Υποφέρω!

Εντάξει, υπερβάλλω! Μια χαρά είμαι!
Νομίζω ότι έχω κλείσει 1,5 μήνα απόλυτων διακοπών.
Έχω χάσει τις μέρες και πάλι καλά που έχω και το μουντιάλ (μέχρι αύριο) και δεν έχω χάσει τελείως τη μπάλα.
Έχω αποκτήσει το χρώμα του ξεροχημένου κεφτέ.
Έχω αδυνατίσει.
Με τη μάσκα μου και τον αναπνευστήρα έχω γυρίσει στα μπρούμητα όλα τα χωρικά ύδατα Σάμου και Ικαρίας.
Το μεγαλύτερό μου πρόβλημα είναι τι θα φάμε το μεσημέρι.
Γενικώς, όλα σούπερ!
Εγώ με την αγαπούλα μου (θα ξεράσω, τόσα σορόπια πια!), το παιδάκι του (μας), ο ήλιος, η θάλασσα, μια χωριάτικη σαλάτα, ξιδάτο χταποδάκι.. διαφήμιση ούζου ένα πράμα.

ΑΛΛΑ!

Δεν ξέρω τι μου συμβαίνει, όλο ατυχήματα παθαίνω.
Το σώμα μου είναι γεμάτο πληγές, καψίματα, γδαρσίματα, μελανιές και άλλα τέτοια όμορφα.
Το κορυφαίο; Χτες εκεί που πλατσούριζα στους καταρράκτες (στο Ποτάμι της Σάμου) με τσίμπησε ένα εντομάκι ιπτάμενο (δεν ξέρω τι ήταν ακριβώς) και τώρα το χέρι μου (το δεξί) είναι τούμπανο! Πονάει, με τρώει, με τσούζει, δεν αντέχω άλλοοοοο!

Δεν έχω χρόνο να γράψω άλλα.
Μόνο τον καημό μου ήθελα να καταθέσω γιατί αν αρχ΄λισω να γράφω για όλα τα άλλα.. δε θα σταματάω.
Υπόσχομαι φωτογραφικό ρεπορτάζ ας σουν ας αποκτήσω μόνιμη πρόσβαση στο ίντερνετ (από Οκτώβρη στας Αγγλίας μάλλον..)

Στο μεταξύ θα με βρείτε στη Φολέγανδρο, στη Λευκάδα, στην Πελοπόννησο (παντού) και στη Χαλκιδική.

Αυτά!!
Σας ασπάζομαι