να πάω SuperMarket γιατί σήμερα γυρνάει το amore και πρέπει να σουλουπώσω λίγο το χαμό. (Είναι δυνατόν σε 2 μέρες να κατόρθωσα να μεταμορφώσω ένα αξιοπρεπές διαμέρισμα σε χαβούζα;)

Σας ασπάζομαι

Amelie!

Αγαπητό μου ημερολόγιο...

2006-03-08T12:18:00.000+01:00

Ποτέ δεν κατάφερα να κρατήσω ημερολόγιο...

Θυμάμαι όταν ακόμα πήγαινα δημοτικό, που η θεία μου η Τούλα είχε τη φαέινή ιδέα να μου χαρίσει ένα "Αγαπητό μου Ημερολόγιο" με λουκετάκι! Ήμουν μυστικοπαθές παιδί, η ιδέα του λουκέτου και της διατήρησης των.. ευαίσθητων προσωπικών μου δεδομένων από τα αδιάκριτα μάτια των μεγάλων με ενθουσίαζε περισσότερο απο το ημερολόγιο αυτό καθ' αυτό.

Έτσι λοιπόν ξεκίνησα με ενθουσιασμό! Φανταζόμουν μάλιστα να το ξεφυλλίζω μετά από 20 χρόνια κρατώντας στην αγγαλιά μου την κορούλα μου (μιλάμε για πολλή φαντασία!) έχοντας στο μεταξύ γράψει αμέτρητα βιβλία σαν τη Ζωρζ Σαρρή (ήταν η αγαπημένη μου! είχα διαβάσει κάθε βιβλίο της πάνω από 10 φορές μέχρι τα 15 μου). Κλειδώθηκα λοιπόν στο μπάνιο με το ημερολόγιο και ένα μολύβι υπο μάλης (στιλό πρωτοακούμπησα στα 11 για να μπω στον κόσμο του γυμνασίου). Αυτό με το μπάνιο πρέπει να το ψάξω! Πάντα ήταν και είναι το καταφύγιο μου. Εκεί διάβαζα τη Σούπερ Κατερίνα (γιατί αν με έβλεπε η μανούλα, θα μου έκοβε τα πόδια!), εκεί δοκίμασα να βάλω σερβιέτα στα 8 μου και ταμπόν λίγο αργότερα (στο θεό σας, δε μου είχε περάσει από το μυαλό ότι το ταμπόν μπαίνει μέσα! Δεν ήξερα καν ότι υπάρχει "μέσα"!). Στο μπάνιο χώνομαι ακόμα όταν τσακώνομαι με το φίλο μου (δεν έχω και μεγάλη επιλογή, το μπάνιο είναι το μοναδικό δωμάτιο του σπιτιού με πόρτα).

Μπήκα λοιπόν στο μπάνιο με το ημερολογιάκι μου και ξεκίνησα: "Σήμερα ξύπνησα το πρωί. Το γάλα μου δεν το ήπια, το έχυσα στο νεροχύτη" (να, για κάτι τέτοια χρειαζόταν το λουκέτο!). "Πάτησα μια τσιμπιά στον αδερφό μου και ξεκινήσαμε με τη γιαγιά να πάμε στο σχολείο. Τις δύο πρώτες ώρες κάναμε γλώσσα και η κυρία με μάλωσε γιατί πετάχτηκα όταν μίλαγε η Νάνσυ..." Και άλλα τέτοια συγκλονιστικά και πρωτότυπα...
Ε, την επόμενη μέρα αποφάσισα ότι δε μου άρεσαν αυτά που είχα γράψει και έσκισα τη σελίδα. Την αντέγραψα με πιο στρογγυλά γράμματα αυτή τη φορά και πάνω που τελείωνα, ανακάλυψα ότι έγραψα λάθος την ημερομηνία! Ξαναμανασκίσιμο και πέταμα του ημερολογίου σε ένα συρτάρι..

Η παρα πάνω διαδικασία το πολύ να κράτησε 1 εβδομάδα. Δεν ήμουν εγώ για τέτοια (και δεν ξέρω και γιατί! διαβαστερό παιδί ήμουν πάντως και έγραφα και καλές εκθέσεις, αμ πώς!). Μετά μου χάρισαν και άλλα ημερολόγια κατά καιρούς και όλα πάνω κάτω είχαν την ίδια μοίρα. Πετάχτηκαν όλα μαζί πακέτο στα 14 μου όταν μετακομίσαμε.

Πάντα θαύμαζα τους ανθρώπους που κρατάνε ημερολόγιο, ίσως επειδή εγώ δεν μπορούσα να το κάνω. Την ιδέα του ημερολογίου την είχα απωθήσει μέχρι πριν από 2 χρόνια. 12 μήνες erasmus στην Ισπανία, απλά η καλύτερη περίοδος της ζωής μου. Το τι ευτράπελα συνέβησαν, δεν περιγράφεται! Επιγραμματικά αναφέρω την απόκτηση σκύλου (Amelie) ου δε μας είχε αφήσει κάλτσα για κάλτσα, την τρελή σπιτονοικοκυρά (ακόμα έχω τη νυχιά της στο μπράτσο μου), την αστυνομία (μέχρι και μήνυση έκανα!), την έφοδο ενός μεθυσμένου Γάλλου στο σπίτι, το Euro που είδαμε όλοι οι Έλληνες κερκίδα, τις κραιπάλες... Αχ τι ωραία που είχαμε περάσει... Με τη συγκάτοικό μου όλο λέγαμε να αρχίσουμε να καταγράφουμε τα χίλια μύρια που μας συνέβαιναν, αλλα από αναβολή σε αναβολή, ήρθε ο Ιούλιος και φύγαμε χωρίς ούτε μία γραπτή ή ηλεκτρονική καταγραφή της dolce vita μας...

Γυρίσαμε Ελλάδα, τελείωσα τη σχολή, βρέθηκα στις Βρυξέλλες, σκέφτηκα να ξεκινήσω να ένα blog, μου πέρασε όμως μετά. Τώρα όμως πάει, το αποφάσισα! Το θυμήθηκα λίγο αργά όμως... σε ένα μήνα γυρίζω Ελλάδα. Τι στο καλό θα κάνω χωρίς ADSL; Θα το συνεχίσω ή θα έχει την τύχη των προηγούμενων αποτυχημένων προσπαθειών; Έρχεται και καλοκαίρι... Ουφ, δεν ξέρω, ο καιρός θα δείξει.

Καλωσήρθα!

Σας ασπάζομαι

Amelie!

ΥΓ: ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ να μη σβήσω ούτε ένα post! Αν αρχίσω το "ράβε-ξήλωνε"...